این فیلم حتی کمدی خوبی هم نبود

اینکه در یک اثر چند ستاره‌ی سینمایی حضور داشته باشند دلیل بر موفقیت آن فیلم نیست. در آثار متعددی شاهد بوده‌ایم که حضور پررنگ این ستاره‌های پرهزینه حتی نتوانسته مخاطب را وادار به واکنشی چندلحظه‌ای کند. آقای «کریس اسپنسر» در جدیدترین اثر خود قرار است روایتی کمدی را تصویر کند. او در این فیلم از بازیگرانی چون «وسلی اسنایپ»، «تیفنی هدیش» و لحظاتی هم از «کوین هارت» استفاده کرده است.

«مرلین» جوانی پر از رویاست که سعی دارد تبدیل به یک شعبده‌باز موفق شود. اسپنسر اثر خود را با لحظاتی از دوران نوجوانی مرلین به‌همراه دوست‌دخترش آغاز می‌کند. همان‌طور که انتظار می‌رود او در اولین نمایش عمومی خود شکست می‌خورد و حال پس از چند سال ناامیدانه در حال گذران زندگی است. اسپنسر از همان ابتدا با برش‌هایی که انجام می‌دهد نشان می‌دهد که اثرش حتی از آثار سینمای گروه ب نیز ضعیف‌تر است. بازی بازیگری چون هدیش نیز در این اثر کمکی به پیشبرد روایت نکرده است. فیلم آقای اسپنسر گویی همچون کلیپی بی‌کیفیت که توسط یوتوبرهای پرطرفدار در یوتوب آپلود می‌شود مخاطب را دچار سرگیجه می‌کند. در آن کلیپ‌ها شاهد هستیم که برش‌ها آن‌قدر زیاد هستند که حتی آثار ابرقهرمانی هم به گرد پای آن‌ها نمی‌رسند و در ادامه مخاطب با چند دقیقه تماشای این کلیپ‌ها به‌سراغ کلیپی دیگر می‌رود. در این فیلم هم بدون اینکه شخصیت‌پردازی وجود داشته باشد، بدون اینکه حتی روایت در مسیری درست و قابل معنا قرار بگیرد، با شلنگ‌تخته‌انداختن‌های کاراکترهایی مواجه هستیم که گویی در تلاش هستند با هر ترفندی که شده مخاطب را بخندانند.

فیلم آقای اسپنسر حتی به فکاهی‌های میانه‌ی هالیوود هم نزدیک نیست. لوکیشن‌های این فیلم را (امیدوارم که فیلم را تماشا نکرده باشید) به‌یاد بیاورید که چگونه همچون سوله‌ها و ویلاهایی اجاره‌ای در فاصله‌هایی معنادار از یکدیگر قرار دارند و کاراکترها زمانی در آن مکان‌ها سیر می‌کنند که یا در حال وارد شدن یا خروج هستند. این فیلم فقط نام‌هایی را به‌عنوان بازیگر در خود دارد که شاید مخاطب سینمای سرگرمی را وسوسه کنند به تماشای فیلم بنشیند. همین مخاطب نیز پس از چند سکانس ابتدایی وسوسه می‌شود به سراغ فیلم دیگری برود و از وقتی که برای تماشای یک اثر سینمایی گذاشته نهایت بهره را ببرد. کریس اسپنسر که خود سابقه‌‌ی بازی در آثار کمدی را داشته در این فیلم حتی نتوانسته در حد یک اثر ضعیف هم مخاطب را سرگرم کند. او در فیلم خود نشان می‌دهد که به خواسته‌های مخاطب ژانر کمدی نزدیک هم نیست. اثر او شاید اگر در ابتدای دهه‌ی ۲۰۱۰ روی پرده می‌رفت می‌توانست برخی از مخاطبان سینمای گروه ب را به خود جذب کند. اما در سال ۲۰۲۳ مخاطب نیاز به قصه دارد و با این پرت‌‌و‌پلا گفتن‌ها نمی‌توان او را سرگرم کرد. آقای اسپنسر باید بداند که با این دست آثار دورهمی نمی‌توان در سینما دوام آورد و باید ذهنیت خود را در سینمای سرگرمی و ژانر کمدی به‌روز کند. مخاطب امروزی او آن‌قدر در پلتفرم‌ها آثار سینمای ژانری را تماشا کرده که حتی با تماشای چند سکانس ابتدایی اثر او به‌راحتی از آن دل بکند.