نه کودکانه، نه بزرگسالانه

«مانگو» الاغی‌ست که همواره در رویا بسر می‌برد و آرزوی پولدار شدن را دارد. زمانی که پادشاه شهر، «شیر»، قصد بازنشسته‌شدن دارد، تصمیم می‌گیرد که پسرش را جانشین خود کند، اما مشاورش، روباه، از او می‌خواهد که این کار را انجام ندهد تا مردم شهر او را به زورگویی متهم نکنند. پس قرار می‌شود، انتخاباتی برگزار شود، اما برای انجام انتخابات به غیر از پسر شاه نیاز به کس دیگری‌ست که بتواند به راحتی در این انتخابات باخته و دوباره قدرت به دست شیرها برسد. از این رو روباه از الاغ می‌خواهد که کاندیدای پادشاهی شود.
دنیای انیمیشن‌ها آنقدر وسیع است که می‌توان در آن هر نوع انیمیشنی را دید و هر بار قهرمان داستان‌های آن را در اشکال متفاوتی مشاهده کرد. گاه قهرمانِ داستان خرگوشی بازیگوش است که از دوستی حرف می‌زند، در انیمیشن «پیتر خرگوشه». گاه «پاندای کونگ‌فوکار»ی است که تلاش می‌کند، به آرزوی خود که قهرمان شدن است، برسد. گاه حتی ماهی‌ کوچکی‌ست که در انیمیشن «درجست‌وجوی نمو» در جست‌وجوی خود است. قهرمانانی که هر یک می‌خواهند درسی به بیننده‌ی خود که کودکان هستند، بدهند و آنها را برای دنیای واقعی بیرون آماده کنند. در این میان اما انیمیشن «الاغ‌‌شاه» به انیمیشن «شیرشاه» بیشترین شباهت را دارد. در هر دو انیمیشن دو شیر می‌خواهند فرزندان خود را به عنوان پادشاه معرفی کنند. اما در انیمیشن «الاغ‌شاه» این الاغ است که قرار است قهرمان داستان باشد. از سوی دیگر انیمیشن «شیرشاه» داستانی کودکانه با منطق روایی دارد که بزرگسالان نیز به راحتی از دیدن آن لذت می‌برند. اما انیمیشن «الاغ شاه» داستانی بزرگسالانه دارد که در بستری از تصاویر کودکانه نشان داده شده است. از این رو بیننده‌ی کودک احتمالا نتواند چندان با اصل موضوع آن ارتباط برقرار کند.
داستان انیمیشن «الاغ‌شاه» پیرامون سیاست‌های غلطی‌ست که روباه فریبکارانه و برای رسیدن خود به منافع‌اش بکار می‌برد و همه را بازیچه قرار می‌دهد. چیزی که در ابتدا نه پادشاه و نه الاغ و نه کسی دیگر متوجه این امر نمی‌شود. روباه با استفاده از روزنامه‌ها و تلویزیون و خبرهایی که با این رسانه‌ها پخش می‌کند، سعی دارد، افکار عمومی و حیوانات دیگر را تحت‌ تأثیر قرار دهد. از این روست که کودکان برای درک این داستان نیاز به اطلاعاتی وسیع‌تر دارند و دیدن و فهمیدن این انیمیشن برای آنها سخت است. اما بزرگسالان می‌توانند کنایه‌های موجود در داستان را درک کرده و حتی از آن لذت هم ببرند. اگرچه تصاویر برای بزرگسالان اتفاق جذابی نیستند.
در مجموع مشکل مهم و بزرگ داستان در عدم تعادل آن است، زیرا تصاویر ساده و کودکانه هستند، اما داستان وجه بزرگسالانه‌ی بیشتری در خود دارد. نیمه‌ی اول با سوژه‌ی انتخابات حرف‌های کنایه‌آمیز زیادی می‌زند و به‌نوعی بزرگسالانه است و نیمه‌ی دوم با داستانی کودکانه‌تر درباره‌ی تلاش روباه و همدستان‌اش برای اسیر کردن حیوانات جنگل است. این امر به راحتی می‌تواند باعث شود بزرگسالان از نیمه‌ی دوم و کودکان از نیمه‌ی اول خسته شوند. از این رو در نهایت این انیمیشن نه بزرگسالان و نه کودکان را راضی نخواهد کرد.