پرده‌ی سوم همه‌چیز را خراب کرد

«دمیتری» در روز آزادی پدر به زندان می‌رود تا او را بعد از مدت‌ها ملاقات کند، اما متوجه می‌شود پدرش زمان زیادی است از رندان آزاد شده، اما یک‌بار هم سراغ او را نگرفته است.‌ او ناامید و ناراحت به خانه‌ی آپارتمانی‌ای که با چند پسر بی‌سرپرست دیگر زیر نظر خدمات اجتماعی زندگی می‌کند، باز می‌گردد.

«ییآنا امریکانو» در سال ۱۹۹۵ اولین فیلم کوتاه خود را ساخت و تا سال ۲۰۲۱ به ساخت فیلم کوتاه مشغول بود تا اینکه در این سال اولین فیلم بلند سینمایی خود را روی پرده برد. فیلمی با نام ساده‌ی «سگ» که در آن سعی دارد دوران نوجوانی و بحران‌های پسری نوجوان را تصویر کند. امریکانو روایت خود را به آرامی با این پسر جوان و دوستانی که در  مرکز نگهداری پسران بی‌سرپرست و بدسرپرست در کنارش هستند آغاز می‌کند. آنها روزهای خود را با خنده و بازی و تفریح می‌گذرانند و سعی می‌کنند کمبودهای خود را نادیده بگیرند، اما زمانی که شب به مرکز وارد می‌شوند دیگر نمی‌توانند نداشتن خانواده‌ای مخصوص به خود را نادید بگیرند. دیمیتری در این میان از همه بیشتر احساس می‌کند که نیاز به خانواده دارد و به همین دلیل با دیدن پدرش به‌سرعت به سمت او می‌رود. این پدر اما با تمام پدرهای دیگر متفاوت است. به‌نظر نمی‌رسد او پسرش را به عنوان یک پسر بشناسد و به او بیشتر به عنوان یک فرصت برای رسیدن راحت‌تر به خواسته‌های‌اش نگاه می‌کند.

امریکانو روایت‌اش را تا پرده‌ی سوم به خوبی جلو می‌برد. هم دمیتری را به خوبی تصویر می‌کند و هم پدرش و رابطه‌ای که میان آنها شکل می‌گیرد. او حتی رابطه‌ی دمیتری با دوستان‌اش را هم کمی نشان می‌دهد اگرچه با پرداخت بیشتر می‌توانست عمق بیشتری حتی به شخصیت دمیتری دهد. درواقع او با نادیده گرفتن شخصیت‌های پیرامونی عمق روایت‌اش را از بین برده و داستانی سطحی را بیان کرده است‌. در پرده‌ی سوم اما آنقدر همه‌چیز سریع می‌گذرد و روابط به ناگاه در هم می‌پیچد که مخاطب نمی‌تواند به‌ درک درستی از روند داستان برسد. ناگهان دوست دمیتری می‌رود و ناگهان باز می‌گردد. خانواده‌ای که دمیتری رو دوست داشتند خیلی سریع او را طرد می‌کنند و او خود را تک‌وتنها می‌بیند. حتی واکنش دیمیتری به رفتارهای پدرش با توجه به روند کند و آهسته‌ی دو پرده‌ی اول خیلی سریع و نامعقول دیده می‌شود. به همین دلیل هم است که پرده‌ی سوم و آشفتگی روایت در این پرده داستان را از منطق روایی خود دور کرده و مخاطب را در پایان روایت گیج می‌کند.