متوسطِ جذاب

«کوین اکانر» از همان ابتدای حضورش در سینما به‌عنوان سینماگر مستقل و سپس ورود به سینمای تجاری نشان داده که هدف‌اش از ورود به سینما دیده‌شدن توسط یک اثر است؛ حال اینکه اثر موردنظر در چه ژانری باشد، فرمی در خود داشته باشد یا اصلاً محتوای خاصی را دنبال کند مهم نیست. مهم فقط‌و‌فقط دیده‌شدن است و بس. اگر بگوییم چنین رویکردی در سینما کاربردی ندارد، باید گفت که جز مهمل نگفته‌ایم. اما آقای اُکانر فرصت‌هایی طلایی را در این بین از دست داده و به‌نوعی باید اینگونه گفت که بهره بردن از ستاره‌ها و زوج‌هایی در یک قاب مانند «ناتالی پورتمن» و «جوئل ادگرتون» و «ایوان مک‌گرگور» در یک قاب فرصت بسیار کمیابی در سینماست و آقای اُکانر چندین فرصت این‌چنینی را از دست داده است. اما حسابدار در سال ۲۰۱۶ در همان مسیر درست از سینمای پوست‌انداخته‌ی اکشن هالیوودی روی پرده رفت که از سال ۲۰۱۴ توسط «جان ویک» و «اکوآلایزر» آغاز شده بود. آقای اکانر شاید برای اولین بار روی مسیر درستی حرکت می‌کرد که مخاطب سینما تشنه‌ی دیدن اثری دیگر و مشابه با آن‌ آثار بود.

«حسابدار» در فیلم اول و دوم روایت‌گر مردی دارای اوتیسم با نام «کریسیتین وولف» است که کار عمده‌اش حسابرسی و پاک کردن پول‌های کثیف دسته‌های تروریستی در سرتاسر دنیاست. آقای اکانر در فیلم اول مخاطب را در دنیای منزوی این کاراکتر قرار می‌دهد و سعی دارد از طریق فلش‌بک‌ها آنچه بر او و برادرش، برکستون، گذشته است را به‌تصویر بکشد. اکشن آقای اکانر همچون دو نمونه‌ای که اشاره شد از یک اتفاق ساده آغاز شد. اگر جان ویک صرفاً پس از بازیگوشی خطرناک چند بچه‌روس آن کشتار را به راه انداخت یا «رابرت مک‌کال» پس از غیبت دخترک روس هم‌صحبتش در یک کافه‌ی شبانه تغییر رویه داد، کریس هم در حسابدار در پی اشتباه محاسباتی کارفرمای جدیدش دست به نجات همکار حسابدارش می‌زند و این مسیر اکشن جذاب آقای اکانر را رقم می‌زند.

آقای اکانر اما در حسابدار ۲ داستان را کمی از آن حالت انزوا بیرون کشیده و با پررنگ کردن نقش کاراکتر برکستون روایت خود را در مسیر بادی‌فیلم‌‌ها قرار داده و هم ماجراجویی و هم کمدی روایت را بیشتر کرده است. به‌نوعی داستان «حسابدار ۲» دیگر آن اکشن خشک سال ۲۰۱۶ نیست و از آن پوسته بیرون آمده است. در قیاس دو اثر و نحوه‌ی پیشبرد روایت باید گفت که فیلم اول ساختار روایی محکم‌تری دارد و همین باعث شده تا مخاطب سینمای سرگرمی آماده‌ی تماشای روایت دوم شود. آقای اکانر تنوع روایی خود را در اثر دوم تا جایی که توانسته بالا برده است، اما حجم خرده‌روایت‌ها و ناقص‌ماندن بسیاری از این کوره‌راه‌ها بسیار آزار‌دهنده است. به‌طور مثال به خرده‌روایت کاراکتر «آناییس» در این فیلم دقت کنید که چگونه آقای اکانر صرفاً از او سوء‌استفاده می‌کند تا نقش اصلی به‌درد‌نخور معمایی باشد که کریس و برکستون در پی حل آن هستند. این نگاه یک‌سویه به کاراکتری که می‌تواند تا جایی از روایت سکانس‌های بیشتری به خود اختصاص دهد کمی آزاردهنده است. آزاردهنده از این جهت که ممکن است استودیو و آقای اکانر سعی در ساخت یک اسپین‌آف از زندگی کاراکتر آناییس پس از عمل جراحی و سندروم اکتسابی او داشته باشند که این تصمیم عملاً حسابدار ۲ را تبدیل به داستانی ناقص و صرفاً معرفی‌کننده‌ی اسپین‌آف آناییس می‌کند؛ آناییسی که شاید پس از اسپین‌آف زنانه‌ی جان ویک در سال جدید و تماشای واکنش مخاطب به آن، دو یا چند سال دیگر روی پرده برود.