میان فیلمهای بسیاری که هر سال تولید میشوند، بعضی از آثار هم هستند که به فیلمهای سولهای شهرت دارند. برای تولید این آثار حتی فیلمنامه و دکوپاژ هم نیاز نیست. فقط کافی است چند نابازیگر را با قیمت ارزان در اختیار داشته باشید و با جلوههای ویژهی ارزان و در دسترس همه، و کمی نور آبی و قرمز یک اثر تولید کنید. اگر در انتهای این فیلم نتوانستید چیزی به اسم خط روایت را تشخیص دهید، به خود خرده نگیرید. چون این فیلم هیچ روایتی ندارد. کمی الهام از بازی کانتر، چند اسلحهی پلاستیکی و اسباببازی و چند دست لباس نظامی و احتمالاً اجارهی یک سوله در میان بیابان، تنها هزینههایی است که فیلمساز متحمل شده است.
اینگونه فیلمها همیشه سعی دارند با چند دیالوگ تکراری و مبتذل، بزرگتر از دهانشان حرف بزنند. هر اثری که بخواهد تقابل انسان و بیگانگان را بهتصویر بکشد، باید زاویهدید و درونمایهای داشته باشد تا مخاطب بداند با چه اثری روبهروست. اگر چنین نباشد که بیننده از ابتدا تا انتهای اثر جز سکانسهایی ازهمپاشیده و بیسروته چیزی عایدش نمیشود. وظیفهی سکانسها در یک اثر پرتاب کردن مخاطب از یک فضا به فضایی دیگر با حفظ ارتباط خط داستانی است. اما چیزی که در فیلمهایی از این دست شاهدش هستیم تعدادی نمای بدون تعریف است. زمانی که فیلمهایی از این دست را شاهد هستیم، به این میتوان پی برد که دنیای دیجیتال چگونه میتواند ضعفهای خود را نشان دهد. زمانی که هر شخصی با یک دوربین دیاسالآر و تعدادی لنز میتواند خود را فیلمساز معرفی کند، مطمئناً باید شاهد چنین فاجعههای تصویری باشیم. این فیلم در هیچ کدام از بخشهای خود حتی به شکل گرفتن یک روایت هم نرسیده است. هیچ کاراکتری وجود ندارد که بخواهیم در آنها بهدنبال پیدا کردن داستان و ارتباطاش با تصاویر باشیم. تفاوت فیلم ضعیف با فیلمی که فیلم نیست در همین است. یک اثر ضعیف حداقل فاکتورهای فیلم شدن را دارد، اما از آن جهت ضعیف است که نمیتواند در بعضی از بخشها به آن پختگی یک اثر سینمایی برسد و در نهایت دچار سقوط میشود. اما این اثر حتی همان حداقل فاکتورها را ندارد. تصور کنید که یک دوربین هندیکم در دست دارید و در خانهاتان مشغول فیلمبرداری هستید و گهگاه زاویه را عوض میکنید و وارد اتاقهای خانه میشوید. در هر نمای شما یکی از اعضای خانواده حضور دارد و برحسب اتفاق جملهای را ادا میکند. اما زمانی که این فیلم را روی صفحهی مانیتور یا تلویزیون نگاه میکنید، از خودتان انتظار ندارید که آن را مانند یک اثر سینمایی پخش کنید تا دیگران هم شاهد آن باشند. حالوروز این فیلم هم جز این نیست؛ ترکیب ناموزونی از سایهها و رنگها و شخصیتهایی که با اشیاء دور و بر خود تفاوتی ندارند.