باربی و صداهای آوازخوان

«پرنسس آملیا» بعد از دیدن آهنگ «باربی» و دوستش تصمیم می‌گیرد آنها را به کشور خودش دعوت کند. او که از زندگی‌اش به‌عنوان پرنسس خسته شده است و دلش می‌خواهد برای خودش آزاد باشد، با دیدن شباهت خودش و باربی، از او می‌خواهد برای چند روز هویت‌شان را عوض کنند تا او هم تجربه‌ی زندگی بدون آن همه تشریفات را داشته باشد.
این انیمیشن از دوستی و ارتباط متقابل حرف می‌زند. از اینکه آدم‌ها در ابتدا باید خود را بشناسند و دوست داشته باشند و سپس این دوست‌ داشتن را به دیگران نیز انتقال دهند. اما اگر بخواهیم ریز به جزئیات داستان دقت کنیم اولین سوال این خواهد بود که چطور دو انسان که یکدیگر را به هیچ‌وجه نمی‌شناسند می‌توانند این میزان به هم شباهت داشته باشند و این چنین برای هم فداکاری کنند؟ و یا اینکه اصرار وجود پسرهایی که همیشه عاشق باربی هستند نه دیگر دختران در سری فیلم‌های باربی چیست؟
باربی عروسکی‌ست که اولین بار در سال ۱۹۵۹ از روی یک نسخه‌ی آلمانی ساخته و از سال ۲۰۰۱ وارد عرصه‌ی سینما شد و همان اندازه که در عرصه‌ی وسایل کودکان فروش رفت، در عرصه‌ی سینما هم جایگاه مهمی پیدا کرد؛ آنچنان که این فیلم سی‌وهفتمین فیلم باربی‌ست که در سینما عرضه می‌شود. اما همیشه همه‌ی فیلم‌های آن ارزش سینمایی نداشته‌اند. آنها بیشتر ارزش تجاری دارند تا سینمایی؛ در واقع همان تبلیغاتی سینمایی. این فیلم نیز به‌مانند بقیه‌ی فیلم‌های باربی‌ست. همان دختر قدبلند و موطلایی و زیبا که همواره همه او را دوست دارند و الگوی همگان است. ایده‌ای که همیشه هم مورد اعتراض عده‌ای قرار گرفته است، چرا که آن‌ها معتقداند این عروسک با قیافه لاغر و همواره آرایش کرده همان کاری را می‌کند که مجلات پلی‌بوی در طول ۵۰ سال برای آن چاپ شده‌اند و باعث می‌شود کودکان آن‌ها را الگو قرار داده و نسبت به خود و یا حتی دیگران دیدی نادرست پیدا کنند. عده‌ای دیگر هم باربی را تنها یک عروسک زیبا می‌دانند و دوستش دارند.
اما مهمترین تفاوت این انیمیشن با دیگر انیمیشن‌های باربی در صداهای استفاده شده در آن است. این فیلم موزیکال که از ابتدا تا انتهای آن مملو از آهنگ‌های انگیزشی در ستایش شناخت خود و آزاد بودن تفکر آدمی‌ست، با استفاده از صداهای زیبا از هنرمندان خوش صدا و معروف عرصه‌ی صدا توانست خود را چند قدم از بقیه‌ی فیلم‌های باربی جلو بیندازد. نتفلیکس از هنرمندانی چون: اوگی بنکی، ایمن برنان و ناکیا بریس استفاده کرده است تا هر چه بیشتر این اثر را متفاوت جلوه دهد. اما واقعیت این است که این فیلم هم مانند بقیه‌ی فیلم‌های باربی تم گذشته را دارد و جز نوجوانان خوشحال با لباس‌های رنگارنگ و زیبا و چند آهنگ زیبا چیز دیگری ندارد. خلاقیتی در آن نیست و اگر آهنگ‌ها و صداها برای آن وجود نداشتند فیلم هیچ معنایی نداشت. اما نباید از این جنبه هم گذر کرد که این فیلم می‌تواند باعث نشاط و شادی در کودکان شده و ساعتی آنها را سرگرم کند.