پوستر فیلم مزد ترس

پر ستاره‌ی بی‌رمق

مزد ترس
The Wages of Fear
محصول ۲۰۲۴ – فرانسه
امتیاز ۰
نویسنده مصطفی ملکی

«ژولیان لکلرک» یکی از اکشن‌‌سازهای پرکار سینمای تجاری فرانسه است. او در آثاری که طی یک دهه‌ی گذشته روی پرده برده کم از ستاره‌های سینمای اکشن فرانسه و جهان استفاده نکرده، اما در همه‌ی آن‌ها کمیت روایت‌های‌اش لنگ‌ بوده است. از سال ۲۰۲۰ تا کنون ۲ اثر دیگر از این کارگردان فرانسوی را در کانال مرور کرده‌ایم و حال به جدیدترین اثر این کارگردان که به‌نوعی پرستاره‌‌اترین اثر او نیز محسوب می‌شود رسیده‌ایم.

داستان فیلم با تلاش «فرد» به‌عنوان کاراکتر مرکزی برای اسکورت خودروی یک دکتر سازمان بهداشت جهانی تا رسیدن به یک کمپ آغاز می‌شود. زمانی که «کلارا» از فرد در باب گذشته‌اش می‌پرسد، مخاطب نیز همراه با ذهن این کاراکتر به چند ماه قبل باز می‌گردد و در جریان کودتایی یک‌شبه در یکی از کشورهای عرب شمال آفریقا قرار می‌گیرد. اینکه این چه کشوری است و چه منازعات سیاسی و فرهنگی‌ای در آن جریان دارد گویا نه به مخاطب ارتباطی دارد و نه قرار است کارگردان چندان خود را درگیر این موضوع کند. در هر حال فرد به‌عنوان اسکورت یکی از ثروتمندان و مقامات دولت سقوط‌کرده در ویلایی گیر می‌افتد و در نهایت با کشته شدن آن فرد تصمیم می‌گیرد با کمک برادری که متخصص انفجار است به سراغ گاوصندوق این شخص برود. اما ارتش وارد می‌شود، الکس دستگیر می‌شود و فرد بی‌صدا به گوشه‌ای دیگر پناه می‌برد. روایت کارگردان قرار است مخاطب را درگیر یک رخداد هیجان‌انگیز کند که کاراکترها برای نجات جان مردمان یک دهکده باید خود را در ساعتی مشخص به‌همراه محموله‌ای ویژه به آنجا برسانند؛ عملیاتی برای نجات. اما داستانی که آقای لکلرک مقابل چشم مخاطب قرار می‌دهد به‌قدری بی‌قدر و مشوش است که شاید مخاطب آشنا با سینمای هیجان‌انگیز و اکشن در همان سکانس‌های ابتدایی این روایت را رها کند.

کارگردان در اثر خود از بازیگران مطرح و نام‌آشنای سینمای اکشن فرانسه همچون «فرانک گستامبید» و «آلبان لنوآر» استفاده کرده است. اما حتی حضور این دو بازیگر هم نتوانسته برای لحظه‌ای بی‌روایتی اثر را خنثی کند. در اینکه این دو بازیگر گویی از سر شکم‌سیری وارد این پرژه شده‌اند هم شکی نیست. به لحظاتی که تیر به کاراکترها اصابت می‌کند یا یکی از آن‌ها زیر مشت و لگد دیگران قرار می‌گیرد توجه کنید؛ هر دو ستاره‌ی اکشن فرانسوی در تمام این سکانس‌ها گویی همچون ربات‌های سخنگویی می‌مانند که قرار نیست حتی به‌اندازه‌ی یک نما اکتی عادی را از خود ارائه دهند. یکی از مضحک‌ترین سکانس‌ها در این فیلم لحظه‌ی رفتن فرد روی مین است و طریقه‌ی نجات او توسط الکس! آقای لکلرک در طی این چهار سال نشان داده که فیلم‌به‌فیلم خود را آماده‌ی ورود به سینمای گروه ب می‌کند. این کارگردان فرانسوی با توجه به بودجه‌هایی که در اختیار دارد و بازیگرانی که قادر است استخدام کند توقع مخاطب را بالاتر می‌برد. باید دید این کارگردان پر کار در پروژه‌ی بعدی خود قرار است به کدامین سو برود؟ آیا در همین دنیای اکشن و هیجان‌انگیز باقی می‌ماند و شاید مخاطب بدبین به خود را دچار شگفتی کند؟ یا وارد دنیای ژانری دیگر و تجربه‌های جدید خواهد شد؟ اما در نهایت آقای لکلرک باید کمی به‌فکر روایت‌های مریض خود باشد و سعی کند آن‌ها را دچار پرداخت روایی با توجه به منطق روایی داستان و در نهایت شخصیت‌پردازی کند.

گفت‌وگو

نظرت درباره‌ی این فیلم چیست؟