گرمی هیجان در سرمای سوئد

پلات فیلم آنقدر در تاریخ سینما تکرار شده است که با سکانس افتتاحیه، انبوهی از فیلم‌های هیجان‌انگیز را می‌توان به‌یاد آورد. اما در هنر، تکرار یک سوژه چندان مهم نیست، بلکه نوع پرداخت به آن سوژه قابل تأمل است. فیلم های ساخت اسکاندیناوی، همیشه موتیف سرما و فضای خاکستری را در خود دارند و این فیلم هم اثری جدا از آنها نیست. اما نکته‌ای که در این فیلم می‌تواند حائز اهمیت باشد، نگاه به نژادپرستی موجود در میان ساکنان افراد شمال اروپا است. شاید این قضیه حتی ریشه‌ای عمیق‌تر در تاریخ این کشورها داشته باشد. در مصاحبه‌ای که روبرتو روسلینی، پس از اکران فیلم «سفر به ایتالیا» داشت، چنین عنوان کرد که: « من با این فیلم قصد داشتم به شمال‌نشینان اروپا ثابت کنم که اهالی جنوب این قاره مانند حیوانات داخل قفس در یک باغ‌وحش نیستند.» همین جمله می‌تواند بخشی از مکالمات فیلم را برای بیننده باورپذیر کند.
زنی سیاه‌پوست با مردی سفیدپوست ازدواج می‌کند و زندگی مشترک آنها آغاز می‌شود. اما روتین زندگی باعث می‌شود تا آنها رو به مشاجره با یکدیگر بیاورند. اما مرد به‌سبب علاقه‌اش به زن، او را به یک سفر تفریحی می‌برد تا هفته‌ای را به تماشای شفق قطبی بگذرانند و بتوانند زندگی را دوباره برای یکدیگر آرام‌ کنند. تله‌های روایتی کارگردان تا اواسط فیلم کار خود را می‌کنند و این زوج در یک درگیری ساده با دو جوان شکارچی، با حمله‌هایی از سوی افراد ناشناس در دل سرما روبه‌رو می‌شوند. تعقیب و گریز و تلاش آنها برای نجات تا جایی ادامه پیدا می‌کند که در نهایت احساس می‌کنند، نجات یافته‌اند. اما رویه‌ی اصلی فیلم، درست از پرده‌ی سوم آغاز می‌شود و آنها با چالش بزرگ‌تری مواجه می‌شوند که چیزی جز تاوان برخی اعمال گذشته‌ی آنها نیست. اصطلاح «جان در برابر جان» مهم‌ترین درون‌مایه‌ی این سبک از فیلم‌های هیجان‌انگیز است. شخصی در سایه به‌دنبال انتقام است. اما کارگردان سعی می‌کند تا انتهای فیلم مخاطب را با گناهکاران اصلی خود دچار هم‌ذات‌پنداری کند. در این فیلم باید گفت که کارگردان توانسته تا حدی در این زمینه موفق شود.
اما فیلم فقط همین هیجان مرسوم در فیلم‌هایی از این دست را در خود دارد و چیزی بیش از این ارائه نمی‌دهد. یک روایت ساده با تله‌های روایتی مرسوم که علاقه‌مندان به این ژانر با تجربه‌ای فراوان در تماشای این آثار به‌راحتی می‌توانند متوجه آنها شوند. فیلم جز همین تله‌ها، دچار هیچ نوع پیچشی نیست و مسیر خود را تا پایان ادامه می‌دهد. می‌توان گفت که از آن دست فیلم‌هایی است که برای یک شب تعطیل می‌تواند عده‌ای را مقابل صفحه‌ی نمایش سرگرم کند.