روایت آشفته و ناتمام

عده‌ای فیلمساز و بازیگر جوان در جنگلی دور هم جمع شده‌اند تا در یک مسابقه‌ی فیلم‌سازی شرکت کنند. در این مسابقه از گروه‌های شرکت‌کننده خواسته شده پایان یک فیلم ترسناک دهه‌ی هشتاد که در اثر سانحه‌ای ناتمام مانده است را بسازند.
یکی از ابتدایی‌ترین فیلم‌های اسلشر «مستأجر» است که در سال ۱۹۴۴ اولین فیلمی شد که قاتل زنجیره‌ای‌اش عادت چاقو‌زدن به قربانیان‌اش را نشان داد. فیلمی که بیشتر المان‌های شاخص ژانر اسلشر را در خود داشت. قاتل زنجیره‌ای این فیلم پزشکی بود که قربانیان زن‌اش را به‌خاطر جاذبه‌های زنانه و زیبایی‌شان می‌کشت و معتقد بود با کشتن آنها گناهان‌شان نیز می‌میرند و تنها چیزی که از آنها باقی می‌ماند زیبایی بی‌جان و واقعی از این موجودات است. فیلم با نشان دادن تصویر قاتل خود که همواره آرام و بی‌احساس خیره به قربانیان‌اش نگاه می‌کرد، تنها با همین نگاه حس ترس را به بیننده نشان می‌داد. فیلمی که پلات کلی و جزئیات ریز آن باعث شده هنوز هم جزو فیلم‌های برتر ژانر دلهره محسوب شود. اما فیلم «اسلشر خواب‌آلود» داستان یک فیلم است که از چندین فیلم درهم‌شده و آشفته تشکیل شده که نه پلات کلی آنها مشخص است و نه حتی تلاشی برای سرهم‌بندی‌کردن این پلات‌های کلی شده است. قرار است همه‌ی آن فیلم‌سازان جوان پایان یک فیلم را بسازند و هر کدام از فیلم‌ها که زیباتر بود، برنده‌ی مسابقه شود. پایان فیلمی که ما نمی‌دانیم آغازش چه بوده است؛ داستان حتی به بیننده‌اش نشان نمی‌دهد که این افراد پایان چه فیلمی را قرار است بسازند. به همین دلیل هیچ‌کدام از اتفاقات داستان دلیل و برهانی ندارند جز ایجاد سکانس‌هایی به‌ظاهر ترسناک؛ البته اگر سکانس‌های ترسناکی در آن بتوان یافت.
هر گروه پایان آن فیلم موردنظر را از دید خود می‌سازد؛ یکی از وجود روحی که ظاهر می‌شود و دیگران را می‌ترساند، سخن می‌گوید. دیگری از تخته‌ی ارواح معروف استفاده می‌کند. اتفاقات پشت‌سرهم و به‌سرعت رخ می‌دهند و هیچ ربطی نیز به هم ندارند؛ همین امر بیننده را گیج و خسته می‌کند. سکانس‌های ترسناک فیلم هم به همان چند بار دیده شدن روح و فرار کردن افراد در جنگل خلاصه می‌شود که آنها هم ترسناک نیستند، به‌ویژه برای بیننده‌‌ی حرفه‌ای این‌ ژانر.
از سوی دیگر، شخصیت‌های داستان نیز که تعدادشان زیاد است، هیچ‌کدام تعریف نشده‌اند و بیننده نمی‌داند حتی بعضی از این شخصیت‌ها دقیقاً چه نقشی را در داستان دارند. آنها یکی پس از دیگری وارد داستان شده و به‌طور ناگهانی کشته یا مفقود می‌شوند. حتی اینکه چطور عده‌ای از این افراد به راحتی دیگران را می‌کشند نیز جای سؤال دارد؛ چگونه می‌شود ناگهان یک شخص تبدیل به قاتلی شود و دیگری را بسوزاند؟ در پایان هم بیننده به جز آشفتگی و ابهام از دیدن فیلمی که نه آغازی دارد و نه پایانی و نه دلیلی برای اتفاقات میانه‌ی آن چیزی نصیب‌اش نشده است.
فیلم «اسلشر خواب‌آلود» توسط افراد زیادی کارگردانی شده است و شاید دلیل آشفتگی داستان‌اش را نیز می‌توان در همین امر دانست. فیلمی که نه لیاقت دارد نام‌اش را جزو فیلم‌های اسلشر قرار داد و نه می‌تواند حتی جزو فیلم‌های ژانر دلهره باشد.