بتمنی که این‌بار زیبایی تصاویر نجات‌اش می‌دهد

«ریچارد» به سراغ «بتمن» رفته و از او کمک می‌خواهد. او درباره‌ی «دروازه»ای صحبت می‌کند که پشت آن اهریمنی خبیث وجود دارد. قرار است، این دروازه توسط عده‌ای باز شود و بتمن باید به او کمک کند تا با دیگر دوستان قدیمی در مقابل باز شدن این دروازه مقاومت کنند. در این میان بتمن با فلش‌بک‌هایی به گذشته رفته و داستان آشنایی‌اش با ریچارد و گروه قدیمی را هم به یاد می‌آورد.
انیمیشن «بتمن: روح اژدها» داستانی اکشن با هنرهای رزمی فراوان است که می‌تواند، علاقه‌مندان خود را راضی کند. حال باید دید این رضایت چگونه حاصل می‌شود. در ابتدا با دیدن تصاویر داستان مشخص است که برای ساخت این انیمیشن دقت زیادی شده است. انیمیشن در دهه ۱۹۷۰ رخ می‌دهد و لباس‌های پوشیده شده توسط افراد، محیط خیابان‌ها، بارها و حتی ماشین‌های آن نیز به خوبی می‌تواند، فضای آن دهه را نشان دهد. از سوی دیگر رنگ‌های استفاده شده در تصاویر نیز نه‌چنان زیاد است که چشم را بزند و نه چنان که تاریکیِ تصاویر بیننده را اذیت کند. در صورتی که در انیمیشن‌های اخیر دی.سی به مانند بسیاری از فیلم‌های دیده‌شده، ما با تصاویری پر از زرق‌وبرق‌های هالیوودی روبه‌رو هستیم که تنها برای پرت کردن حواس بیننده خواهد بود و دلیل زیباشناسانه‌ای را نمی‌توان برای آن یافت. اما در این انیمیشن تصاویر پختگی و آرامش خاص خود را دارند. آرامشی که در سکانس‌‌های درگیری نیز مشاهده می‌شود.
دومین موضوع مورد بحث و مهمترین موضوع داستانِ انیمیشن است که اگرچه به ظاهر تکراری‌ست، اما با ایجاد سکانس‌های اکشن متفاوت و شخصیت‌هایی که هر کدام دارای تبحر در انجام کاری هستند، می‌تواند، بیننده مشتاق به بتمن و داستان‌های‌اش را تا حدودی راضی کند.در این میان اگرچه داستان پلات کلی زیبایی دارد، اما در جزئیات و شخصیت‌پردازی‌های خود هیچ‌گونه کار خاصی انجام نداده است. در ابتدا بتمن برای یافتن خود به «نانجا باربت» و نزد استاد «اوسِنسی» می‌رود، اما هرگز دلیل درستی برای رفتن او به این مکان شرح داده نمی‌شود. او در آنجا با پنج نفر دیگر ملاقات می‌کند. آن افراد نیز معلوم نیست، چه کسانی هستند و آنجا چه می‌خواهند. در ادامه‌ این انیمیشن با یکی دو سکانس نه‌چندان خاص سعی می‌کند، نشان دهد که این افراد چگونه توانسته‌اند، مهارت زیادی را در مبارزه کسب کنند. بتمن این اتفاقات را در فلش‌بک‌هایی که به یاد می‌آورد، به ما نشان می‌دهد. درواقع سیر داستان میان گذشته و حال رخ می‌دهد و این فلش‌بک‌ها کم‌وبیش به صورت موازی تا پایان داستان با روایت همراه هستند. در زمان حال نیز نارضایتی‌های بتمن وجود دارند و مشخص نمی‌شود آن همه مهارت دقیقاً چه کمکی به روح او کرده است. از سوی دیگر دلیل تغییر رفتارهای شیوا به عنوان شخصیتِ دیگر مهمِ داستان هم که از سوی اوسنسو بهترین شاگرد محسوب شده است، بیان نمی‌شود. اینکه چرا باید فردی که این‌گونه قابل اعتماد توسط استاد بزرگ بوده، به خلافکاری متبحر تبدیل شود، جای سوال دارد. حتی نشان دادن «سیلور» در سکانسی کوتاه در ابتدای داستان به عنوان عشق بروس که از او جدا می‌شود، نیز ناگهانی روی می‌دهد و در ادامه پرداختی به این اتفاق هم نمی‌شود.
انیمیشن «بتمن: روح اژدها» اما علاقه‌مندان به بتمن و داستان‌های آن را با داستانی جدید مواجه می‌کند که با تصاویر زیبا و نبردهای رزمی و اکشن زیباتر و حتی گاهی خلاقیت‌هایی در مسیر آن می‌تواند، به پای تصاویر خود بنشاند.