با آسودگی منتظریم
مانگاها و وبتونها در ژاپن و کرهی جنوبی توانستهاند درصد قابل توجهی از نوجوانان را به خود جذب کنند. حدود شش ماه پیش، در مرور انیمهی سریالی «تکرو»، با دنیایی مواجه شدیم که در آن شخصیت اصلی توانایی ارتقاء لحظهای قابلیتهای خود را داشت؛ پلاتی جذاب که با گستردگی ذاتی روایت در قالب یک انیمهی اقتباسی، هیجان داستان را بهطور کامل به مخاطب منتقل میکرد.
اکنون سینمای کرهی جنوبی قصد دارد در قالب یک اثر سینمایی وارد یکی دیگر از این وبتونها شود—با درونمایهای نسبتاً مشابه. در این روایت لایو اکشن، وارد زندگی کاراکتری به نام «دوکجا» میشویم که در همان ابتدا، از طریق واگویهای کامل، مخاطب را به درون گذشتهی خود و همراهی با داستانی اینترنتی با عنوان «سه روش برای بقا در آخرالزمان» میبرد؛ داستانی که تنها خوانندهاش تا پایان، خود اوست. فیلم از لحظهای آغاز میشود که دوکجا قسمت پایانی این داستان را به پایان رسانده و از پوچی آن چنان متأثر شده که نارضایتیاش را در قالب پیامی کوتاه برای نویسنده ارسال میکند. پاسخ نویسنده—«انتخاب پایانی به شیوهی خود»—آغازگر آخرالزمانی واقعی در برابر دوکجاست و مخاطب را وارد روایتی میکند که در آن، دوکجا و دیگران گویی وارد مراحل مختلف یک بازی کامپیوتری شدهاند؛ مراحلی که در هر گام، برای ارتقاء تواناییهای خود باید با چالشهای تازهای روبهرو شوند.
اما نخستین و شاید مهمترین پرسش من دربارهی این روایت این است: «چرا بهعنوان اولین گام، انیمه نه؟» وقتی چنین داستانهایی در قالب انیمههای سریالی و با بهرهگیری از ظرفیت بینهایت آنها بهخوبی با مخاطب ارتباط برقرار کردهاند، چگونه میتوان در نخستین اقتباس به یک لایو اکشن تکیه کرد؟ حتی اگر کارگردانی اثر را فردی چون «کیم بیونگ-وو»—با سابقهای در ساخت اکشن—برعهده داشته باشد، باز هم نمیتوان بهراحتی از بازنمایی دنیایی کاملاً انتزاعی در قالب لایو اکشن دفاع کرد. محدودیتهای این قالب در برابر چنین روایتی بهوضوح خود را نشان میدهند. در اینگونه آثار، ناگزیر باید بخش عمدهای از روایت را با جلوههای ویژهی کامپیوتری پیش برد؛ و افراط در استفاده از این تکنیکها مخاطب را در بخشهایی از فیلم به برزخی خاکستری و انیمیشنی میکشاند که از جذابیت روایت میکاهد.
با این حال، داستان فیلم آنقدر جذاب است که مخاطب را از همان واگویههای ابتدایی و رخدادهایی که انتزاع را همچون پردهای بر واقعیت میکشند، با خود همراه میکند. اما روایت در کشاکش میان ارادهی آزاد انسان و جبر—که درونمایهی اصلی داستان اینترنتی است—اسیر میشود. در این روایت، رابطهی معنادار انسان با جهانی پر از انتخاب، محدودیتهای ناشی از یک عمر دیدهنشدن شخصیت اصلی، نسبت انسان و خدا بهمثابهی خالق و مخلوقی تصادفی، و در نهایت برداشتهشدن مرز میان نظم کیهانی و جهان ملموس ما، همگی قربانی صحنههای اکشنی شدهاند که در برابر این مفاهیم، تنها جزئی از یک کل بسیار عمیقتر هستند.
ادامهی این دنیای لایو اکشن، بیتردید ریسکی بزرگ است. اما خبر خوب اینکه انیمهای سریالی نیز در راه است—و آنگاه میتوانیم با نگاهی دقیقتر، دنیای دوکجا و جینوو را مقایسه کنیم.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.