رقابت‌های پیش‌پا‌افتاده برای رسیدن به هدف‌های تعیین شده

فیلم داستان یک مدرسه است و اتفاقاتی که درون آن رخ می‌دهد. قرار است یک مسابقه‌ی استعدادیابی در مدرسه برگزار شود و به برگزیدگان آن بورسیه‌ی تحصیلی در نیویورک و در یک مدرسه‌ی عالی داده شود. مسابقاتی که در رشته‌ی رقص، آواز و بازیگری است.
فیلم‌هایی از این دست بیشتر علاقه‌مندان نوجوان را جذب خود می‌کنند. فیلم‌هایی که به دوران نوجوانی و اتفاقات آن دوران می‌پردازد. فیلم «اولین بار» داستان اَبری، یک دختر علاقه‌مند به رقص و موسیقی‌ست که کاملاً اتفاقی با دیو آشنا می‌شود و علاقه‌ی آن دو به رقص باعث صمیمت آنها می‌شود. آن دو با هم شروع به تمرین در رقص می‌کنند چرا که ابری هم می‌خواهد در یک مسابقه‌ی رقص شرکت کند و بتواند وارد یک مدرسه‌ی بهتر شود. رابطه‌ی شکل گرفته بین این دو و تلاشی که برای رسیدن به خواسته‌شان می‌کنند به خوبی در فیلم نشان داده می‌شود. این فیلم با نشان دادن دو شخصیت و عمیق شدن در رابطه‌ی بین آنها می‌تواند عمق احساس این دو را به رقص و رسیدن به آرزوهای‌شان نشان دهد. اما در این فیلم، ما روابط بین چندین شخصیت را می‌بینیم که هرگز عمیق نمی‌شوند و تصاویری سطحی از آدم‌هایی سطحی را نشان می‌دهد که تلاش می‌کنند هر کدام مثلاً به آرزوی خود دست یابند. اما در واقع بیننده در حال دیدن نوجوان‌های دختری‌ست که همواره به حسادت کردن به هم می‌پردازند و پسرهایی که به غیر از دخترها به چیزی اهمیت نمی‌دهند. حتی گاهی به اینکه به دخترها هم اهمیت می‌دهند شک است.
فیلم پر است از دیالوگ‌های سطحی و بی‌معنی و دعواهای احمقانه بین دختران که یکی می‌گوید من بهترم و دیگری می‌گوید من بهترم. همه همواره در تکاپوی این هستند که از دیگران بهتر باشند. حتی فیلم سعی نکرده است با نشان دادن تمرینات این نوجوانان در کلاس‌های بازیگری و رقص یا آواز، کمی بیننده را در تلاش آنها برای رسیدن به آرزوهای‌شان همراه کند. کلاس‌ها هم به دعوا و دیالوگ‌های «من بهترم» ختم می‌شود. مسابقه‌ی استعدادیابی نیز حتی درست نشان داده نمی‌شود تا بیننده بتواند هنر هر کدام از این نوجوانان را ببیند. در نهایت هم مشخص است که چه کسی در این مسابقات برنده می‌شود. همین دیالوگ‌ها و اتفاقات سطحی ذره‌ذره مخاطب را از فیلم جدا می‌کنند تا جایی‌که شاید دیگر حتی رغبت به ادامه‌ی تماشای آن نداشته باشد.
در نهایت این فیلم یک اثر دم‌دستی در ادامه‌ی تمام فیلم‌های تولید شده در باب رقص است و چیزی اضافه‌تر از آنها را به مخاطب خود نشان نمی‌دهد. همان‌طور که سری اول این فیلم جز همین بالاوپایین‌پریدن‌های بی‌هدف چیزی نداشت، سری دوم هم از آن مسیر خارج نشده و در همین سراشیبی تند سقوط کرده است.