سال ۱۹۹۰، نیکلاس روگ فیلم «جادوگران» را با حضور بازیگرانی همچون «آنجلیکا هیوستون» و «روآن آتکینسون» روی پرده برد. فیلم در آن سال با استقبال زیادی مواجه شد. حال و پس از سی سال، رابرت زمکیس با همکاری برادران وارنر این فیلم را بازسازی کرده است. این بار اما جادوگر خبیث داستان «آن هاثوی» است و قرار است به جنگ کودکان جهان برود.
نام آشنای رابرت زمکیس ما را به دنیاهای «بازگشت به آینده»، «فارست گامپ»، «بئوولف»، «پرواز» و … میبرد. زمکیس میان کارگردانهای معاصر در دستهای جای میگیرد که چندان هیاهویی برای آثارش ندارد. او هر بار به دنیایی سفر میکند؛ گاه همراه با یک خلبان دائمالخمر همراه میشود، گاه دنیای نوستالژیک کودکانه را در قالب یک انیمیشن ارائه میدهد، و گاه فانتزی ذهنی را وارد دنیای واقعی میکند. او در دنیای فانتزیگونهی «جادوگران» دنبال ترس و شجاعت عدهای کودک است.
افتتاحیهی فیلم با مونولوگی شروع میشود که صدای «کریس راک» در حال نقل خاطرهای روی تصاویر است. در حین مونولوگ وارد فضای فیلم میشویم و پسرکی کوچک در تصادف ماشین، پدر و مادر خود را از دست داده است. مادربزرگ -اکتاویا اسپنسر- او را به خانهی خود میبرد. زمکیس در این فیلم سعی کرده از سکوت برای ایجاد ارتباط بین مخاطب و فیلم استفاده کند. همین باعث میشود که پسرک کوچک داستان ما، در همان صحنههای ابتدایی در ذهن حک شود. در دنیایی که زمکیس ساخته، دیگر خبر از ترس و انکار و اثبات نیست. مادربزرگ میداند که جادوگران وجود دارند. پسرک داستان دچار ترسهای غلوشده نمیشود و هر کدام از شخصیتهای فرعی در جای خود، ولو بهاندازهی دو دقیقه حضور، در پیشبرد فیلم یاریرسان هستند. وقتی مخاطب در این دنیای پذیرفتهشده توسط کاراکترها قرار میگیرد، تنهای چیزی که مقابل او قرار خواهد گرفت هیجان و تلاش شخصیتهای فیلم در دل این هیجان است.
اما در کنار قریحه و وسواس هنریِ زمکیس در استفاده از جلوههای ویژه، باید به انتخاب بازیگران او هم تبریک گفت. آن هاثوی در نقش جادوگر بزرگ، هم از عهدهی لهجهی تلفیقی شرق اروپایی خود برآمده و هم گریمها و جلوههای ویژه با او تناسب خوبی دارند. لهجهی هاثوی در این فیلم، ما را به یاد آدام سندلر و دراکولای هتل ترانسیلوانیا میاندازد. تأکید و اکسانگذاری او روی هر کلمه، باعث شده تا حتی اگر جملهاش تهدیدآمیز هم باشد، باز مخاطب کودک یا بزرگسال چندان وحشتی از چهرهاش نداشته باشد و بتواند داستان را ادامه دهد.
باید گفت که «جادوگران» فیلم راحتالحلقومی است که از ابتدا تا انتهای آن همراه شخصیتها هستید و قرار نیست اتفاق خارقالعاده و غلوشدهای رخ دهد. در نظر زمکیس همین حضور جادوگران و موش شدن کودکان، عجیبترین اتفاق است و برای همین دنیای فانتزی خلقشده را دستکاری نمی کند. بهنظر بهترین انتخاب بوده و همین گزیدهکاری باعث شده بازیگرانی مانند اسپنسر و هاثوی بتوانند قدرت مانور بیشتری در پرفورمنسهای خود داشته باشند.
این فیلم ترکیبی از حرکات دوربین است که در کنار نماهای ساکن، توانستهاند پویایی را به فیلم هدیه دهند. اگر شما در فیلم حرکت پن میبینید، این حرکت همهجا ثابت نیست و در پارهای از نماها سریعاً با تیلت به بالا ترکیب میشود. اما زمکیس تا جایی که توانسته بین همهی این حرکات تنوع ایجاد کرده تا چشم مخاطب به یک حرکت عادت نکند و در نتیجهی آن خسته نشود. پس شما هیچگاه دو حرکت یکسان را پشت سر هم نمیبینید. اگر نما پن به راست یا چپ میشود، مطمئناً در صحنهی بعدی اگر قرار است از این تکنیک استفاده شود، با حرکت دیگری ترکیب خواهد شد تا بدون هیچ برشی بتوانید هیجان را از فیلم دریافت کنید.
فیلم «جادوگران» فیلم خانوادگی و متوسطیست که زمکیس در آستانهی رسیدن به روز هالووین با همکاری برادران وارنر آن را روانهی بازار کرده است. تماشای این فیلم تجربهی شیرین و خوبی خواهد بود.