آثاری که کاربردی تاریخی برای آیندگان یک کشور دارند

زمانی که سینما در برهه‌ای از آزادی مدنی یک کشور حضور پررنگ داشته باشد، لاجرم آثاری تاریخی را می‌توان شاهد بود که آیندگان آن کشور با کمترین تحریف ممکن از رخدادهای تاریخی کشورشان در دست خواهند داشت. در باب حوادث بین اکتبر سال ۱۹۷۹ تا دسامبر همان سال که از ترور دیکتاتور نظامی تا کودتای نظامی جدید طول کشید طی چند سال اخیر دو اثر «مردی که جایگاه بعدی را دارد» و «آن روز ۱۲ دسامبر» را مرور کرده‌ایم. حال از طریق اثر جدید آقای «چو چانگ مین» قرار است به دادگاهی نظامی ورود کنیم که عوامل این ترور را در خود دارد. روایت قرار است از طریق دو کاراکتر داستانی «جونگ این-هو» در نقش وکیلی جوان و «پارک تائه-جو» در نقش افسر نظامی درگیر در ترور به شخصیت‌های حقیقی این دو کاراکتر با نام‌های واقعی «تائه یون-کی» و کاپیتان «پارک هونگ-جو» بپردازد.

در پایان چنین آثاری یک‌بار باید از خودمان این پرسش را داشته باشیم که «این اثر چه ارزش افزوده‌ای داشت؟» مسلماً کارگردان چنین اثری به‌دنبال سرگرم کردن بخشی از مخاطبان در یک روز تعطیل نبوده است. او از طریق این پروژه به‌نوعی قرار است در ثبت بخشی از تاریخ کشور نقش داشته باشد. اما در پایان این اثر صرفاً با ابهاماتی کلی در بازنمایی داستانی یک واقعیت تاریخی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنیم. اینکه آقای چو کدام کاراکتر را به‌عنوان شخصیت اصلی خود در نظر گرفته هیچ‌گاه مشخص نمی‌شود. از آن چیزی که در روایت شاهد هستیم چنین برمی‌آید که وکیل جونگ شخصیت اصلی است. اما علاقه‌ی آقای چو برای ورود به زندگی کاپیتان پارک نیز در جای‌جای روایت دیده می‌شود. از سویی دیگر عطش او برای تسلط داشتن با رخدادهای درون دادگاه نظامی و آماده شدن بخشی از ارتش برای کودتایی جدید نیز در کل داستان مشهود است. اما همه‌ی این هندوانه‌های بزرگ قرار نیست فقط با دستان آقای چو برداشته شوند.

کارگردان این اثر به‌راحتی می‌توانست با نگاه به دو اثری که در بالا ذکر شد نقطه‌ی اصلی روایت خود را پیدا کند. آنچه او در حال تصویر کردن است مابین این دو رخداد است و از طریق دو شخصیت قرار است معنای کنایی عنوان فیلم را درک کنیم. اما آقای چو حتی برای لحظه‌ای نیز به این موضوع فکر نکرده است. در کمال‌یافته‌ترین شکل این درام کارگردان به‌راحتی می‌توانست از بازیگران هر دو اثر نهایت بهره را ببرد و روایت خود را تبدیل به مفصلی میان این دو روایت کند. اما تصمیم گرفته در دنیایی دراماتیزه‌شده گام بردارد و ناخنکی به هر خرده‌روایتی در مسیر خود بزند. در نتیجه با بازنمایی دنیایی مواجه هستیم که در طول روایت دائم به ابهامات آن افزوده می‌شود. آقای چو کارگردانی است که امضاء ندارد و در طول سه دهه فعالیت خود در سینمای کره‌ی جنوبی وابسته به یک ژانر و مسیر مشخص نبوده است. این برای کارگردانی در سینمای تجاری نقطه‌ضعف محسوب نمی‌شود. اما همین کارگردان پروژه‌ای حداقل باید در هر کدام از آثارش نشان تکنیکی مشخصی از خود بر جای بگذارد که در خصوص آقای چو باید گفت خبری از این نشانه‌ها نیست. او این اثر را به‌راحتی می‌توانست تبدیل به تقابل انسان و مرزهای اخلاقی کند؛ از کاپیتان پارک که عملاً همه‌چیز را فدا کرد تا نامی از خود بر جای بگذارد و به‌نوعی تبدیل به نمادی از فرمانبرداری نظامی شود تا وکیل جونگ که برای پیروزی در یک دادگاه و نه رسیدن به عدالت هیچ مرزی را پیرامون خود متصور نیست. اما در نهایت این تقابل‌ها در متوسط‌ترین شکل ممکن و همچون گذری تیتروار از مقابل چشم مخاطب گذشتند.