داستان فیلم دربارهی دو دوست است که در یک اتاق گرفتار شدهاند. «زین» بخاطر علاقهاش به دیدن عذاب و شکنجهی دیگران وارد صفحهای مجازی میشود و با کلیک کردن بر روی یک دکمه ناگهان خود را در مکانی عجیب میبینند. «جاش» دوست و هماتاقی او نیز با دیدن لپتاپ روشن زین به سمت آن رفته و با کلیککردن بر دکمهای خود را در همان اتاق تاریک و ترسناک میبیند. آنها که دقیقاً به یاد نمیآورند چگونه سر از این اتاق درآوردهاند با مردی عجیب روبهرو میشوند که میتواند آنها را کنترل کند.
سینما با قابلیتهای خود توانسته است افراد زیادی را مجذوب کند. دیدن داستانها و اتفاقات خارقالعاده و ایجاد تجربهی جدید در مقابل مخاطبانی که شاید در زندگی عادی نتوانند هرگز این تجربهها را کسب کنند، میتواند یکی از مهمترین عللی باشد که افراد مجذوب آن شوند. در این میان نیز بسیاری کارگردانها و تهیهکنندگان از این قابلیت برای نشان دادن بدترین وجوه آدمی استفاده میکنند و از این طریق میخواهند مخاطبان را نسبت به وجوه تاریک خود آشنا کنند. در فیلم «طلسم»؛ محصول ۲۰۲۰، ما با دنیایی روبهرو بودیم که در آن اشخاص میتوانستند به صورت عینی نتیجهی رفتار خود را ببینند. فیلم به خوبی توانسته بود این آگاهی را به بینندهاش منتقل کند که هر عملی چطور میتواند همهچیز را تحت تأثیر قرار دهد، اما آیا فیلم «کلیک نکن» توانسته است این کار را انجام دهد؟
فیلم «کلیک نکن» نیز به مانند فیلم «طلسم» سعی دارد نشان دهد که اگر گاهی حتی اعمال و رفتارهای ما به خودمان بازگردند هم ما تحمل آنها را نداریم، زیرا این رفتارها آنقدر نادرست، زشت و بد هستند که پذیرششان سخت است. از سوی دیگر میخواهد نشان دهد بیتفاوتی افراد در برابر رفتارهای زشت دیگران چگونه میتواند همه را در اثرات این رفتارهای زشت با هم سهیم کند. درواقع کسی که نسبت به رفتارهای زشت بیتفاوت است دقیقاً مانند کسیست که آن رفتارهای زشت را انجام میدهد. این تمام حرف فیلم «کلیک نکن» است اما ما در این فیلم جز نشان دادن سکانسهای تکراری و اتفاقات مسخره چیز دیگری نخواهیم دید. زین و جاش در یک اتاق در کنار یکدیگر هستند و جاش باید هرکاری که آن مرد مرموزِ داخل اتاق میگوید را انجام دهد، چراکه او کنترلی به رفتارهایاش ندارد. جاش، زین را شکنجه میکند؛ دستاناش را با چاقو میبرد و چشماناش را از کاسه بیرون میکشد. در این میان فلشبکهایی نیز به گذشته زده شده و طریقهی آشنایی این دو و نیز بیتفاوتی جاش را دربارهی رفتارهای زین نشان میدهد. اما هرگز فیلم به صورت عمیق به هیچ یک از این دو شخصیت خود نمیپردازد و فقط نشان میدهد که زین با دیدن فیلمهای شکنجه خود را ارضا میکند و جاش بیتفاوت نسبت به تمام آنهاست. حال جاش در اتاق در حال انجام آن شکنجهها بر روی زین است. فیلم تنها با نشاندادن مداوم شکنجهها و تکرار اتفاقات در خود بیننده را خسته میکند و در نهایت هم بیننده جز دیدن فیلمی ناخوشآیند از آن حاصلی نبرده است.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.