پوستر فیلم ما اینجاییم: یادداشت‌هایی برای زندگی روی سیاره‌ی زمین

هر ذره‌ی این زمین اهمیت داره

ما اینجاییم: یادداشت‌هایی برای زندگی روی سیاره‌ی زمین
Here We Are: Notes For Living on Planet Earth
محصول ۲۰۲۰
امتیاز ۳.۵
نویسنده سارا

«ما همه انسان هستیم و ما همه در کره‌‌ی زمین سهیم هستیم…»

انیمیشن با تصاویری جادویی آغاز می‌شود؛ ستاره‌ها و کهکشان تمام صفحه‌ی نمایش ما را گرفته‌اند؛ انگار که ما در فضا شناوریم و به مدد نیرویِ عظیمِ جادویِ سینما می‌توانیم خود را در کهکشان‌ها شناور ببینیم. و صدای زیبا و پخته‌ی مریل استریپ برای ما از رازهای ساده و زیبای کهکشان و زمین می‌گوید. این انیمیشن ۳۵دقیقه‌ای ما را چنان محو می‌کند که هنگام پایان یافتن باورمان نمی‌شود، تنها این زمان اندک را به تماشا نشسته باشیم. تصاویرِ ساده و انسان‌هایی ساده‌ اما پر از درستی و مهربانی ما را میخکوب کرده‌اند.
«الیور جفرز» نویسنده‌ی کتابی که این انیمیشن بر اساس آن ساخته شده است، همواره نه‌تنها کودکان را بل بزرگتر‌ها را به وجد می‌آورد.
سخن از زمینی که در آن زیست می‌کنیم و از آن زیست می‌‌یابیم باید بیش از اینها باشد‌ و این انیمیشنِ پر از رنگ و زیبایی و صدا، ما را آنچنان مشعوف می‌کند که دلمان می‌خواست ما هم به مانند خانواده‌ی «فین» در آن موزه‌ی نشان‌داده در فیلم، دمی با زمین بیشتر می‌نشستیم.
این انیمیشن به‌خوبی روابط بین پدر و مادر را با فرزندشان نیز نشان می‌دهد و اینکه چگونه می‌توان کنجکاوی‌ کودکان را با کتاب‌ خواندن و صحبت کردن درباره‌ی پیرامون‌مان، ارتقاء داد.
فین که از کودکی همواره به تصویرِ بزرگ‌تر از هرچیزی می‌اندیشد؛ گفته‌ی مادرش به او:《این خیلی‌خوبه که تو به این فکر می‌کنی که چطور یک ساعت کار می‌کنه ( فین درحال بازکردنِ ساعتِ خود است) اما گاهی تو باید یک قدم عقب بایستی و به این فکر کنی که چرا باید ساعت‌‌ها کار کنن ( مادر، ساعت قطعه‌قطعه شده را دوباره درست می‌کند و روبه‌روی فین قرارش می‌دهد) و سعی کنی که تصویر بزرگتری از هر چیزی رو ببینی‌.》حالا با مشاهده‌ی موزه‌ای که آرزوی دیدنش را داشته آن‌چنان خوشحال است که از این اتاق به آن اتاق موزه رفته و دوست دارد همه چیز را کشف کند. نشان‌دادن این اشتیاق با بزرگ بودن موزه و کوچک و کوتاه بودن فین، تبحری‌ست که این انیمیشن از آن بهره برده است.
موسیقیِ آرام فیلم که در بیشتر زمان آن شنیده می‌شود هم زیباست، و آن هنگام که نیست، صدای طبیعت خود موسیقی می‌شود.
سکانس پایان فیلم هم زیباست؛ صداقت و سادگی پدر هنگام گفت‌و‌گو با فین، و نصیحتی که به او می‌کند؛ نصیحتی که خود از همسرش شنیده، و همسرش از مادرش شنیده بود: «وقتی حس کردی گم شدی، با چیزهایی شروع کن که میدونی.»
«You never alone on Earth
تو هرگز روی کره‌‌ی زمین تنها نیستی»

گفت‌وگو

نظرت درباره‌ی این فیلم چیست؟