پیرنگ زیبای پخته‌نشده

«اریک» دوست‌پسر «دوروتی» است و دوروتی پسری کوچک با نام «توتس» دارد. یک شب دوروتی از اریک می‌خواهد در غیاب او که به سرکار می‌رود، از توتس نگهداری کند. اریک هم قبول می‌کند و کمی بعد از رفتن دوروتی از یکی از دوستان‌اش می‌خواهد تا از توتس نگهداری کند و خودش برای نشان دادن علاقه‌ی زیادش به دوروتی و فرزندش به جلسه‌ی والدین در مهدکودک برود. جلسه‌ای که قرار است در آن برای جشن کودکان در همان مهدکودک برنامه‌ریزی انجام شود. ورود اریک به این جلسه باعث متفاوت شدن آن نسبت به جلسات دیگر می‌شود.

نتفلیکس این بار برای ساخت فیلمی با پلاتی کاملاً خلاقانه و جذاب وارد لهستان شده است. فیلمی که در آن قرار است فضایی کودکانه در دسترس بزرگسالانی قرار بگیرد که فکر می‌کنند بزرگ شده‌اند و والدینی فداکار و نمونه هستند. بازیگران بااستعداد و خوب فیلم اولین چیزی هستند که توجه مخاطب را به خود جلب می‌کند. از همان سکانس‌های ابتدایی می‌توان جذب بازی روان و واقعی آنها شد. اگر تنها سکانس مست شدن این والدین را در شب مشاهده می‌کنیم می‌توانیم به قدرت واقعی بازی این بازیگران پی ببریم. در ادامه چیزی که اهمیت دارد فضا و محیط مهدکودک است که قرار است بازتاب شخصیت زنده و کودکانه‌ی آنها باشد. در این محیط هر روز کودکان بازی می‌کنند، نقاشی می‌کشند و ساعاتی طولانی را بدون خسته شدن باید بگذرانند، اما متاسفانه از لحاظ بصری و فضای ایجاد شده این محیط بیش‌از اندازه تاریک است و به مهدکودک شباهت چندانی ندارد. ما رنگ‌های روشنی را در محیط نمی‌بینم و نورپردازی‌ها هم بیشتر شاعرانه است تا زنده. همین امر باعث می‌شود باور کردن اینکه اینجا مهدکودکی کودکانه است سخت باشد، علی‌رغم تمام آن وسایل کودکانه و بازی‌هایی که در آن قرار گرفته شده است. در واقع ایجاد فضای واقعی مهدکودک و تضادی که باید با شخصیت‌های بزرگسالان ایجاد می‌کرد می‌توانست یکی از نقاط مهم این فیلم باشد که از آن دریغ شده است.

این فیلم پیرنگ داستانی بسیار جذابی دارد. اگر کارگردان تازه‌کار آن می‌توانست شخصیت‌پردازی‌های دقیقی انجام دهد، ما با روایتی بسیار تاریک و اثرگذار روبه‌رو بودیم. بزرگسالانی که در کنار هم قرار گرفته‌اند تا درباره‌ی آینده‌ی کودکان‌اشان و برنامه‌هایی که قرار است در زندگی آنها اثر بگذارد حرف بزنند. والدینی که هر کدام از آنها فکر می‌کنند بهترین والدین هستند، اما هنگامی که در برابر واقعیت درونی رفتارهای خود قرار می‌گیرند تازه متوجه اثر مخربی که این رفتارهای نادرست بر فرزندان‌اشان گذاشته، می‌شوند. اینجاست که فروپاشی‌های عمیقی باید رخ دهد. فروپاشی‌هایی که با سکانس مستی به خوبی هم نشان داده می‌شود، اما متاسفانه در ادامه بسیار سطحی از آن نتیجه‌ای حاصل می‌شود و خیلی زود والدین می‌توانند خود و رفتارهاشان را بپذیرند. دیالوگ‌ها و مکالمات میان شخصیت‌ها پیش از این فروپاشی هم می‌توانست عمیق‌تر و بهتر رفتارهای نادرست آنها را شرح دهد. این فیلم نه پیشینه‌ و دلیل رفتارهای بزرگسالان را به خوبی نشان می‌دهد و نه می‌تواند سیر تحول آنها را برای پذیرش این ایرادات به خوبی شرح دهد. به همین دلیل سکانس پایانی فیلم که به ناگهان هم والدین و هم کودکان در کنار هم شاد دیده می‌شوند اثر عمیقی ایجاد نمی‌کند.