همان تکراری‌های در جست‌وجوی والدین

«توی-ایل»، دختری جوان، معلم خصوصی دانش‌آموزان دبیرستان است. او با یکی از این دانش‌آموزان به نام «هو-هیون» شبی را می‌گذراند و اما پنج ماه بعد خبر باردار شدن خودش را به خانواده‌اش می‌دهد. مادر و پدر ناتنی‌اش به‌شدت عصبانی شده و عکس‌العمل خوبی را در این رابطه ندارند. مادربزرگ و پدربزرگ‌اش هم در خانه‌شان از او استقبال نمی‌کنند، او اما در آنجا با دیدن عکس‌های قدیمی تلاش می‌کند پدر واقعی‌اش را پیدا کند.
سوژه‌ی به‌دنبال پدر یا مادربودن از آن سوژه‌هاست که در هر سالی بدون استثنا می‌توان درباره‌اش فیلم دید. سوژه‌ای که درواقع در بیشتر مواقع نوعی تمثیل است، برای یافتن شخصیت‌ها و هویت گم شده‌ای که معمولاً این افراد با آن مواجه هستند. نسل‌های دهه‌ی شصت یا حتی پنجاه که با این سوژه بزرگ شده‌اند و در فیلم‌ها و حتی کارتون‌های دوران کودکی نیز با این‌ سوژه مواجه بودند، شاید چندان علاقه‌ای دیگر به دیدن فیلم‌هایی درباره آن نداشته باشند. اما هنوز هم می‌توان با همین سوژه‌ی تکراری داستان‌هایی زیبا ساخت. فیلم «مامامیا» داستانی موزیکال و پر از شور و نشاط است که در آن دختر خانواده تلاش می‌کند پدرش را بیابد.
فیلم «بیشتر از خانواده» نیز با همین سوژه می‌خواهد داستانی جدید را ارائه دهد. توی-ایل که به دنبال یافتن پدر به شهر کوچک دوران بچگی خود رفته در فلش‌بک‌های کوتاهی طریقه‌ی آشنایی‌اش با ناپدری‌‌اش که حالا برای‌اش بیشتر از پدر معنا دارد را نشان می‌دهد. درواقع فیلم با همین شخصیت‌های جذاب خود است که می‌تواند داستان را کمی متفاوت نشان دهد. خودِ شخصیت توی-ایل دختری ساده است که به اقتضای سن‌اش فکر می‌کند و هرگز تفکرات یک انسان بالغ و کامل را ندارد، اما همین افکار نه‌چندان بزرگسالانه‌ی او از آنجا که با صداقت و درستی همراه است، می‌تواند به‌راحتی توسط خانواده‌اش و درعین حال توسط مخاطبان فیلم پذیرفته شود. شخصیت مادر و پدرناتنی او نیز شخصیت‌های پخته و جذابی هستند که به خوبی به تصویر کشیده شده‌اند. به‌خصوص احساسات پدرناتنی ایل در فیلم به خوبی نشان داده شده است.
این فیلم به روابط میان اعضای خانواده توجه کرده و حتی روابط میان توی-ایل و دوستان و معلمانی که در شهر کوچک قدیمی ملاقات می‌کند را هم تا حدودی نشان می‌دهد. اما پدر واقعی توی-ایل آن چنان‌که باید پرداخت ندارد و بیننده نمی‌تواند بفهمد در زمانی که در کنار توی-ایل نبوده، چه اتفاقی برای‌اش رخ داده و آن دختر کوچکی که همراه اوست دقیقاً چه کسی است. شخصیت هو-هیون و خانواده او هم بیشتر بار کمدی داستان را بر دوش می‌کشند و البته که اتفاقات کمی‌تا‌قسمتی کمدی نیز در این میان دیدن تصاویر را لذت‌بخش می‌کند. با تمام این تفاسیر باز هم پلات کلی فیلم تکراری‌ و کاملاً قابل‌پیش‌بینی‌ست و مدت زمان طولانی آن هم می‌تواند منجر به خسته‌کننده شدن‌اش شود.