فهم درست کارگردان از «سرگرمی» و «ملودرام»

زمین به انتهای کار خود نزدیک است و آرمان‌شهری سبز و پر از گونه‌های طبیعی در جایی میان زمین و کرات دیگر در حال شکل‌گیری است. در جایی همان نزدیکی، عده‌ای با نام رفتگران فضایی در حال رقابت برای کسب درآمد هستند؛ آن هم با جمع‌آوری بقایای ماهواره‌ها و زباله‌های فضایی دیگر که در طی دهه‌ها در جو باقی مانده‌‌اند. فیلم روی سه‌ نفر از این رفتگران تمرکز دارد که هر کدام پیشینه‌ای دارند و با یکدیگر در سفینه‌ای با نام «ویکتوری» در حال کسب درآمد هستند. ورود دختری که اخبار جهانی آن را یک ربات حامل بمب هیدروژنی می‌داند، زندگی این سه نفر را عوض می‌کند. بله، درون‌مایه‌ی این فیلم را در بسیاری از آثار اکشن و وسترن دیده‌ایم. گروهی از افراد به‌ظاهر خلافکار دچار انسانی‌ترین آزمون اخلاقی زندگی خود می‌شوند و در نهایت سربلند از آن بیرون می‌آیند. مخاطب این ژانر نیز، بی‌شک پس از پرده‌‌ی اول فیلم به بطن آن پی می‌برد. اما چه‌چیزی باعث می‌شود تا چنین مخاطبی به تماشای این اثر ادامه دهد. ابتدا باید کادربندی چنین فیلمی را مشاهده کرد. این اثر در ژانر اکشن و سرگرمی و با کمی تزریق ملودرام ساخته شده است. مخاطب انتظار دارد تا اکشن مورد انتظار خود را در لحظات مناسب تماشا کند و روند روایت فیلم نیز به‌گونه‌ای باشد که بتواند عناصر داستانی را در کنار هم پیش ببرد. بی‌شک این اثر با آمیخته کردن المان‌های بالا و ژانر علمی-تخیلی توانسته به این هدف برسد. استفاده از بازیگران کره‌ای در سه ضلع اصلی فیلم و بازی خوب بازیگر خردسال باعث می‌شود اکشن و ملودرام مورد انتظار «جو سونگ-هی»‌ برآورده شود و مخاطب اثر تا پایان با آن همراه باشد. این کارگردان در دو اثر قبلی خود با نام‌های «پسر گرگ‌نما» و «کارآگاه شبح» نشان داده که در تلفیق ژانرها تبحر دارد و به‌راحتی می‌تواند مخاطب را با کادر روایت خود همراه کند. سونگ-هی در این فیلم نیز همان نگاه مستقیم و عاری از عاشقانه‌های آبکی را همراه دارد و سعی می‌کند احساس را با پیشینه‌‌ای روایی که خود به مخاطب ارائه می‌دهد، وارد اثر کند. او خود می‌داند که اثرش قرار است در هیاهوی دنیای سرگرمی با آثار دیگر به رقابت بپردازد. به‌همین سبب سعی کرده تا فیلم خود را مملو از فاکتورهای دنیای سرگرمی کند.
فیلم «رفتگران فضایی» از آن دست فیلم‌هایی است که علی‌رغم پرحادثه بودن، ادعای نهفته در آثار مارول و دیزنی یا دنیای دی‌سی را ندارد. به‌راحتی و با زبانی مستقیم همان درون‌مایه‌ی همیشگیِ فاصله‌ی طبقاتی را در اثر خود جای می‌دهد و سعی دارد تا جایی که می‌تواند امید را در اثرش زنده نگاه دارد.