خیره‌کننده‌اند این رنگ‌ها

«نادیده گرفتن تفاوت‌هامون، نادیده گرفتن این حقیقته که ما کی هستیم.»

ملکه «بارب» ملکه هاردراکِ غول‌ها، در تلاش است که تمام شش سیم موسیقی را که هر کدام در دست یک قبیله از غول‌ها هستند را بگیرد تا موسیقی راک بر همه‌ی غول‌ها حکمرانی کند.
از آن سو، ملکه «پاپی» — ملکه‌ی موسیقی پاپ — نیز بعد از شنیدن این خبر تلاش می‌کند با جمع کردن همه‌ی سیم‌ها در کنار یکدیگر باعث شود همه به خوبی و بدون تفاوت با هم زندگی کنند. پس پاپی به همراه دوستانش شروع می‌کند به سفر برای دیدن مابقی‌ِ قبایلی که موسیقی دارند و ماجراهای فیلم شروع می‌شود.
موسیقی، شعر، ریتم و رقص همواره مورد توجه همگان بوده است. اما دیده‌شدنِ موسیقی آن هم از این زاویه، کاری جدید و بدیع است. انیمیشنی که بسیار ساده و در عین حال دقیق سعی در شناختن و نشان دادن‌ِ بیشتر موسیقی‌های شنیده‌شده به کودکان و حتی بزرگترها دارد. استفاده از افرادی با انواع قیافه‌های جدید، رنگ‌های زنده و جالب، استفاده از محیطی که به همه جا شباهت دارد ولی مثل هیچ‌جا نیست؛ مثلا گاهی حس می‌کنیم آنها جایی شناورند، گاهی حس می‌کنیم زمینی که ساکنان در آن زندگی می‌کنند شبیه چند لایه لحافِ رنگارنگ روی هم است، تفاوت‌هایی محسوس در گیاهان و جنس زمین، همه و همه از نقاشی‌هایی منحصربه‌فرد با دنیایی عجیب که ما را مبهوت تمام تصاویر فیلم می‌کند و بر جذابیت بصری آن می‌افزاید، سخن می‌گویند.
اما جذابیت شنیداری؛ همین که در باب انواع موسیقی‌ست، هر قبیله و شش سیم، معرف یک نوع خاصی از موسیقی‌اند و ما با ورود به دنیای آن قبیله، موسیقی‌ آنها را می‌شنویم؛ پاپ، راک، کانتری، کلاسیک، محلی و تکنو. که نه تنها از شنیدن‌شان لذت می‌بریم، بل می‌توانیم بیاموزیم چه می‌گویند و چه می‌خواهند. البته در ادامه‌ی فیلم می‌بینیم که موسیقی در دنیای غول‌ها از این شش سیم هم بیشتر است و بسیاری تنوع در موسیقی وجود دارد که هنوز ناشناخته مانده و یا کمتر دیده شده است.
صداهای زیبایی که برای استفاده در این انیمیشن بکار رفته است هم جالب توجه است؛ استفاده از بسیاری خواننده‌های معروف برای خوانش در هر سبک.
و در نهایت حرفی که این انیمیشن می‌خواهد به همه‌ بزند بسیار آموزنده برای کودکان و هشداردهنده به بزرگترهاست؛ تفاوت‌ها ما را بهتر می‌کنند، اگر هوشیار باشیم و احترام گذاشتن به سلایق و علایق مهم‌ترین اصلِ هوشیاری‌ست.
زیبایی بصری و مفهومیِ پایانیِ انیمیشن که بودن و نبودن موسیقی را با سیاه‌وسفید کردن و بعد رنگی کردن انیمیشن به ما نشان می‌دهد نیز قابل ستودن و یادآوری‌ست.