«دو وون» که در بخش تحقیقات خسارات بیمهای کار میکند با دختر و مادرش زندگی میکند. مادرش آلزایمر دارد و همین امر نگهداری از او را سخت کرده است. یک شب زمانی که دو-وون برای تفریح به بار میرود، مادرش نیز به همراه دخترش از خانه خارج میشوند، در همین حین دختر کوچک دچار سانحه شده و با یک ماشین تصادف میکند. این ماشین اما به جای کمک به آنها صحنه را ترک میکند. دختر دو-وون به کما رفته و پدر تلاش میکند مقصر این اتفاق را پیدا کند.
این بار هم یک فیلم کمدی دیگر از سینمای آسیای شرقی و کشور کرهی جنوبی را مرور میکنیم. کمدیهایی که هرچه بیشتر آنها را نگاه کنیم، بیشتر با نوع آنها هم آشنا میشویم و یا از این تم خوشمان میآید یا برایمان خستهکننده و تکراری میشوند. زیرا این گونه فیلمها از خلاقیت چندانی برای طرح داستانی خود برخوردار نیستند. فیلم کمدی «اوه! مادربزرگام» نیز به مانند فیلمهای دیگری که نامشان را زیاد بردهایم در ردهی فیلمهای یک بار مصرف قرار میگیرند. فیلمهایی که جز کمدی بودن و ایجاد سرگرمی برای بینندگانشان هدف دیگری ندارند و در بیشتر مواقع هم میتوانند به هدف خود دست یابند. این فیلم با داستان ساده و کاملاً قابلپیشبینی تنها میتواند بینندگانی را به پای خود بنشاند که جز خندیدن در سکانسهای خاص توقع دیگری از فیلم ندارند و همان فضای صمیمی و آرام فیلم میتواند آنها را برای زمانی اندک راضی کند.
یکی از مزایای فیلم «اوه! مادربزرگام» میتواند بازی خانم «نا مون هی» در نقش مادربزرگ باشد. او که تجربهی سالها بازیگری را با خود به همراه دارد با تواناییاش در حرکات دست و صورت و بدن توانسته بهخوبی نقش یک مادربزرگ آلزایمری و شوخطبع را بازی کند. «لی هی-جون» که پیشتر او را در فیلم خوب «مردی که جایگاه بعدی را دارد» دیده بودیم نیز توانسته این مادربزرگ را به خوبی همراهی کند. اما شاید بدترین اتفاق در داستان استفاده از جلوههای کامپیوتری در یک سکانس است. سکانسی که قرار است حیوانی دو-وون و مادربزرگ را تعقیب کند. در این سکانس این حیوان به بدترین شکل ممکن در تصاویر دیده میشود، چنانکه حتی بیننده به این فکر میکند که شاید کارگردان مخصوصاً این حیوان را به این میزان مصنوعی و حتی زشت در فیلم قرار داده است تا شاید میزان طنز بودن سکانس را افزایش دهد.
در نهایت اما میتوان گفت که برای ایجاد یک کمدی خاص نیاز به گروه و داستانی خاص است. کارگردان این فیلم که اولین تجربهی ساخت فیلم خود را از سرمیگذراند اگرچه درحدواندازههای یگ مبتدی ظاهر شده، اما نمیتواند اثر چندانی بر مخاطباش بگذارد و فیلماش حتی به اثری متوسط هم نمیرسد.