برای حیوانات

«جان جو تائه-جو» نماینده‌ی ارشد امنیت ملی‌ست. او از حیوانات متنفر است، اما بخاطر امنیت کشور حاضر می‌شود از نماینده‌ی مهم چین که یک پانداست و نماد صلح و دوستی چین و کره محسوب می‌شود، محافظت کند. اما این پاندا توسط عده‌ای دزدیده می‌شود. آقای جو در حین دنبال‌کردن این دزدان در اثر اتفاقی سرش به زمین خورده و بعد از به‌هوش‌آمدن توانایی دانستن زبان حیوانات را پیدا می‌کند. او به همراه سگی نظامی به نام «اَلی» سعی می‌کند این پاندا را بیابد.
داستانِ حرف‌زدن حیوانات با آدم‌ها از سال ۱۹۶۷ که اولین بار در فیلم «دکتر دولیتل» بازگو شد، مورد توجه واقع شد و فیلم‌های بسیاری را می‌توان در مورد آن یافت؛ درباره‌ی دکتر دامپزشکی به نام دولیتل که می‌تواند با حیوانات حرف‌زده و با آنها همراه و همدرد شود. حتی امسال هم فیلمی به همین نام اکران شد، اما نتوانست چنانکه باید اثر داستانی خود را بر بینندگان‌اش بگذارد.
در فیلم «آقای باغ‌وحش؛ مهمان عالی‌رتبه‌ی گم‌شده» این بار شخصی که توانایی حرف زدن با حیوانات را دارد در اثری کمدی نشان داده می‌شود. این مرد در ابتدا به شدت از حیوانات متنفر است و نمی‌تواند حتی آنها را تحمل کند، اما زمانی که با یک گربه به نام «گاد» -به معنای خدا- مواجه می‌شود همه‌چیز با یک حادثه تغییر می‌کند. او می‌تواند زبان حیوانات را بفهمد و از مشکلاتی که آنها با دنیای انسان‌ها دارند آگاه شود. به راستی اگر حیوانات زبان داشتند و می‌خواستند با انسان‌ها درباره‌ی طرز رفتارهای خودخواهانه‌شان حرف بزنند چه حرف‌ها که نمی‌زدند. این فیلم به خوبی و در یک کمدی ساده سعی کرده از زبان حیوانات با انسان‌ها حرف بزند. همستری که مجبور است مدت‌ها به‌خاطر صاحبان‌اش بر روی یک چرخ بدود یا طوطی‌ای که مجبور است ساعت‌ها تنها یک کلمه را تکرار کند یا حتی سگ‌هایی که مجبورند به خاطر درخواست‌های غیرمنطقی صاحبان‌شان مورد آزار و اذیت واقع شوند، همه در این فیلم به‌خوبی نشان داده شده‌ است. اما شاید زیباتر از همه احساس الی؛ سگ نظامی‌ای باشد که در جنگ بوده و حالا اثرات جنگ بر روی او نیز نمود پیدا کرده است. به راستی که حیوانات شاید بیش از آدم‌ها دارای احساسات باشند و ما خودخوانه آنها را درون خانه‌ها یا پشت حصارهای باغ وحش‌هامان اسیر کرده‌ایم.
این فیلم با زبان کمدی توانسته این حرف‌ها را به بیننده بزند و در کنار آن داستان دزد و پلیسی‌ را نیز در خود جای دهد. اما بزرگترین مشکل داستان شاید طولانی‌بودن و خسته‌کننده‌شدن آن باشد. فیلم در نیمه‌ی اول یا حتی تا دقایق هشتاد نیز می‌تواند جذاب باشد، اما بعد از آن به درازا کشیده شده و خسته‌کننده می‌شود. تصاویر و جلوه‌های ویژه‌ای که در هنگام صحبت حیوانات یا رفتارهای آنها استفاده شده را هم می‌توان از نکات زیبای داستان دانست. فیلمی که می‌توان آن را با کودکان نیز تماشا کرد، به‌شرطی که کودکان از مدت زمان طولانی آن خسته نشوند.