انیمیشن خسته‌کننده حتی برای خردسالان

«برایتهارت» -دل روشن- با دوستان‌اش اِدوارد و اَرورا و چندین حشره‌ی دیگر، گروه نجاتی را تشکیل داده‌اند تا به واسطه‌ی آن بتوانند به دیگر حشرات کمک کنند. آنها برای راحت‌تر پیدا کردن دیگر حشرات در هنگام مشکل و سختی گوی‌هایی را به دیگر حشرات داده‌اند که با زدن دکمه‌ی روی آن روشن می‌شوند و سیگنال می‌دهند و این سیگنال در رادارِ گروه نجات دیده می‌شود و آنها با سرعت به کمک حشرات می‌روند. انیمیشنی خسته‌کننده و بدون خلاقیت و با اتفاقاتی ساده که احتمالاً با وجود این همه انیمیشن‌های ساخته شده تا‌به‌حال برای خردسالان، مورد پذیرش قرار نخواهد گرفت. مثلاً یکی از اتفاقاتی که در این انیمیشن می‌افتد و قرار است بچه‌ها را به‌وجد بیاورد این است که یک حشره برای فرار از دست یک پرنده‌ی بزرگ به داخل گودالی بزرگ می‌افتد و حالا گروه نجات باید او را نجات دهند. یا ورود یک سفینه‌ی فضایی به جنگل که حشرات را تهدید به مرگ می‌کند. داستانی که از حداقل خلاقیت نیز خالی‌ست و نه تنها هیچ خلاقیت بصری و داستانی ندارد، بلکه سعی هم نشده با موزیک و صداهایی زیبا به آن جلایی داده شود. اثری که از هیچ لحاظی قابل مقایسه با بسیاری از انیمیشن‌های دیگر نیست.
انیمیشن به‌عنوان ابزاری که با رنگ‌ها و صدا و موسیقی می‌خواهد با بینندگانش ارتباط برقرار کند — به‌ویژه بیننده‌ی‌ خردسال و کودک‌اش — نیاز دارد تا اصولی پایه‌ای را رعایت کند تا دیده شود. کودکان به‌همان میزان که رنگ برای‌شان جذابیت دارد، صداها نیز مهم هستند. درست است که این انیمیشن پر از رنگ است، اما صداها با تصاویر ارتباط برقرار نمی‌کنند و با هم در یک سو نیستند. میازاکی به عنوان خالقی برتر در عرصه‌ی انیمیشن‌ها و انیمه، صدا را به‌عنوان اصل اساسی هر انیمیشن تلقی کرده و همواره سعی می‌کند با صداهای عادی زندگی به داستان‌اش ورود کند تا بینندگان‌اش هر چه بیشتر بتوانند با آنچه می‌بینتد ارتباط برقرار کنند‌. حتی در خود هالیوود نیز اگرچه صدا آن‌چنان اهمیتی نسبت به انیمه‌های میازاکی ندارد، اما داستان برای‌شان مهم است. انیمیشن پیش رو، نه از صداها بهره برده و نه از داستان. تا زمانی که انیمیشن‌هایی زیباتر درباره‌ی حشرات و داستان آن‌ها وجود دارند به مانند «بری زنبوری» شاید توقع زیادی‌ست که کسی به این چنین انیمیشن‌های خسته‌کننده‌ای اهمیت بدهد. بری زنبوری یک حشره‌ی کوچک اما با آرزوهای بزرگ است. و اولین چیزی که در این انیمیشن به کودکان یاد داده می‌شود وجود و اهمیت آن‌ها در زندگی انسان‌هاست و سپس از تلاش و کوشش بری برای بهتر کردن زندگی خودش و خانواده‌اش می‌گوید. بری ابتدا با کنجکاوی به زندگی ورود می‌کند و سپس با تلاش‌هایش شکست خورده و در نهایت پیروز می‌شود. اما درانیمیشن پیش رو، حشرات دو دسته‌اند یا خوب‌اند و یا بد. آنها که خوب‌اند به همه کمک می‌کنند و آنها که بد هستند با رفتارهای بدشان دیگران را آزار می‌دهند و همین داستان می‌تواند اثر منفی در کودکان و خردسالانی که مشغول به دیدن این انیمیشن هستند بگذارد.
قسمت اول این انیمیشن به نام Brightheart در اوایل سال ۲۰۲۰ توسط «ویفنگ دنگ» ساخته شده است مورد استقبال آنچنانی واقع نشد اما با این حال چندین ماه بعد، قسمت دوم این انیمیشن عرضه شد که آن هم موفقیتی کسب نکرد و باید دید آیا کارگردان و عوامل این اثر خواهان ادامه دادن روند ساختن این انیمیشن خواهند بود یا نه و اگر آری، آیا چه تدبیری خواهند اندیشید برای بهتر شدن این انیمیشن.