به‌‌همین‌ سادگی

«تومی» به‌همراه پدر و مادرش در یک رستوران درحال غذاخوردن هستند. پدر رو به تومی کرده و با ناراحتی از اینکه او دختر واقعی‌شان نیست، می‌گوید و از او می‌خواهد که انتخاب کند؛ آیا می‌خواهد هنوز با آن‌ها زندگی کند یا می‌خواهد پیش خانواده‌ی واقعی‌اش برود. تومی بدون اینکه احساساتی شود پاسخ می‌دهد که می‌داند پدر درحال شوخی کردن با اوست. پدر هم خنده‌ای کرده و نشان می‌دهد که این داستانی شوخی‌ بیش نبوده است.
فیلم‌های کمدی بسیاری هستند که پایه و اساس‌ و دلیل ساخته‌شدن‌شان تنها ایجاد فضای کمدی به هر طریقی است و شاید داستان آن‌چنانی را در درون خود نداشته باشند. اما فیلم‌های دیگری هستند که ماهیت اصلی‌شان کمدی نیست، بلکه آنها می‌خواهند از مفاهیم مهمی صحبت کنند که اگر در میان طنز و کمدی باشد می‌تواند توجه مخاطب را بیشتر و بهتر جلب کند. با مرور فیلم‌های امسال توانستیم فیلم‌های این‌چنینی را از هر کشوری شاهد باشیم. فیلم «پیکسی» کمدی‌ انگلیسی-ایرلندی بود که با داستان دومینووار جذاب و ساده‌‌اش بیننده را همراه می‌کرد؛ دختری برای رهاشدن از موقعیتی که در آن گرفتار شده به همراه دو پسر سعی می‌کنند کیف پر از موادی را به فروش برسانند و پولی به دست آورند. فیلم «تغییرات ناگهانی» فیلمی ایتالیایی‌ست که داستان زنی میانسال را روایت می‌کند که برای تغییر و داشتن زندگی که همیشه آرزوی‌اش را داشته تلاش می‌کند. فیلم «ایسلند بهترین است» نیز درباره‌ی دختر نوجوانی‌ست که تلاش می‌کند زندگی خود را تغییر دهد. در تمام این فیلم‌ها ایجاد تغییر برای رسیدن به زندگی بهتر یا همان یافتن خوشبختی مهم‌ترین پایه‌ی داستان است. حال فیلم «خوشبختی» این بار از کشور فرانسه سعی می‌کند با داستان ساده و دومینووارش بینندگان را با خود همراه کند. این داستان اما بیش از تمام فیلم‌های دیگر تلاش می‌کند واژه‌ی خوشبختی و خوشبخت‌بودن را برای بیننده‌اش تفسیر کند. به راستی خوشبختی چیست؟
فیلم «خوشبختی» نشان می‌دهد که می‌توان به سادگی خوشبخت بود و از زندگی لذت برد. پدر تومی چهار سال ابتدایی زندگی دخترش را در زندان گذرانده است، اما حالا که از آن بیرون آمده سعی می‌کند در هر شرایطی احساس لذت را از زندگی‌اش ببرد و به دخترش هم می‌آموزد که این لذت را باید در همین لحظات ساده جست‌وجو کرد. اتفاقی که در سکانس ابتدایی داستان رخ می‌دهد و شوخی‌ای که پدر با دخترش می‌کند و تم این شوخی تا پایان داستان چندین بار از سوی یکی از این سه عضو خانواده رخ می‌دهد و منجر به واکنش‌های جالبی می‌شود. واکنش‌هایی که عموماً با احساس زنده بودن یا همان خوشبختی همراه خواهد بود. داستان در مسیرش به اصالت و هدف روایت خود توجه می‌کند و هرگز از آن دور نمی‌شود. از این رو می‌توان به راحتی و البته با لذت با این داستان همراه شد.
یکی از مزیت‌های این فیلم قاب‌های زیبا و دلپذیر و رنگارنگ آن است که سعی کرده این سه شخصیت اصلی را همواره در مرکز قرار دهد. زیرا خود خانواده و بودن در کنار هم همان خوشبختی‌ست که بسیاری از مردمان امروزی آن را فراموش کرده‌اند. قطع‌شدن موسیقی و صداها و قرار گرفتن فیلم در سکوت کامل با آن هدفونی که تومی دارد و او را از این دنیا جدا می‌کند نیز جالب توجه است. نام فیلم هم از روی نام یک ترانه‌ی معروف ایتالیایی گرفته شده است که در نیمه‌ی اول فیلم در ماشینِ این خانواده شنیده می‌شود.