یک جهنم تصویری

داستان این فیلم درباره‌ی یک شرکت بزرگ انتقال‌دهنده‌ی نفت است که با تکنولوژی‌های جدید نفت را به راحتی از مکانی به مکان دیگری منتقل می‌کند. آنها این کار را از این سمت خطوط سواحل اقیانوس آرام شروع کرده و به سمت دیگر می‌برند. همه‌چیز در این شرکت خوب پیش می‌رود تا اینکه گروهی خبرنگار برای آگاهی بیشتر درباره‌ی عملکرد این انتقال‌دهنده‌ها خواهان دیدن تأسیسات داخلی آنها می‌شوند. این خبرنگاران به زیردریایی محل کنترل این تأسیسات می‌روند اما اتفاقات عجیبی در آنجا رخ می‌دهد.
دریا به مانند آسمان یکی از رموز طبیعت است که هنوز نتوانسته به درستی کشف شود. اما همواره از قدرت آب و توانایی‌های آن در بسیاری فیلم‌ها استفاده شده است. از همین روست که هر چیزی که می‌تواند به دریا و آب ربط پیدا کند، می‌تواند سوژه‌ی خوبی برای ساخت فیلم‌ها به ویژه فیلم‌های علمی و تخیلی باشد. یکی از فیلم‌های ابتدایی سال ۲۰۲۰ فیلم «زیرآب» بود که در آن محققانی که در حال انجام تحقیقاتی درباره دریا بودند با پدیده‌ای غیرطبیعی مواجه می‌شدند. اما حتی این فیلم نیز نتوانسته بود جذابیت‌های داستانی و تصویری خاصی داشته باشد و تنها به واسطه‌ی بازیگران مطرح آن توانسته بود دیده شود. فیلم «جهنم یا خط ساحلی» اما حتی از فیلم «زیرآب» نیز بدتر است و نمی‌تواند نه از لحاظ داستانی، نه از لحاظ تصویری و نه حتی از لحاظ بازیگری کوچک‌ترین حرفی بزند. همه‌چیز از همان سکانس آغازین کاملاً قابل حدس زدن است و اولین تصویر فیلم با نشان دادن محیط مصنوعی و استفاده‌ی وحشتناک از جلوه‌های ویژه بصری کاری خواهد کرد که احتمالاً بیننده‌ی همیشگی فیلم‌های علمی-تخیلی حتی رمقی برای دیدن سکانس‌های بعدی نداشته باشد. این جلوه‌های ویژه بصری با اعتماد به نفس بالا در تمام مسیر همراه داستان است و همواره بیننده را آزار می‌دهند. هواپیماهایی که در آسمان و شبه‌هواپیماهایی که به عنوان زیردریایی در دریا دیده می‌شوند آنقدر مصنوعی هستند که بیننده تصور خواهد کرد یک کودک یا خردسال تمام این تصاویر را نقاشی کرده است. حتی سعی نشده خلاقیتی در نوع این تصاویر و نوع وسایل به کار رفته ایجاد شود. این تصاویر و جلوه‌های ویژه آنقدر آزاردهنده و ناشیانه هستند که به هیچ عنوان اجازه‌ی باور داستان را به بیننده نخواهند داد حتی اگر داستانی کامل و جامع هم فیلم می‌داشت.
اما داستان فیلم نیز چنان چون تصاویرش بچه‌گانه و بدون هیچ اتفاق خاصی طی می‌شود. شخصیت‌هایی در اتاق‌هایی تنگ و تاریک و حتی زشت دور هم جمع شده‌اند و هرازچندگاهی با تکان دادن خود و تکان دادن دوربین می‌خواهند نشان دهند اتفاقی در حال رخ دادن است. نه معلوم است دقیقاً این افراد چه می‌کنند و نه معلوم است کسانی که به آنها حمله کرده‌اند، قرار است چه کاری انجام دهند. شخصیت‌هایی فاقد هویت و فاقد اعتبار که هیچکدام پرداختی ندارند و با بازی افتضاح خود دیدن تصاویر را غیرقابل تحمل نیز کرده‌اند. این فیلم آنچنان در نوع خود بدون داستان و بدون کوچک‌ترین المان‌های تصویری و بازیگری است که باورش سخت خواهد بود کسانی دور هم جمع شده‌اند تا آن را به تصویر بکشند.