یک پایان نه‌چندان خوب برای یک فیلم خوب

«اِلی» بعد از سال‌ها دوری از خانه قدیمی‌شان می‌خواهد ماه‌های آخر حاملگی خود را در جایی آرام و به دور از هرکسی بگذراند. او به این خانه باز می‌گردد. اما با ورودش متوجه می‌شود مادر و پدرش -که دچار بیماری زوال عقل است- در آن خانه منتظر او هستند. مادر درحال جمع کردن و تمیزکردن خانه است تا آن را به فروش برساند و از الی می‌خواهد که اجازه دهد مراقب او و نوه‌اش باشد. ورود الی به این خانه که دوران کودکی خود را در آن گذرانده است باعث یادآوری خاطرات گذشته می‌شود. خاطراتی که درد و رنج را به همراه می‌آورند.
فیلم «تجدید دیدار» داستانی ترسناک و مرموز است که از همان ابتدا ما را مجذوب خود می‌کند. از همان سکانس‌های ابتدایی داستان شروع به دادن علامت‌ها و سرنخ‌هایی به ما کرده و ما را مشتاق به دیدن خودش می‌کند. داستانی که به زیبایی ما را درون خودش می‌کشاند و حال و گذشته‌ی الی را در یک لحظه دربرابرمان قرار می‌دهد. الی با پاگذاشتن در درون خانه به گذشته‌ی خود نیز پاگذاشته است و هر قدمی که برمی‌دارد کودکی خود را هم می‌بیند که با او همراه است. او خواهر ناتنی خود را نیز در این قدم‌زدن‌ها در درون خانه می‌بیند و داستانی که سال‌ها فراموش شده است را کم‌کم به یاد می‌آورد. داستان از اتفاقی دردناک در گذشته‌ی الی حرف می‌زنند که باعث شده الی همواره احساس ناشناخته و تلخی را در درون خود حس کند. شاید این احساس حتی در انتخاب پدرِ فرزندش که مردی خشن بوده و حتی انجام رفتارهای خشن خودش نیز موثر بوده است. صداهایی که می‌شنود، تصاویری که می‌بیند و تکان‌هایی که اجسام مختلف را حرکت می‌دهند همه از رازی سخن می‌گویند که از میان این تصاویر باید آشکار شود. رفتارهای مادر و حتی پدر الی نیز کاملاً وجود اتفاقاتی در این خانه را تأیید می‌کند. آشفتگی و مرموز بودن مادر از همان ابتدا با در دست داشتن یک تبر و بردن‌اش از این اتاق به آن اتاق نیز دلیلی بر این مدعاست. فیلم به زیبایی تمام این اتفاقات را در مسیر داستان خود روایت می‌کند. ما با برداشتن لحظه‌ای چشم از این تصاویر ممکن است چیزی را از دست بدهیم.
اما بیشترین تأثیر در ایجاد این مرموز بودن بر دوش تصاویر و محیطی است که این اتفاقات در آن رخ می‌دهند. خانه‌ای که الی در آن بزرگ شده است طرحی قدیمی و سنتی دارد. شیشه‌های رنگی آن که معمولاً نیمی از آنها توسط پرده‌هایی با طرح‌های گل‌های رنگارنگ پوشیده شده‌اند و نوری رنگارنگ را گاه‌به‌گاه داخل خانه وارد می‌کنند باعث ایجاد فضایی موموز شده است. علاوه بر آن تمام آن وسایل و کارتن‌هایی که درون خانه جابه‌جا برای اسباب‌کشی قرار گرفته‌اند نیز آشفتگی موزون تصاویر را با آشفتگی روح و روان شخصیت‌های گیر افتاده در خاطرات گذشته به خوبی نشان داده است.
نوع تدوین فیلم با نشان دادن همزمان حال و گذشته در یک زمان نیز ستودنی‌ است. به‌مانند زمانی که الی دست به ظرف قدیمی شکسته می‌زند و ناگاه دست کودکی خود را در برابرش می‌بیند. یا هنگامی که از سوراخِ کلیدِ در به داخل اتاق نگاه می‌کند و هم‌زمان خود را در کودکی می‌بیند که از همان سوراخ کلید به داخل همان اتاق نگاه می‌کند و اتفاقات رخداده درون آن را می‌بیند. درواقع الی درحال به یاد آوردن گذشته‌ی خود است و فیلم این یادآوری‌ها را به زیباترین شکل و با مرموزترین سکانس‌ها به صورت تکه‌های پازلی نشان می‌دهد. اما و اما داستان در انتهای خود است که کم می‌آورد و از این روست که ما را از دیدن یک پایان خوب و لذت دیدن یک فیلم خوب باز می‌دارد. چراکه توضیحی آنچنان واضح را برای دلیل اتفاقات گذشته نشان نمی‌دهد و ما باید تنها حدس بزنیم چه اتفاقی در آن زمان رخ داده است. حتی راه رهایی الی نیز از این اتفاقات سطحی بوده و نمی‌تواند ما را همچون مسیر فیلم راضی کند.