«کیتلین» و «برد» دو ارتشی سابق هستند که در یک شرکت خصوصی مشغول به کاراند. آنها در یک ماموریت موظف میشوند تا یک مزرعه و خانهی بزرگ قدیمی را از هر گونه اوباشی که در آنجا زندگی میکند خالی کنند. این خانه بعد از مردن صاحب آن، به پسرش ارث رسیده و حالا این پسر میخواهد بعد از پاکسازی خانه آن را بفروشد. کیتلین و برد به همراه تعدادی دیگر به خانهی مذکور میروند. اما اتفاقات عجیبی رخ میدهد و آنها باید برای نجات جانشان تلاش کنند.
طرفداران سینمای اکشن همیشه از اکشنهای انگلیسی استقبال میکنند. فیلم پیشروی ما نیز یک فیلم اکشن است اما نه از نوع عادی؛ فیلم اکشن از نوع زامبی. فیلمهایی که در آنها زامبیها وجود دارند نیز همواره طرفداران خاص خود را یافتهاند و ترکیب این دو دنیا اگر فیلم داستانی خوب داشته باشد میتواند طرفداران هر دو ژانر را راضی کند. یکی از فیلمهایی که زامبیها منبع اصلی داستان هستند فیلم «جنگ جهانی زد» است. در این فیلم «برد پیت» بهعنوان مأمور سابق تجسس سازمان ملل باید برای نجات دنیا از دست زامبیهایی که بهطرز عجیبی زیاد میشوند تلاش کند. فیلمی که ترسناک بوده و منجر به ایجاد هیجان در بیننده میشود، اما داستان چندان خاصی هم ندارد. فیلم پیشرویمان را هم میتوان اینگونه تصور کرد که کارگردان با داستانی ساده توانسته فیلمی معمولی را بسازد که باعث ایجاد کمی ترس هم میشود. در این فیلم بیننده با زامبیهای وحشتناکی که بهسرعت زیاد میشوند روبهرو نیست، بلکه یکسری انسان با خوردن دارویی خاص تبدیل به کسانی میشوند که برای زنده ماندن نیاز به خوردن انسانهای دیگر دارند. این انسانخواری هم تنها از طریق همان دارو ایجاد میشود و قرار نیست کسی با گاز گرفته شدن تبدیل به زامبی شود. سکانسهای زیاد زدوخورد و مبارزات تنبهتن انسان با این زامبیها -البته بدون سلاح گرم- و تعقیبوگریز انسانها توسط این انسانهای تغییریافته باعث ایجاد کمی هیجان و اضطراب به بیننده میشود. علاوه بر این رخ دادن اتفاقات در فضایی بسته و تاریک نیز خودبهخود منجر به ایجاد ترس در بیننده میشود. فیلم بهگونهای پیش میرود که گویا قرار نیست اتفاق چندان بزرگ و عجیبی در آن رخ دهد. پس بیننده میتواند در لحظه از سکانس رخداده بترسد و در لحظه فیلم را دوست داشته باشد یا حتی دوست نداشته باشد.
موسیقی فیلم نیز یک موسیقیِ معمولیست که حرف زیادی برای گفتن ندارد. حتی جاهایی این موسیقی باعث بر هم خوردن تعادل میشود و تصویر و آهنگ متناسب با هم نیستند؛ مانند سکانس درگیری ابتدایی فیلم بین برد و کیتلین و تبهکاران مواد. اما در بیشتر مواقع میتوان آن را با تصاویر متناسب دید، چرا که در تصاویر هم قرار نیست اتفاق خاصی رخ دهد. در پایان این فیلم مانند بسیاری از فیلمهای همردهاش در این ژانر، قهرمانهای اصلی داستان نجات مییابند و سکانس آخر نیز به گونهای ساخته شده است که اگر زمانی کارگردان بخواهد ادامهی فیلم را بسازد دستاش برای این کار باز باشد.
«مت روتلج» هنرپیشهی انگلیسی ژانر اکشن، کارگردان این اثر است. او بعد از سالها ساخت فیلمهای کوتاه، اولین اثر بلند خود را در ژانری میسازد که همواره بازیگر آن ژانر بوده است. به همین علت بیننده میتواند به وضوح اثر این فیلمها را در فیلمی که ساخته است، ببیند.