جهان و خود را بهتر بشناس

پسربچه‌ای کوچک به تنهایی در حال بازی کردن در پارک است. او هیچ دوستی ندارد و نمی‌تواند دوستی هم پیدا کند. او فقط یک سگ پیر دارد که همیشه همراه‌اش است. روزها مثل هم طی می‌شوند تا اینکه او بسته‌‌ی کوچک آبنباتی را از مغازه خریداری می‌کند. بسته‌ای که با خوردن آبنبات‌های داخل آن همه‌چیز جان می‌گیرد و پسربچه می‌تواند با هر آنچه که پیرامون‌اش است و هم‌رنگ همان آبنبات است وارد مکالمه شود.

توانایی خلق دنیاهای خارق‌العاده را در انیمیشن‌های بسیاری دیده‌ایم. دنیاهایی که در آن مرز میان حیوان و انسان و موجود زنده و غیر زنده شکسته می‌شود و همه‌چیز می‌تواند زنده شود و از احساسات و خواسته‌های خود حرف بزند. آقای «دایسوکه نیشیو» بعد از سال‌ها تجربه‌ی ساخت انیمیشن با انیمیشنی نام «آبنبات جادویی» سعی کرده در مدت زمان بیست دقیقه بار دیگر این مرزها را بشکند و به کاراکتر اصلی روایت خود که پسربچه‌ای کوچک است یاد دهد که چگونه و چطور می‌تواند وارد رابطه با افراد پیرامونی خود شود. اتفاقی که هم رابطه‌اش را با پدر بهتر کند و هم باعث شود دوستانی را برای خود بیابد و تنها نباشد.

آقای نیشیو در مسیر روایت خود در ابتدا مبل خانه را که به شکل آبنبات درون دهان پسربچه است به زبان می‌آورد. او از پدر شکایت می‌کند و از پسربچه می‌خواهد که درد‌ودل‌اش را به پدر هم بگوید. او سپس باعث می‌شود پسربچه بتواند زبان سگ را متوجه شود. سگی پیر که از پسربچه می‌خواهد این همه او را این طرف و آن طرف نبرد و اجازه دهد ساعت‌های بیشتری را به حال خود استراحت کند. در سومین رویداد اما پسربچه می‌تواند ذهن پدر را بخواند. او همیشه پدر را مردی مستبد و قانون‌مند می‌دیده که شاید او را درک نمی‌کند. اما این آبنبات اجازه می‌دهد پسربچه از احساسات واقعی پدر هم آگاه شود و بفهمد که چقدر پدر او را دوست دارد. این آبنبات‌های جادویی حتی پسربچه را با مادربزرگی که درگذشته و به نوعی به آسمان رفته است هم وارد رابطه می‌کند و اجازه دهد کمبود مادرش به این وسیله برای زمانی اندک هم که شده کمی از او دور شود. در نهایت اما این آبنبات‌ها به پسربچه می‌آموزند که برای پیدا کردن دوست همیشه نباید منتظر بود تا دیگران با تو به سخن گفتن بپردازند. تو هم می‌توانی با سلامی ساده آغازکننده‌ی مکالمه‌ای باشی که شاید در نهایت منجر به دوستی‌های عمیق شود.

روایت آقای نیشیو در نهایت سادگی و ایستایی بدون ایجاد وسعتی غیرقابل درک مخاطب خود را که بیشتر کودکان هستند وارد دنیایی می‌کند که می‌توانند در آن با هر چیزی که بخواهند وارد تعامل و مکالمه شوند. کودکانی که از تخیلی عظیمی برخوردارند و توانایی شنیدن تمام صداها و دیدن چیزهایی را دارند که هیچ بزرگسالی ندارد. کودکانی که بزرگسالان تصور می‌کنند به تنهایی بازی می‌کنند، درحالی که آنها به تمام عروسک‌ها و اسباب‌بازی‌های خود جان می‌دهند و با آنها دوست شده و برای ایشان اهمیتی بسیار دارند. این‌جاست که شاید بزرگسالان هم باید با این کودکان همراه شوند و وارد دنیای وسیع ذهن و تخیل آنها شوند تا بتوانند کودکان خود را بهتر درک کنند و به آنها بیاموزند که چگونه آنها هم باید پیرامون خود را پذیرفته و خیر را از شر تشخیص دهند.