در فیلم دوم داستان کمی گیراتر بود، اما…

در فیلم اول شاهد بودیم که کارگردان تمام تلاش خود را کرده بود تا بتواند قصه را بر بزرگ‌نمایی‌های معمول در سینمای جریان اصلی چین غالب کند. باید گفت که او تا حدی موفق شده بود اما در میانه‌های روایت وارد همان مسیر شکست‌خورده شده بود. در هر حال با شروعی مواجه بودیم که برعکس دیگر آثار سینمای جریان اصلی چین می‌توانستیم داستانی واحد را از دل آن بیرون بیاوریم. حال آقای «ووئرشان» در فیلم دوم داستان را کمی گسترده‌تر کرده و سعی دارد برای اولین‌بار نیروی تاریکی را در برابر خدایان قرار دهد.

آنچه در ابتدا باعث می‌شود فیلم دوم روان‌تر از اثر اول به‌نظر برسد ترجمه‌ی مکان‌های مختلف داستان است. در اثر اول (حداقل در نسخه‌ای که ما تماشا کردیم) فقط با جملات و کلماتی چینی مواجه می‌شدیم که باعث ناامیدی مخاطب و تلاش بیشتر او برای تطبیق مکان‌های مختلف در داستان می‌شد. حال تیم آقای ووئرشان پس از ظاهراً استقبالی که از اثر اول شده بود، سعی کرده‌اند نگاهی جهان‌شمول‌تر به دنیای مخاطبان داستان خود داشته باشند تا بلکه بتوانند ارباب حلقه‌هایی چینی و کوچک‌تر را در برابر مخاطب سینما قرار دهند. ارباب حلقه‌ها را در قیاس با این سه‌گانه نام بردیم، چون چنین برمی‌آید که هر کدام از کاراکترهای داستانی این روایت اقتباسی همچون ارباب حلقه‌ها دارای خط داستانی مجزایی هستند که می‌توانند تبدیل به داستانی دیگر شوند؛ مانند فیلم‌های انیمیشنی «نژا» و «جیانگ ژیا».

داستان آقای ووئرشان در گام دوم سعی دارد حول یک نقطه و آن‌هم شهر «شیچی» روایت شود؛ دفاع از شهری که شاید آخرین پناه خدایان و انسان‌ها برای رهایی از دست نفرین «یین‌شو» و طلسمی که گرفتارش شده باشد. کارگردان از همین طریق سعی دارد مخاطب را حول این دفاع متمرکز کند. در نتیجه‌ی این تصمیم است که روایت را تبدیل به ماجراجویی هیجان‌انگیز می‌کند. اما مشکل اینجاست که در ترسیم این هیجان و ماجراجویی‌ها گاهی روایت از لایواکشن تبدیل به یک انیمیشن بی‌کیفیت می‌شود که به‌سبب برخی جثه‌های بزرگ کاراکترهای شرور تعادل ایجاد نمی‌شود. از سویی دیگر در بخش سوم داستان نیز با روایتی مواجه هستیم که بسیاری از حفره‌های روایی خود را فراموش می‌کند و عملاً برخی خرده‌روایت‌ها بی‌نتیجه و ناقص باقی می‌مانند. به نحوه‌ی تکامل جی‌فا توجه کنید که چگونه از مسیری باسمه‌ای شکل می‌گیرد و مخاطب این رستگاری را مشاهده می‌کند، بلکه نتیجه‌اش را توسط کارگردان مشاهده می‌کند.

در سوی مقابل باید چنین عنوان کرد که کارگردان تمام تلاش خود را برای آماده‌کردن ذهن مخاطب برای تقابل با ارتش شیاطین و نیروی تاریکی کرده و باید گفت در این مسیر موفق بوده است. آقای ووئرشان با این حجم از فضا برای گسترده کردن روایت خود به‌راحتی می‌توانست داستانی قدرتمند را در برابر ما قرار دهد. او در این دو فیلم نشان داده می‌توان در سینمای جریان اصلی چین هم بازیگر پیدا کرد و حتی از برخی بازیگران سینمای میانه بازی‌های خوبی گرفت. در هر حال با‌توجه به سه صحنه‌ی پس از تیتراژ این فیلم باید منتظر داستانی جذاب‌تر در روایت سوم باشیم؛ داستانی که امیدواریم بیشتر‌و‌بیشتر روی لایواکشن و نه انیمیشن تمرکز کرده باشد.