بازگشت ۳۳ ساله

نام ادی مورفی را در کنار فیلم‌هایی چون «پلیس بورلی‌هیلز» یا «دکتر دولیتل» می‌شناسیم. شاید صدای او روی شخصیت «خر شرک» در سری انیمیشن‌های پرطرفدار «شرک» نیز برای علاقه‌مندان فراموش‌ناشدنی باشد. بعد از سری دوم «احمق واحمق‌تر» که حدود بیست سال بعد تولید شد، و کمدی «بیل و تد»، حال نوبت به سری دوم «سفر به آمریکا» شده است. هالیوود معمولاً در بازسازی یا بازگشت به یک اثر پرطرفدار و ساخت سری بعدی آن سابقه‌ای طولانی دارد. استودیوها معمولاً سعی می‌کنند با همان بازیگران به استقبال سری بعدی بروند تا هم حس نوستالژی را در مخاطب ایجاد کنند، و هم مخاطب نسل جدید را با یکی از آثار چندد دهه‌ی قبل دچار قرابت کنند. اینکه تا چه حد در این زمینه موفق بوده‌اند و خدشه‌ای به آن نوستالژی قبلی وارد نکرده‌اند را باید از مخاطب پرسید؛ که در اکثر مواقع بیشتر این مخاطبان با همان ساخت اول حس بهتری پیدا می‌کنند.
یکی از جنبه‌های مهم دیگری که باعث شده تا «سفر به آمریکا ۲» رنگ‌ و روی دیگری به‌ خود بگیرد، تیم بازیگری تمام سیاه‌پوست آن است. طی این چند سال که باز هم بحث‌های نژادی دوباره پررنگ شده‌اند و در جای‌جای اروپا و ایالات متحده با شکل های گوناگونی از نژادپرستی مواجه هستیم، هالیوود نیز سعی کرده تا با همان سانتیمانتالیسم ویژه‌ی خود پرچم ضد نژادپرستی را بالا ببرد؛ مسیری که از جایزه‌ی نقش مکمل به ماهرشالا علی شروع شد و تا ساخت آثاری که تمام تیم بازیگری آن را سیاه‌پوستان تشکیل می‌دهند، ادامه دارد. اگر بخواهیم از این منظر به فیلم مورد نظر نگاه بیندازیم، باید گفت که این انتخاب چندان دور از ذهن نبوده و دیر یا زود به ساخت سری دوم آن دست می‌زدند.
از منظر کمدی، باید گفت که فیلم شاید به‌سختی در برخی سکانس‌های خود و بعد از تلاش‌های بی‌‌نتیجه‌ی بازیگران، بتواند لبخندی را بر لب مخاطب خود بیاورد. البته این را هم باید به‌حساب این گذاشت که احتمالاً دوره‌ی این نوع کمدی‌های با زبان مستقیم و وابسته به دیالوگ‌های بازیگران گذشته است. طی دهه‌ی اخیر، آثار کمدی معمولاً خود را در زیر لایه‌های درام مخفی کرده‌اند و همین باعث شده تا مخاطب این ژانر کمی سخت‌گیرتر شود و انتظار داشته باشد یک اثر کمدی (نه فکاهی) به او روایتی منطقی را نیز ارائه دهد؛ چیزی که این فیلم فاقد آن است. استفاده از خواننده‌های پاپ، رقص‌های گروهی و تیم بازیگری کاملاً آشنا با ذهن مخاطب هم نمی‌تواند در این موارد به فیلم کمکی بکند و در نتیجه اثر از همان ابتدا در میان این برهوت بی‌داستانی گم می‌شود. اما برای آن دسته از مخاطبینی که سری اول این فیلم کمدی را تماشا کرده‌اند، دیدن سری دوم فیلم، آن هم پس از ۳۳ سال، خالی از لطف نخواهد بود.