به آزادی فقط چند روز مانده است

چندین زندانی سیاسی در دوره‌ی حکومت ژنرال آگوستو پینوشه، رهبر دیکتاتور کشور شیلی، محکوم به اعدام شده‌اند. این افراد که ابتدا در بند عمومی با دیگر زندانیان معمولی زندگی می‌کردند با اعتصاب غذای طولانی موفق می‌شوند بند خود را جدا کنند. این زندانیان سیاسی که عموماً تحصیل کرده‌اند، نقشه‌ی فراری را پیش از ورود به این بند طرح‌ریزی کرده بودند. حالا با جدا‌شدن از دیگر زندانی‌ها می‌توانستند نقشه‌ی خود را عملی کنند. آنها طی دو سال، از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، برای رسیدن به این مهم تلاش کردند.
«ژنرال آگوستو پینوشه»، از نظامیان شیلی، در سال ۱۹۷۳ با یک کودتا توانست دولت سوسیالیست سالوادور آلنده را سرنگون کند و به مدت ۱۷ سال ریاست‌جمهوری شیلی را بر عهده بگیرد. او بعد از ریاست تعداد زیادی از مخالفان‌اش را به زندان انداخته و شکنجه کرده بود. در سال ۲۰۱۱ رقم این قربانیان بیش از چهل هزار نفر اعلام شد که در این میان بیش از سه هزار نفر جان خود را از دست داده بودند. او در سال‌های اوایل بعد از کودتا مخالفان‌اش را به دست گروهی به نام «کاروان‌های مرگ» سپرده بود.
فیلم‌های فرار از زندان طرفداران خاصی ندارد و تمام سینما‌دوستان همیشه از این نوع فیلم‌ها استقبال می‌کنند. حال این استقبال یا به‌خاطر هیجان ایجادشده در طی داستان است یا به‌خاطر دیدن لحظه‌ی پایانی داستان که زندانیان خود را آزادشده می‌بینند. اما آدمی که در ذات همواره در حال ستایش آزادی‌ست و برای به‌دست آوردن و داشتن آن تلاش می‌کند احتمالاً گزینه‌‌ی دوم را بیشتر مدنظر دارد. تجربه‌ی آزادی همیشه شیرین خواهد بود و اگر این آزادی با رهاشدن از زیر یوغ دیکتاتوری باشد، لذت‌اش دوچندان هم خواهد بود. فیلم «پیمان فرار از زندان» نیز از مردمانی صحبت می‌کند که خواهان سرنگونی یک دیکتاتور هستند. آن‌ها حاضرند برای رسیدن به این آرزو آزادی و جان خود را هم فدا کنند، اما حالا که در زندان‌های این دیکتاتور هستند و فرصتی دارند برای به‌دست آوردن دوباره‌ی آن سعی می‌کنند از این فرصت بهترین استفاده را ببرند.
فیلم «پیمان فرار از زندان» در شناساندن شخصیت‌های خود تلاشِ مفید و مستمری داشته است. این افراد به‌آهستگی و به خوبی به بیننده شناسانده می‌شوند. اگرچه تأکید بیشتر داستان به تلاش و نحوه‌ی کار گروهی آنها برای ساخت تونل و فرار از زندان است و تفکرات آنها در حاشیه‌ قرار گرفته‌، اما با این حال به گذشته و آرزوهای‌شان نیز تا حدودی پرداخته شده است. آن‌ها بیشتر توسط خانواده‌هاشان که برای ملاقات به زندان می‌آیند، شناخته می‌شوند.
یکی از مزیت‌های این فیلم آن است که هرگز سعی نکرده با داستان‌سرایی‌های اضافی این شخصیت‌ها را افسانه‌ای و خاص کند، بلکه آنها را در بستری از فداکاری‌هایی که هر یک در مسیر فرار انجام می‌دهند بزرگ و پخته می‌کند و بیننده می‌تواند بعد از مدتی با آنها کاملاً اُخت شود. این‌که داستان از وقایع حقیقی نشأت گرفته و تمام این شخصیت‌ها و تلاش آن‌ها به صورت واقعی وجود داشته، باعث اهمیت بیشتر داستان نیز می‌شود. این فیلم با روندی کند، اما دقتی بسیار بر داستان‌اش سعی می‌کند در مدت زمان صدوسی‌‌وپنج دقیقه‌‌اش بیننده را با روند اتفاقات خسته نکند، بلکه هر چه به پایان نزدیک‌تر می‌شود بر جذابیت خود بیفزاید. موسیقی فیلم و ترانه‌ها و آهنگ‌های بکاررفته در آن نیز یکی دیگر از مزیت‌های آن است که در ایجاد فضای قابل‌ درک کمک بسیاری کرده است. آهنگ‌هایی احساسی که به شخصیت‌ها هویت خاصی داده و بیننده را هم به احساسات آن‌ها نزدیک‌تر می‌کند.