رپورتاژ آگهی آقای راث برای سری جدید بازی کامپیوتری معروف

در مرور فیلم «روز شکرگزاری» در باب سینمای آقای «الی راث» نوشتیم. آقای راث در طی این دو دهه دچار نوعی همگنی با سینمایی شده که هر چه سفارش دهند قبول می‌کند. شاید از فیلم «مهمان‌خانه»‌ که عملاً در میانه‌ی دهه‌ ۲۰۰۰ او را تبدیل به یکی از سازندگان اکستریم‌های هالیوودی کرد دیگر نشانی از یک فیلمساز دارای قریحه را در او ندیدیم. حال آقای راث در همکاری دوباره با «کیت بلانشت» و «جک بلک» سعی دارد اثری را در باب بازی معروف «سرزمین‌های مرزی» روی پرده ببرد. اینکه سری چهارم این بازی در سال ۲۰۲۵ منتشر خواهد شد شاید مهم‌ترین دلیلی باشد که راث به سراغ داستان این بازی رفته باشد.

این فیلم یکی از آن آثاری است که نشان می‌دهد هر فیلمسازی نمی‌تواند از یک بازی ویدیویی اقتباس کند. در بازی‌های ویدیویی معمولاً بین مراحلی که تعیین شده و حتی بین انتخاب‌های مختلف دموهایی تعبیه شده که گویی مخاطب از ابتدا تا انتهای بازی در حال تماشای یک سریال با قسمت‌های مختلف و هیجان‌انگیز است که بخشی از آن را خودش در نقش اول حضور دارد و در بخشی دیگر همچون یک مخاطب به تماشا می‌نشیند. روایت آقای راث کاراکتر «لیلیث» را تبدیل به راوی داستان کرده است و با گذر از رخدادهای ابتدایی که پاندورا را تبدیل به یک سرزمین از دست رفته کرده و آن گنجینه‌ی والت که در این سرزمین پنهان شده، مخاطب را به درون کوره‌راه باریکی از ماجراجویی‌های لیلیث و گروه‌اش ببرد.

باید گفت که حضور «کوین هارت» در این اثر در کنار جک بلک در نقش گوینده‌ی «کلیپ‌ترپ» می‌توانست موقعیت‌های کمدی قابل اعتنایی را در این اثر ایجاد کند. اما این اتفاق نیفتاده است و گویی خود کوین هارت یکی از بانیان این افول است. کوین هارت طی چند اثر اخیر خود از لاک آن فکاهی‌باز قهار بیرون آمده و دائم سعی دارد از هر گونه خلق موقعیت کمدی جلوگیری کند. او باید بداند که عدم تناسب بین آنچه او قریحه‌اش را دارد و گستره‌ی نقش‌هایی که طی چند اثر اخیرش قبول کرده باعث این افت شده است. در هر حال کوین هارت در این اثر که نقش کاراکتر «رولند»‌ را بر عهده دارد از همان ابتدا عقیم می‌ماند. اما کیت بلانشت که در سال ۲۰۱۸ نیز با آقای راث همکاری داشته تا حدی لیلیث را برای مخاطب تداعی می‌کند و اگر تلاش قابل ستایش جک بلک در نقش کلیپ‌ترپ نبود، لیلیث هم در این اثر چیزی جدای از رولند نمی‌شد.

آقای راث در این اثر عملاً هیچ تسلطی روی روایت ندارد و صرفاً وظیفه‌ی این را دارد که بار دیگر نام سرزمین‌های مرزی را وارد ذهن نوجوان‌ها و جوان‌هایی کند که یا از سال ۲۰۰۹ یا به تازگی در حال ماجراجویی در دنیاهای مختلف این بازی بوده‌اند. شاید جز این رپورتاژ آگهی و تبحر جک بلک در گویندگی نقش کلیپ‌ترپ نتوان نقطه‌ی قوتی در این اثر یافت.