دنیرو در ۸۰ سالگی هم میتواند یک کمدی میانه را لذتبخش کند
این کمدی بهلحاظ فرم روایی و تصویری در دستهی کمدیهای میانهی هالیوودی جای دارد که ضربآهنگ بالای آنها نه فرصت شخصیتپردازی را میدهند و نه در آنها روایت شکل میگیرد. در نتیجه همهچیز روی دوش بازیگران فیلم میافتد و حال چینش این بازیگران و بازیگردانی کارگردان میتواند بهیکباره فیلم را در نظر مخاطب سینما جذاب و فرحبخش جلوه دهد. خانم «لائورا تروسو» در فیلم پنجم خود وارد چنین دنیایی شده است. اینکه کارگردانی چون تروسو با پیشینهی کارگردانی آثار بلندی که گاه در سینمای مستقل تبدیل به کمدیهای قابل اعتنا میشدند وارد این دنیای راحت و بیدغدغه شود کمی عجیب است. نویسندهی اثر هم «سباستین مانیسکالکو» است که خودش در نقش سباستین بازی میکند.
شاید تنها نقطهی قوت این اثر رابرت دنیروی ۸۰ ساله است که حتی بدون تلاش برای اکت آنچنانی هم قادر است مخاطب را در موقعیتهای مختلف وادار به لذت بردن از فیلم کند. طی دههها بسیاری از مخاطبان سینما را با دو بازیگر دنبال میکردند: رابرت دنیرو و آل پاچینو. مخاطبان نوجوان و جوان دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ برای این دو بازیگر داستانها و افسانهها سر میدادند و دنیای بازیگری آنها را وارد متدهای کامل بازیگری میکردند و تئوریها در ذهن میساختند. اما در باب انتخاب آثار بعد از سال ۲۰۰۰، دنیرو کمی هوشمندانهتر عمل کرد. او که سابقهی بازی در کمدیهایی چون «پادشاه کمدی» را طی سالهای قبل از ۲۰۰۰ داشت، بهراحتی وارد کمدیهای میانه شد و اتفاقاً توانست کمی این آثار را از کسالتی که دچارش شده بودند نجات دهد. فیلمهایی چون «تحلیلش کن» یا «ملاقات با والدین» تبدیل به سری فیلمهایی شدند که دنیرو در آنها خوش میدرخشید. این آثار چندان غنای سینمایی یا حتی کمدی قابل اعتنایی نداشتند، اما دنیرو گاه با هافمن و گاه با دیگران تکموقعیتهایی فرحبخش را برای مخاطب خلق میکرد. حال او در سن ۸۰ سالگی در این اثر هم تبدیل به تنها طناز این فیلم شده است. هر دیالوگی که دنیرو در آن حضور دارد لاجرم منجر به خلق موقعیتی کمدی و واقعاً خندهدار میشود. شاید مخاطب پس از تماشای فیلم فقط دیالوگهای دنیرو بهیادش بماند و کل داستان فیلم را فراموش کند؛ از خاطرات با پدرش، کلکل با مادر عروس و در نهایت آشپزی و عذرخواهیهایاش.
اما چرا تروسو وارد این نوع کمدیها شده است؟ چهار اثر قبلی این کارگردان همهاشان در دنیای کمدی جریان داشتند، اما این دنیاها را کارگردان خلق کرده بود و مخاطب را بدون هیچ کسالتی در معرض آنها قرار میداد. فیلم جدید دیگر این کارگردان را در روزهای آینده مرور خواهیم کرد و شاید در مرور موازی این دو اثر بتوان به تغییر نگاه کارگردان خوشقریحه و کمدیساز پی برد. تروسو در این اثر گویی اصلاً حضور ندارد و این نویسنده-بازیگر فیلم است که همهی دنیای اثر را در دست دارد. ابتدا باید آثار قبلی این کارگردان را مشاهده کرد و سپس به ناهمخوانی این فیلم با دیگر آثار او برسید. در هر حال خانم تروسو این فیلم را به کارنامهی سینمایی خود اضافه کرد و باید دید آیا در دنیای کمدیهای میانه قدم بر خواهد داشت یا دوباره به مسیر قبلی خود باز خواهد گشت.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.