در دنیای سینما همیشه کارگردانهایی وجود دارند که از ایدههای موجود در فیلمهای قبلی وام میگیرند و اثر خود را خلق میکنند. تارانتینو مثال بارزیست از ارجاعات سینمایی در فیلمهایاش. اما برخی کارگردانها، مانند اسپایک لی، فیلمی را از فرهنگ دیگر در قالب فرهنگ و زبان خود بازسازی میکنند (پیرپسر اثر پارک چان-ووک). فیلم «برای آخر هفته» نیز قرار است یک بازسازی ناشیانه از «دربارهی الی» را به ما نشان دهد. البته نمیتوان ناماش را بازسازی گذاشت، بلکه کارگردان سعی کرده ایدههای خود را برای جذابتر کردن فیلم، با آن تلفیق کند. اما آنچه به دست آمده تبدیل به چیزی شده است که نه مخاطب میداند با چه فیلمی از چه ژانری مواجه است و نه احتمالاً خود کارگردان از این اثر چیزی متوجه شده است.
تکنیک دوربین روی دست از آن تکنیکهای سینماییست که اگر کارگردان نداند در کجای فیلم و به چه منظور قرار است از آن استفاده کند، تمام قاب را بههم میریزد و تصاویری نامفهوم و ابتدایی را ضبط خواهد کرد. برادران داردن و خود اصغر فرهادی در آثارشان بهجا و برای القای رئالیسم موجود در ذهنشان از این تکنیک استفاده میکنند. اما آنچه در این فیلم شاهد هستیم چیزی جز تصاویر پارهپاره و آبکی نیست. استفاده از بازیگران و قرار دادن آن تعداد بازیگر در فیلم دربارهي الی کاری بود که اصغر فرهادی بهراحتی توانست از پس آن بر بیاید. اما «تام دِوِر» با اعتمادبهنفس زیاد فیلم خود را لحظهبهلحظه و تا انتها دچار سقوط و ابتذال وحشتناکی میکند.
جولیا و وینستون برای تولد وینستون قرار است آخر هفته را با تعدادی از دوستان خود به منطقهای صحرایی بروند. اَبی از دوستان مشترک آنها -که رابطهی خوبی با نامزد خود ندارد- قرار است در این سفر همراه آنها باشد. جولیا از این فرصت استفاده میکند و از برادر مجرد خود دعوت میکند تا برای آشنایی با اَبی به این سفر بیاید. کارگردان با همین کار یکی از تعلیقهای زیبایی که میتوانست گرههای روایت را بیشتر کند از بین برده است. این را هم بهحساب دور کردن او در تقلید صرف از اصغر فرهادی میگذاریم. اما در ادامه و با بیشتر شدن تنشها در فیلم، میبینیم که کارگردان گویا اصلاً با چیزی بهنام تعلیق آشنا نیست. حرفهای رمزگونهی «داگ» -صاحبخانه- و نگاههای مشکوک قرار است بار تعلیق اثر را به دوش بکشد. تام دِوِر فقط به دربارهی الی بسنده نکرده و سری هم به میشائیل هانکه و فیلم درخشان «بازیهای مسخره» (۱۹۹۷) زده است و با اضافه کردن دو جوان که قرار است خندههای شیطانی داشته باشند، بیش از پیش این اثر وصلهپینهای خود را مضحکتر کرده است.
باید گفت که تام دِوِر در فیلم «برای آخر هفته» بههیچعنوان موفقیتی در ارائهی یک تصویر سینمایی کسب نکرده است. این فیلم مانند خیلی از آثاری که قرار بود ارجاع خوبی به بعضی آثار موفق قبل از خود باشند و نتوانستند به چنین هدفی برسند، در بایگانی آثار ضعیف سینمایی جا خوش خواهد کرد.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.