خشونت انگلیسی در خیابان‌های تایلندی

«بایرون» بعد از سکانس‌های درگیری ابتدای فیلم که منجر به بیمارستانی شدن او می‌شود، برای یافتن مکان جدیدی برای زندگی با کمک «تری»، دوست‌اش، به بانکوک می‌رود. در آنجا با «دُوچ» یکی از دوستان دیگر تری آشنا شده و با همکاری هم به فروش استروئید و قاچاق وسیع آن در کشورهای مختلف می‌پردازند.
فیلم «سگ‌های انگلیسی در بانکوک» به مانند فیلم‌های «جانور س.ک.س.ی» و «قاپ‌زنی» هر دو محصول ۲۰۰۰، به همان سبک خاص گانگسترهای بریتانیایی و انگلیسی‌ست و آن را در همان سکانس‌های ابتدایی خود به خوبی نیز نشان می‌دهد. البته که به‌مانند همان سبک همانطور که خشونت خود را دارد، دیوانگی‌ها و حتی طنزی را هم در درون خود نهفته دارد. به‌واقع فیلم‌های بریتانیایی با مخاطب خود تعارف ندارند و معمولاً همه‌شان از همان ابتدا موضع خود را به مخاطبان‌شان نشان می‌دهند؛ اینکه قرار است مخاطب با چه نوع و چه سبک خاص فیلمی روبه‌رو باشد. در این فیلم نیز از همان ابتدا دعواهای دونفره و سکانس‌های پرخشونتِ پر از زدوخورد را می‌توان دید. راوی بایرون است و در ابتدا با داستانی کوتاه و سکانس‌های تند و سریع به‌سادگی خود و رقیبان یا دشمنان‌اش را به بیننده می‌شناساند. اگر مخاطب این نوع فیلم‌های بریتانیایی باشید می‌دانید که سرعت وقوع اتفاقات در این فیلم‌ها همیشه زیاد است و شخصیت‌های متعددی نیز وارد داستان شده و گاهی نیز به سرعت از آن خارج می‌شوند. فیلم «سگ‌های انگلیسی در بانکوک» هم دقیقاً سرعت اینگونه فیلم‌ها را دارد. بعد از سکانس‌های سریع و زدوخوردهای شدید ابتدایی بایرون به بانکوک رفته و خشونت خود را به آنجا هم می‌برد. سکانس‌های درگیری و اتفاقات اکشن زیادی نیز در این شهر رخ می‌دهد. بایرون ذاتاً انسان خشنی‌ست، پس برای‌اش فرقی نمی‌کند در لندن باشد یا در بانکوک، با گانگسترهای قاچاق مواد روبه‌رو باشد یا با گانگسترهای قاچاق انسان درهر حال او خشونت را با خود به همراه دارد و به راحتی نیز از آن استفاده می‌کند. از این رو دردسر را هم همیشه با خود دارد. دُوچ هم حتی میزان این خشونت بایرون را باور نمی‌کند و از این‌رو رفته‌رفته او نیز بیشتر به بایرون علاقه‌مند می‌شود. پس این دو با هم همراه شده تا امپراطوری قاچاق خود را وسیع‌تر کنند.
دومینو موجود در داستان کشش و هیجان درگیرکننده‌ای را در خود دارد، اما باید گفت داستان فیلم چندان خاص نیست و اتفاقی که منجر به این دومینوها می‌شود هم چندان اتفاق مهمی نیست، حتی شاید احمقانه نیز به‌نظر آید، اما مگر سبک فیلم‌های انگلیسیِ خشونت‌بار معمولاً همین نیست؟ اینکه اتفاقات ساده یا احمقانه منجر به درگیری‌های وسیع و خشنی می‌شوند که در نهایت بسیاری از افراد را به دام مرگ می‌کشانند. مگر کسانی که به دیدن فوتبال می‌روند جز تماشای یک بازی مهیج و جذاب به چیز دیگری باید توجه کنند؟ انگلیسی‌ها از فوتبال هم خشونت بیرون می‌کشند. از این روست که بیننده می‌تواند به‌راحتی دلیل رخداد اتفاقات را از همان ابتدا بپذیرد و با آن همراه شود. از سوی دیگر شاید یکی از دلایلی که این فیلم یا فیلم‌های مشابه را از مابقی فیلم‌های انگلیسی‌زبان جدا می‌کند، این است که لهجه‌ی انگلیسی همیشه خاص است و در درون خود یک نوع ابهام یا خشونت خاصی را دارد.
درواقع این فیلم تمام المان‌های موجود در یک فیلم خوبِ انگلیسی را در درون خود دارد. منطق داستانی، خشونت موردنیاز در فیلم‌های اکشن، سکانس‌های درگیری و تعقیب‌وگریز و البته موسیقی‌ای که همراه تصاویر است و می‌تواند آن هیجان و تنش موجود در داستان را بیشتر نیز کند. پس علاقه‌مندان به فیلم‌های بریتانیایی و اکشن‌های خاص در این سبک می‌توانند، به‌راحتی از دیدن این فیلم لذت ببرند.