دردِ دامداران بی‌دام

مسابقه‌ی بزرگ بهترین قوچ درّه آغازگر داستان این فیلم است. تمام دامداران و کشاورزان مختلف برای این مسابقه گرد هم جمع شده‌اند و قرار است بهترین دامدار با توجه به بهترین قوچ انتخاب شود. همه به صف می‌شوند تا داور مسابقه درباره‌ی قوچ‌ها نظر دهد. در پایان دو قوچِ دو برادر باقی می‌مانند. «کولین» و «لِس» دو برادر هستند که زمین‌هاشان درکنار هم بوده و به مدت چهل سال است که با هم هیچ صحبتی نکرده‌اند. کولین خود را وقف زمین و حیوانات خود می‌کند و لس بیشتر به نوشیدن مشغول است اما هر دو تنها زندگی می‌کنند. در انتها اما این لس است که برنده‌ی مسابقه می‌شود و همین امر کولین را مشکوک می‌کند. کولین با معاینه‌ی قوچ لس متوجه می‌شود که این قوچ دارای یک بیماری وحشتناک و بسیار واگیردار است که می‌تواند تمام حیوانات منطقه را بیمار و درنهایت بکشد.
فیلم «قوچ‌ها»؛ محصول کشور استرالیا سال ۲۰۲۰، بازسازی فیلم «قوچ‌ها»؛ محصول کشور ایسلند سال ۲۰۱۵ است. طرح کلی هر دو فیلم یکی‌ست. دو برادر که با هم سال‌هاست قهر هستند در موقعیت مشابه‌ای قرار می‌گیرند و این تشابه شاید در نهایت بتواند آنها را نجات دهد. اما این دو فیلم در جزئیات خود با هم تفاوت بسیار دارند حتی محیط پیرامونی دو فیلم نیز با هم فرق می‌کند. ایسلند کشوری سرد و قطبی‌ست که هیچ پوشش گیاهی‌ای را عملاً نمی‌توان در آن یافت پس کوه‌ها و کوهستان‌های آن تفاوتی آشکار با کشور استرالیا و سبزی و کوه و کوهستان‌های آن دارد. از این روست که فضای فیلم ایسلندی کاملاً سرد است و فضای فیلم استرالیایی گرم می‌باشد. از سوی دیگر فیلم ایسلندی یک درام طنزآمیز است که سعی کرده فضای سرد و اتفاقات متأثرکننده‌ی خود را با طنز همراه کند. طنزی که مختص مردمان همان منطقه است و طنزی سیاه را به دنبال خود دارد. اما فیلم استرالیایی سعی کرده تا می‌تواند فضای داستان را جدی کرده و تلخی اتفاقات را به همان شکلی که هست نشان دهد. برای کشاورزان و دامداران، زمین و حیوانات‌شان تمام زندگی‌شان هستند و هر چیزی که آنها را سعی کند نابود کند به مانند آن است که خود آنها را می‌خواهد نابود کند. درست به مانند داستان «گاو» ساعدی که مش‌حسن تمام زندگی‌اش همان گاوش بود که می‌میرد… فضای متفاوت این دو فیلم و داستانی که جابه‌جا با هم فرق می‌کنند باعث می‌شود که فیلم «قوچ‌ها»ی استرالیایی تجربه‌ی شیرین دیگری برای دیدن باشد اگرچه نسخه‌ی ایسلندیِ آن به مانند بیشتر نسخه‌های فیلم‌های اصیل زیباتر و متأثرکننده‌تر است.
فیلم «قوچ‌ها» با روایت آرام خود در چهل‌دقیقه‌ی ابتدایی‌اش چنان شخصیت‌های را به ما نشان می‌دهد که علی‌رغم رخ ندادن اتفاق خاصی در این مدت باز هم دیدن آن و شناختن شخصیت‌های آن جذابیت داستانی خود را دارد و ما را مشتاق به دیدن مابقی داستان و سرانجام آن می‌کند. همه می‌خواهیم بدانیم برسر این دامداران بی‌دام چه خواهد آمد وقتی که آنها حتی -حداقل تا دو سال به خاطر بیماری موجود در درّه‌شان- نمی‌توانند از نظر قانونی هیچ دامی را داشته باشند. پس آنها چگونه زندگی خواهند کرد! روند داستان تا انتها آرام است اما چنان است که می‌توان با تمام اتفاقات و شخصیت‌های آن همراه شده و آنها را درک کرد. بازیگران فیلم نیز در اثرگذاری اتفاقات داستان بر ما نقش بسزایی داشته و ما را بیش‌ازپیش با فیلم همراه می‌کنند.