سادگی روایتی خام در برابر پیچیدگی روابط انسانی

فیلم با محوریت شخصیت «ایو» آغاز می‌شود؛ زنی که همسرش اسکات، نوازنده‌ای موفق اما گرفتار اعتیاد به الکل است و چند روز است که خبری از او نیست. ایو در جستجوی همسر با خواهرش «مگی» و برادرش «اندی» تماس می‌گیرد. مگی نویسنده‌ای موفق است که با همسرش نیک، نویسنده‌ای دچار بحران خلاقیت، زندگی می‌کند. اندی نیز پس از جدایی از همسرش «تینا»، وارد رابطه‌ای تازه با «رنه» شده است. این سه خط داستانی، تصویری از خانواده‌ای ثروتمند و ظاهراً موفق ارائه می‌دهد که در باطن با شکست‌های عاطفی و زناشویی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

این فیلم روایتی خانوادگی از سه خواهر و برادر میانسال است که هر یک درگیر بحران‌های شخصی و زناشویی‌اند. «ادوارد برنز» در این فیلم همچون آثار پیشین خود بر سادگی روایت و دیالوگ‌محوری تاکید دارد. او با استفاده از فلش‌بک‌های سریع، گذشته‌ی شخصیت‌ها را به حال پیوند می‌زند و ریتمی روان ایجاد می‌کند. این تکنیک باعث می‌شود مخاطب درگیر روایت شود و تلاش کند مسیر داستان را دنبال کند. با این حال، این رفت‌و‌برگشت‌ها بیشتر به نمایش سطحی روابط می‌پردازند و کمتر به عمق روانی شخصیت‌ها نفوذ می‌کنند. شخصیت‌ها بیش از آنکه به‌طور مستقل تعریف شوند، در نسبت با روابطشان معرفی می‌شوند و همین امر مانع از شکل‌گیری ارتباط عاطفی عمیق میان مخاطب و کاراکترها می‌شود.

یکی از ضعف‌های اصلی فیلم، عدم پرداخت کافی شخصیت‌ها و محیطی که در آن زندگی می‌کنند، است. کاراکترها در خانه‌های بزرگ و زندگی‌های مرفه به تصویر کشیده می‌شوند؛ فضایی که برای بسیاری از تماشاگران غیرقابل لمس است و مانع همذات‌پنداری می‌شود و کارگردان هم تلاش نمی‌کند وجود این فضا را برای مخاطب شرح دهد. حتی مگی و نیک که نویسنده‌اند، در سطح رفاهی بالایی زندگی می‌کنند که برای یک نویسنده‌ی عادی غیرمعمول است. این انتخاب کارگردان باعث می‌شود روایت بیشتر شبیه یک نمایش از بحران‌های طبقه‌ی مرفه باشد تا تجربه‌ای انسانی و عمومی. در نتیجه، مخاطب عام نمی‌تواند خود را در جایگاه شخصیت‌ها تصور کند و از نزدیک با آنها همراه شود.

با وجود این ضعف‌ها، فیلم نقاط قوتی نیز دارد. کارگردانی ساده و بی‌پیرایه‌ی برنز همچنان وفادار به سبک مینیمالیستی اوست و بازیگران توانمند به فیلم اعتبار بخشیده‌اند. ساختار روایی خطی-غیرخطی و ترکیب زمان حال و گذشته جذابیت بصری و روایی ایجاد می‌کند و مخاطب را تا حدی درگیر نگه می‌دارد.

«میلرهادر ازدواج» فیلمی است که می‌خواهد تصویری از بحران‌های خانوادگی و روابط انسانی ارائه دهد، اما به دلیل پرداخت سطحی به شخصیت‌ها و فاصله‌ی اجتماعی میان کاراکترها و مخاطب، بیشتر شبیه یک روایت نمایشی باقی می‌ماند تا تجربه‌ای عاطفی و تاثیرگذار. با این حال، سبک ساده‌ی برنز و بازی‌های خوب بازیگران ارزش دیدن فیلم را حفظ می‌کند، هرچند در مقایسه با آثار پیشین او کمتر موفق می‌شود مخاطب را درگیر کند.