چندضلعی نامتقارن روایت

برخی روایت‌ها آن‌قدر ناپخته هستند که پس از پایان‌اشان دیگر انتظار نمی‌رود تهیه‌کننده یا کارگردانی به‌سراغ آن‌ها برود. فلیم «معتقد»‌ در سال ۲۰۱۸ اکران شد. کارگردان آن اثر سعی داشت همچون بسیاری از جنایی‌ها و اکشن‌های کره‌ی جنوبی مخاطب را تا مرز جنون همراهی کند، اما شخصیت‌پردازی ضعیف، روایت ناموزون و سرگردان فیلم را در دنیای بی‌روایتی رها کرد. شاید جامعه‌ی هدف فیلم در نظر سازندگان مخاطب‌های ژانر اکشن در سینمای گروه ب بوده‌اند، وگرنه ساخت چنین اثری در سینمای جریان اصلی توجیه سینمایی نداشت. حال در سال ۲۰۲۳ و با همکاری نتفلیکس و تغییر کارگردان این اثر به فیلم دوم رسیده است.

در فیلم اول شاهد بودیم که یک افسر پلیس چگونه خود را به آب و آتش می‌زند تا مرد مرموزی با نام «آقای لی»‌ را بیابد. روایت در همان مسیر تبدیل به سه ضلع می‌شد که هر کدام سعی داشتند از دیگری برای رسیدن به هدف خود استفاده کنند. حال فیلم دوم با خلاصه‌‌ای از آنچه در اثر اول جریان داشت آغاز می‌شود. بازرس «وون-هو» در حال متقاعد کردن فرماندهان خود است که «برایان» همان کسی نیست که ادعا می‌کند و آقای لی در جایی از این جهان پنهان شده است. اما هیچ‌کس به او گوش نمی‌دهد و در نتیجه این بازرس خود به تنهایی وارد عمل می‌شود. از آن‌سو کاراکتر «راک» و «برایان»‌ نیز در تلاش هستند تا به این مرد مرموز برسند؛ راک برای انتقام قتل پدر و مادر خود و برایان نیز برای تصاحب امپراتوری آقای لی.

آنچه در اثر دوم بیش از هر چیزی مخاطب را آزار می‌دهد، نامتقارن بودن نقش کاراکترها در پیشبرد روایت است. به‌طور مثال بازرس این داستان یکی از منفعل‌ترین کاراکترهای سینمای اکشن-جنایی کره‌ی جنوبی است. کارگردان این اثر که دومین فیلم بلند خود را تجربه می‌کند هیچ درکی از دنیای اکشن-جنایی ندارد. او دائم به‌دنبال این است که شدت خشونت را در اثر خود بالا ببرد و خیلی سریع وارد این ماجرا می‌شود. او با وارد کردن کاراکترهای جدیدی به روایت خود مخاطب را از هدفی که دارد آگاه می‌کند. اما همه‌ی این کاراکترها حتی تیپ هم نیستند. این فیلم در مخمصه‌ی بدی گرفتار شده که از یک‌سو شخصیتی قابل توجه ندارد و از سوی دیگر روایتی برای مخاطب تصویر نمی‌شود. کارگردان هم توان این را ندارد که برای لحظاتی خود را از این مخمصه نجات دهد. به تعقیب و گریز ماشین‌ها در میان انبوه جنگل توجه کنید. شاید این سطح از جلوه‌های ویژه‌ی بد، ضربآهنگ نامتوازن با جلوه‌های ویژه و برش‌های کاملاً ناشیانه حتی مخاطب سینمای گروه ب را نیز بخنداند.

فیلم «معتقد» در سینمای کره‌ی جنوبی روایتی نبود که بخواهد به فیلم دوم برسد. اما زمانی که پای سرمایه‌ی خارجی در میان باشد همه‌چیز در سینما فراموش می‌شود. آن‌ها سعی دارند با تبلیغات گسترده مخاطب را به‌هر نحوی که شده پای اثر بنشانند. سینمای تجاری کره‌ی جنوبی طی چند سال اخیر محیط را بیش از حد برای پلتفرم‌هایی چون نتفلیکس باز گذاشته است و همین مسئله باعث شده روایت‌های سینمای تجاری این کشور قوام گذشته را نداشته باشند. تولید انبوه اثر سینمایی آب را گل‌آلودتر می‌کند و باعث می‌شود مخاطبی که تا پیش از این با اعتماد به‌درون روایت‌های سینمای کره‌ی جنوبی می‌رفت، اکنون با دست و پایی لرزان از میان این انبوه آثار فیلم مورد نظر خود را انتخاب کند.