نوستالژی علمی و ماجراجویانه

این بار «خانم فریزل» با اتوبوس مدرسه سعی می‌کند درباره‌ی هوا و طوفان‌ها با بچه‌ها حرف بزند. طبق معلوم اتوبوس باید به چیزی تبدیل شود. این بار اتوبوس تبدیل به بالون می‌شود. بالونی که در هواست و قرار است درباره‌ی هوا نیز صحبت شود. اما یک طوفان اتفاقات عجیبی را ایجاد می‌کند. بچه‌ها به سه دسته تقسیم می‌شوند و البته خانم فریزل نیز به سه نفر تبدیل می‌شود. داستان این انیمیشن کودکانه که بزرگسالان نیز از آن به احتمال زیاد خوش‌شان بیاید این‌بار علاوه بر آموزش درباره‌ی یک موضوع اساسی و مهم، درباره‌ی اخلاق و رفتار آدم‌ها هم حرف می‌زند.
داستان با نشان دادن خانم فریزل به‌صورت سه نفر به بچه‌ها می‌آموزد که هر انسانی ابعاد شخصیتی متفاوتی دارد. یک وجه خانم فریزل که معلم است و سعی دارد به بچه‌ها چیزهای مهمی بیاموزد. وجه دیگر اما خانم فریزلی است که علاقه‌ی شدیدی به ماجراجویی دارد و همین علاقه نیز باعث می‌شود او بتواند با اتوبوس جادوئی کار کند. و وجه دیگر خانم فریزل یک انسان خوشحال و رقصنده است که تلاش می‌کند از زندگی‌اش لذت ببرد. نشان دادن ابعاد شخصیتی یک نفر آن هم به‌صورتی که برای کودکان عینیت داشته باشد، خلاقیت بسیار خوب و هیجان‌انگیزی‌ست. و همین امر می‌تواند بینندگان این انیمیشن را جذب کند. اگرچه اصل داستان خانم فریزل و اتوبوس جادوئی که می‌تواند تبدیل به همه چیز شود و همه جا برود خودش خلاقیت بالایی را طلب می‌کند. اینکه این اتوبوس می‌تواند آنقدر کوچک شود که درون بدن انسان برود یا آنقدر سریع حرکت کند که به زمان آینده و یا گذشته برود، نه تنها خلاقیت را طلب می‌کند که نیازمند داشتن پاره‌ای علم هم هست. کسانی که می‌خواهند چیزی به دیگران بیاموزند، در ابتدا خود باید دانش کافی برای این کار را داشته باشند. عوامل ساخت اتوبوس جادوئی از این دانش بهره‌مند هستند. اتوبوس جادوئی اولین بار در سال ۱۹۹۴ وارد دنیای کودکان شد. سریالی که در دو فصل توجه بسیاری از کودکان را به خود معطوف کرد. من و بسیاری از کودکان قدیم این اتوبوس را به یاد داریم. برای ما که خانم فریزل را با موهای زرد و فرفری و لباس‌های عجیب و غریب‌اش می‌شناختیم، دیدن او شاید با موهای قرمز و صورتی جوان‌شده نسبت به گذشته و لباس‌هایی امروزی شاید کمی ناامیدکننده باشد. شاید ما که با آن خانم فریزل و عینک روی صورتش اخت شده بودیم، نتوانیم چنان که باید این خانم فریزل را بپذیریم. اما کودکان امروزی احتمالاً این خانم فریزل را بیشتر بپسندند، چرا که به آنها شباهت بیشتری دارد و از تکنولوژی هم چیزهایی می‌داند. اتوبوس جادوئی قدیمی هم انگار ظرافت‌های بیشتری برای دیده شدن داشت. اتوبوس امروزی کمی ساده‌تر بوده و رنگ‌های شادتری دارد. البته که تکنولوژی‌های امروزی در ساخت این انیمیشن، نوع آن را نسبت به انیمشن دهه‌ی ۱۹۹۰ تغییر داده است. اما احتمالاً کودکان گذشته یا حتی امروزی آن، خانم فریزل را بیشتر دوست داشته باشند. صدای استفاده شده برای خانم فریزل در گذشته نیز جذاب‌تر و پخته‌تر به‌نظر می‌رسید. اما جز تصویر، بقیه‌ی انیمیشن هنوز جذابیت گذشته را دارد؛ چرا که هر بار قرار است چیز جدیدی را به کودکان بیاموزد. و همین آموزش و به نوعی قلقلک دادن دنیای کودکان باعث ایجاد سوال در ذهن آنها شده و همین تلاش کردن و رسیدن به جواب برای کودکان بسیار مفید خواهد بود.