اثری کمدی و سزاوار در باب مهاجرت

موضوع مهاجرت از آن دسته مباحثی‌ست که عالم سینما را می‌توان بیش از هر هنر دیگر مناسب پرداخت به این پدیده دانست. این اثر تلاش کرده موضوع به این مهمی را در قالب طنزی نوین به نظر بینندگان برساند. تاجری ثروتمند که با بروز ورشکستگی تصمیم به مهاجرت می‌گیرد. قرار است در روستای توریستی در کنیا زندگی و از آن طریق امرار معاش کند. به‌دنبال ناآرامی در پی جنگ داخلی، به همراه دوستان خود عزم سفر کرده تا به یک کشتی می‌رسند و همین امر ماجراهایی را شکل داده که بهتر است خود به تماشای آن بنشینید. این فیلم بیش از هر چیز سرشار از لفّاظی‌های طنازانه و ملاحت‌باری‌ست؛ طنزی که کمتر در این سال‌ها به چشم می‌خورد. بذله‌گویی محترمانه و به‌دور از بی‌احترامی به هر سوژه‌ای که توهین به هیچ دسته‌ای در آن یافت نمی‌شود و با درایت و هوشمندی به همراه فیلمنامه خوش‌ساخت اثر به درستی از پرداخت قوی در این ژانر برخوردار شده است. پر از کنایه‌هایی که لازمه‌ی دنیای امروزی‌ست؛ طعنه‌هایی که باید به سرمداران اروپایی و دولتمردان زد و از ابراز آن نهراسید.

کِکو- کِکو زالونه- نه تنها از بالا‌به‌پایین به ساکنین آفریقایی نگاه نکرده است، بر عکس، به تدریج همگام و همدل آنان شده و از خودشیفتگی آغازین خود فاصله می‌گیرد. مردی که طرفدار پروپاقرص مُد و مدگرایی است؛ لباس‌هایی از برندهای معتبر و مشهور بر تن کرده که همان لباس‌ها برای اینکه جانش را نجات دهد و مفرّی برای رهایی، به مبلغ ناچیزی به راحتی داد و ستد شده و از ارزش واقعی که در کشورش و میان متموّلان بوده ساقط می‌شود. درامی کوتاه و دلنشین را نظاره‌گر می‌شویم؛ تمایل دارد با دختری آفریقایی ارتباط برقرار کند که با ممانعت‌های او مواجه می‌شود. ماجراهایی که بین آنها و سایر آفریقایی‌ها که با کِکو در ارتباط بودند سبب خلق لحظات خنده‌دار و مکالماتی نشاط‌آور می‌شود. شوخی‌هایی که با تیم ملی، فاشیسم و نئورئالیسم ایتالیا شد و در نوع خود جالب توجه بود. ماجرای پرداخت مالیات و معضلات پیرامون آن برای اغنیا که برخلاف معمول خواهان عدم پرداخت آن هستند و همواره گلایه از وصول آن می‌کنند. در اغلب نماها موسیقی با قدرت آشکار شد و همسو با سکانس‌های فیلم بود. ترکیب ملوّن و دلچسبی از رنگ و موسیقی. ملغمه‌ای از تخیّل و واقعیت که با وجود وجه سرگرم‌کنندگی‌اش همچنان بیننده را برای مدتی وادار به تأمل می‌کند. اثری که با دست‌مایه قراردادن مهاجرت توانست فیلمی بدون هیچ‌گونه جبهه‌گیری نژادپرستانه‌ای، و به‌دور از هرگونه اهانتی را مقبل چشمان مخاطب قرار دهد. فیلمی حامی برابری انسان‌ها که جایش در بین آثار کمدی امروزه که برای خنداندن بیننده به هر ترفندی متوسل می‌شوند، بسیار خالی‌ست.