باز هم فانتزی‌های چینی استودیویی

طی امسال و در این ماه چند اثر چینی روی پرده رفتند و متأسفانه همه‌ی آنها در دسته‌ی آثار آبکی و فانتزی و استودیویی سینمای چین قرار داشتند. سری جدید از مجموعه فیلم‌های «یک داستان روح چینی» نیز امسال قرار است طبق عادت همیشگی خود، یک روح خدمتکار به شیاطین را در دام عشقی انسانی بیندازد. از همان ابتدا می‌توان حدس زد که نوآوری و خلاقیت خاصی را نباید در این اثر شاهد باشیم. آنچه می‌بینیم همان خط داستانی، اما با بازیگرانی متفاوت است. داستان پسر بی‌عرضه‌ای که طی اتفاقاتی به دخترک خدمتگذار به شیطان برمی‌خورد.در نهایت این دو عاشق یکدیگر می‌شوند و باید با ابلیس اصلی مبارزه کنند تا شاید دختر را بتوانند نجات دهند.
از آنجایی که فیلم بیشتر زمان خود را مقابل پرده‌ی سبز و در استودیو گذرانده، پس نمی‌توان نگاهی تکنیکی به آن انداخت. هر چه می‌بینیم تصاویری کارتونی، آن هم از نوع نازل‌اش است که هیچ هیجانی را همراه خود ندارند. اما در سینمای چین، برعکس سینمای کره‌، ژاپن و هنگ کنگ، در سینمای بدنه هیچ علاقه‌مندی‌ای از سوی بازیگران به متن فیلم‌نامه و فیلم شاهد نیستیم. گویا همه‌اشان با عجله و فقط بابت قرارداد مالی آن مقابل دوربین کارگردان رفته‌اند. چون ما هیچ نوع پرفورمنس قابل توجهی از آنها نمی‌بینیم. معمولاً در آثار فانتزی چینی، آنچه که بیش از همه مهم بود، آن پرفورمنس زیبای بازیگران زن و مرد در صحنه‌های مبارزه بود که امضای آثار چینی به‌شمار می‌رفت. نگاهی به فیلم‌های «قهرمان»، «ببر خیزان، اژدهای پنهان»، «آدمکش»، و «استاد بزرگ» بیندازید؛ هر ۴ فیلم ذکرشده در مرز میان فیلم‌ هنرهای رزمی و دنیای فانتزی در جریان هستند. اما آنچه که بیش‌از هر چیزی به‌چشم می‌آید بازی تلفیقی بازیگران است که در ترکیب پرفورمنس و رقص پای هنرهای رزمی، بازی زیبایی را به نمایش گذاشته‌اند. اینها تمام چیزهایی هستند که از سینمای فانتزی و رزمی چین رخت بربسته‌اند. نمي‌توان به‌سادگی این امضاها را از پای آثار چینی محو کرد، چون چشمان مخاطب به‌لطف کارگردان‌های زبده‌ی چینی، سخت‌گیرتر شده و هر اثری را نمی‌توانند بپذیرند. احساس می‌کنم، کارگردان‌های نسل جدید چین به‌سبب حجم بالای سفارشات حکومت کمونیستی چین برای تولید هر‌چه‌بیشتر آثار سالانه، دیگر نگاه‌شان به کیفیت پایین آمده و فقط‌و‌فقط می‌خواهند کمیت آثار تولیدی را بالا ببرند. نتیجه‌اش چیزی جز فیلم‌هایی مانند این فیلم نیست و متأسفانه سال‌به‌سال هم از کیفیت آثار مورد نظر کم و به تعداد آنها افزوده می‌شود.
گویا سینمای چین مسیر خود را گم کرده است. مانند داستان زاغ و کبک شده است. آثار تولیدی زیاد کره‌ی جنوبی و هالیوود و در اختیار داشتن بخش عمده‌ای از گیشه، باعث شده بود تا مسئولان سینمایی چین تصمیم بگیرند که وارد این رقابت شوند. اما نتیجه‌ی این رقابت تبدیل به تولید آثار پاکتی و به‌درد‌نخوری همچون همین روح‌های سرگردان در فیلم داستان روح چینی شد.