بازگشت قدرتمند کارگردانی که می‌خواهد در این دنیای داستانی بماند

«دن ترکتنبرگ» در فیلم پنجم از فرنچایز «شکارگر» آن‌قدر بد ورود کرد که عملاً جای هیچ دفاعی از موجوداتی که خیلی سریع میان مخاطبان دلهره محبوب شده بودند باقی نمی‌گذاشت. او در فیلم «طعمه» به قرن هجدهم و درون قبایل بومی آمریکا رفت و سعی داشت از طریق تقابل دختری با نام «نارو» و شکارگر فضایی مخاطب را به ضیافتی از جنس خون دعوت کند. اما به‌راحتی می‌توان گفت که او موفق نشد این فیلم را کالت کند و خیلی زود روایتی که سر هم کرده بود فراموش شد. اما گویا آقای ترکتنبرگ دست‌بردار نیست و همچنان سعی دارد آزمون‌و‌خطای خود را در دنیای شکارگر ادامه دهد. او در سال ۲۰۲۵ یک انیمیشن و یک لایو‌اکشن را در برابر چشم مخاطب قرار می‌دهد. انیمیشن «شکارگر» زودتر از فیلم منتشر شده است و اکنون قرار است به درون این دنیا برویم.

آنچه در تماشای این انیمیشن خشن و جذاب لذت‌بخش است حضور پررنگ کارگردانی است که سعی دارد تا جایی که می‌تواند خود را در این دنیای داستانی ماندگار کند. شاید به‌همین سبب است که فیلم ششم تبدیل به انیمیشنی جذاب شده است که هم مخاطب را به سفری تاریخی می‌برد و هم روی دیگری از این دنیای داستانی را نشان می‌دهد. آقای ترکتنبرگ به‌زیبایی از خاصیت سوررئالیستی انیمیشن بهره برده است و دنیای مد نظر خود را تا جایی که می‌تواند بزرگ کرده است. او از طریق سه داستان و سه شخصیت به قرن‌های نهم، هفدهم و بیستم می‌رود. مخاطب در هر کدام از این داستان‌ها تقابل‌های مرگباری را می‌بیند که همچون دموی یک بازی ویدیویی او را سرگرم می‌کند.

در آخرین جمله از بازی‌های ویدیویی نام بردیم. باید گفت که آقای ترکتنبرگ از همین ساختار روایی و فرم بصری در اثر خود نهایت بهره را برده است؛ هر روایت با مکالمات و شرح موقعیتی آغاز می‌شود و درست همانند پیش‌صحنه‌ی گیم‌پلی یک بازی است. پس از این موقعیت‌شناسی و ایجاد حفره که همان حضور یکی از شکارگران است وارد گیم‌پلی می‌شویم و زاویه‌ی دوربین و حرکت آن و در نهایت نوع تقابل‌ها و اکشن روایت گویی مخاطب را به‌راحتی وارد دنیای یک بازی ویدیویی می‌کند. به‌همین سبب است که انیمیشن ۹۰ دقیقه‌ای همچون نسیم لذت‌بخش صبحگاهی در ساحل خیلی زود تمام می‌شود و به‌ وظیفه‌ی خود به‌نحواحسن عمل می‌کند؛ اینکه مخاطب را تشنه‌ی اکران فیلم هفتم نگاه دارد. این تشنگی زمانی بیشتر می‌شود که کارگردان در آخرین پلان خود چهره‌ی کاراکتر نارو را در میان انبوه قهرمانان زمینی در انبار فضایی شکارگران به‌تصویر می‌کشد. آقای ترکتنبرگ نهایت تلاش خود را کرده تا ضعف اثر قبلی را پوشش دهد و عملاً این روایت انیمیشنی را تبدیل به محل آشتی دوباره‌ی مخاطب با این فرنچایز کند. باید گفت که در بازگرداندن مخاطب به این مسیر کاملاً موفق عمل کرده است. حال فقط باید منتظر بود و لایواکشن جدید این فرنچایز را مشاهده کرد. آیا شکارگران بالاخره از کلیشه‌های قبلی بیرون خواهد آمد و وارد این بازی زمانی آقای ترکتنبرگ خواهد شد یا خیر.