مارول در خط زمانی جدید خود سرگردان شده است

خانه‌تکانی جدید مارول در خط زمانی نویی که در نظر گرفته است حتی نسبت به آثار آبکی دو دهه‌ی پیش این کمپانی مضحک‌تر است. در مرور فیلم «کاپیتان آمریکا: دنیای نو» شاهد بودیم که بازنمایی و داستان جدید این کاراکتر که در پی سریالی با همین نام از سال ۲۰۲۱ آغاز شده بود حتی برای لحظاتی هم قرار نبود مخاطب را درگیر کند. خط زمانی‌های گذشته‌ی مارول همه‌چیز داشتند، اما فاقد «آنِ» سینمایی بودند. به‌نوعی در آن‌ها به‌وضوح شاهد هنر جلوه‌های ویژه‌ی کامپیوتری و ضربآهنگی بودیم که سال‌به‌سال دنیای خود را گسترده‌تر می‌کردند. اما در دنیای نو گویی حتی همین فاکتورهای قابل اعتنای این دنیا نیز فراموش شده‌اند. شاید مشکل از ساختار فکری اتاق تصمیم‌گیری این خط‌زمانی‌های خلق‌شده است.

اتفاقات این فیلم پس از حوادث «کاپیتان آمریکا: دنیای نو» در حال رخ دادن است. آقای «جیک شرایر» در سومین تجربه‌ی سینمایی بلند خود وارد این دنیای شلوغ شده است. از همان ابتدا و با واگویه‌های کاراکتر «یلنا» ترنمی از فیلم «بیوه‌‌ی سیاه‌پوش» را حس می‌کنیم. در مرور آن فیلم اشاره کردیم که خانم «کیت شورتلند» این خانواده‌ی ناهمگن را از طریق انتخاب خوب بازیگران و تزریق داستان به فیلم تصویر کرده بود. اما در شروع این روایت «فلورنس پیو» در نقش یلنا عملاً تبدیل به لب‌و‌دهانی صرف و بدون اکت می‌شود. آقای شرایر با انتخاب شیوه‌ی جدیدی از تدوین و دوری از برش‌های معمول و تند صحنه‌های اکشن قرار است مخاطب را درگیر واگویه‌های یلنایی کند که در سوگ خواهر به‌سر می‌برد. اما این دوری او با اکت بسیار ضعیف پیو و ناهمگنی قاب‌ها تبدیل به یکی از مضحک‌ترین افتتاحیه‌ها شده است.

مارول با تمام وجود سعی دارد تمام آن ایرادهایی را که به دنیای‌اش وارد بود به انتخاب و شیوه‌ی خود برطرف کند. به‌طور مثال در دنیای آثار مارول معمولاً با دیالوگ‌نویسی‌های ضعیف، قصه‌های آبکی و خلأپرکن در میان جلوه‌های ویژه‌ی سنگین و در نهایت موقعیت‌های زرد کمدی مواجه بودیم. حال در این اثر آقای شرایر با تلاشی کاملاً کودکانه سعی دارد با نام بردن از «کی‌یرکگور»، متوسل شدن به مفاهیمی چون پوچی و انزوا فقر دیالوگ‌نویسی‌های خود را در گذشته جبران کند. اما زمانی که به رخدادهای این اثر می‌نگریم صرفاً با لب‌ها و دهان‌هایی مواجه هستیم که بدون درکی از سوی کارگردان و بازیگران در حال نام بردن از این شخصیت‌ها و مفاهیم هستند.

دنیای جدید مارول که گویا قرار است با «چهار شگفت‌انگیز» و انتقامجویان و دیگر آثار شلوغ و شلوغ‌تر شود تا این نقطه از مسیری که پیموده نه‌تنها به خط معیار دو دهه‌ی قبل خود نترسیده، بلکه گویی در حال مخابره کردن این پیغام به مخاطب است که خود استودیو هم از این خطوط زمانی خسته شده است و صرفاً برای از دست ندادن گیشه و عدم فراموشی است که دست به ساخت این ویرانه‌های تصویری می‌زند. باید دید صیدهای جدید مارول از دنیای ستاره‌های هالیوود و جهان بالاخره در خط زمانی جدید به داستانی استوار خواهد رسید یا همچنان باید شاهد آثاری از این دست باشیم؛ آثاری که حتی قبل از اکران و درون ذهن استودیوداران شکست خورده است.