تلاش‌های تکراری و کسل‌کننده برای خنداندن

قبل از آنکه به این فیلم بپردازیم، بهتر آن است که با دیدن نام «سث روگن» به یاد فیلم‌های «مصاحبه» و «لانگ‌شات» او بیفتیم. این فیلم هم مانند دو اثر قبلی قرار است ما را با استفاده از تمام فاکتورهای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی به چالش خندیدن بکشاند. همان سالی که «مصاحبه» قرار بود پخش شود با هوچی‌گری‌های رسانه‌ای مبنی بر اینکه قرار است فرانکو و روگن در این فیلم به کره‌ی شمالی بروند، مخاطب کنجکاو بی‌صبرانه منتظر این تقابل بود. اما در نهایت با یک اثر سخیف و حوصله‌سر‌بر مواجه شدیم. در فیلم «لانگ‌شات» هم وضع به همین منوال بود. همراهی یک روزنامه‌نگار و رئیس‌جمهور زن قرار بود کمدی‌ موقعیت برای ما ایجاد کند تا بلکه اثری کمدی-رومانتیک در خوری را شاهد باشیم؛ اما در نهایت هیچ و هیچ.
اما «خیارشور آمریکایی» با وام گرفتن از ابتدای فیلم «برات» مکانی در شرق اروپا را به‌سال 1919 نمایش می‌دهد. حتی فیلترها و کادر 4 در 3 فیلم نتوانستند شروع ضعیف فیلم را با لهجه‌ی غلوشده‌ی انگلیسی-روسی «سث روگن» پوشش دهند. یک ساکن اروپای شرقی به‌همراه همسر خود سفر به‌سوی رؤیای آمریکایی را آغاز می‌کند و در یک کارخانه‌ی خیارشور مشغول کار می‌شود و در یک اتفاق به درون یکی از مخزن‌های نگهداری خیارشور سقوط می‌کند و در 30 ثانیه کارخانه تعطیل می‌شود و او صد سال در آن مخزن باقی می‌ماند. شروع فیلم آن‌قدر با عجله و بی‌پایه بسته شده است که بی‌صبری کارگردان را برای ورود به دنیای جدید شاهد هستیم. گویی کارگردان بیشتر از مخاطب عجله دارد تا وارد زمان حال شود. اما دلیل اینکه نواده‌ی روگن را باید خودش بازی کند هم بسیار به افت فیلم کمک کرده است. نمی‌شد فرد دیگری چنین کاری کند؟ شاید هزینه‌ی استفاده از یک بازیگر دیگر برای گروه تولید فیلم مقرون‌به‌صرفه نبوده. پس باید همان سث روگن عصبی را در دو فرمت تحمل کنیم. اتفاقات هم طبق معمول با مواجهه‌ی دو شخصیت با یکدیگر و گره‌های داستانی که بین آن دو رخ می‌دهد پیش می‌رود. حتی مواجهه‌ی معقولی برای یک فرد از صد سال پیش با دنیای امروز را شاهد نیستیم و به یک تقابل با آسمان‌خراش‌ها و تاکسی زرد ختم می‌شود. مابقی داستان هم به دشمنی و حسادت این دو فرد به یکدیگر می‌پردازد و یک آن لبخندی که ممکن بود قبل از تماشای فیلم انتظارش را داشته باشیم، بر لبان ما نمی‌نشیند.
فیلم «خیارشور آمریکایی» بیشتر یک شکست در کارنامه‌ی روگن محسوب می‌شود و باید انتظار داشت که او به‌جای مزه‌پرانی‌های توئیتری، کمی با دقت وارد پروژه‌های بعدی شود.