روایتی که شهامت نداشت

«فینیکس»، همان «فریلاک» قدیمی با نامی جدید، برای پشتیبانی و تعمیر دستگاهی به یک شرکت خصوصی می‌رود. او «نیک»، صاحب شرکت، را در حال تلاش برای قدبلند شدن با یک وسیله‌ی عجیب می‌بیند. فینیکس که موفقیتی در کار نیک نمی‌بیند به او پیشنهاد می‌کند با دستکاری DNA قد خود را بلند کند. نیک هم که از این پیشنهاد به وجد آمده از دستیار دانشمند خود می‌خواهد این کار را انجام دهد و همانجا فینیکس را هم استخدام می‌کند. فینیکس اما چند روز بعد از استخدام در این شرکت متوجه می‌شود او به قصد دیگری به این شرکت آورده شده است.
انیمیشن سریالی «آکواتین» از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۵ در ۱۱ فصل منتشر شد. فصل اول تا هفتم آن در قسمت‌هایی ۱۰دقیقه‌ای توانست مخاطبان بسیاری را متوجه خود کند. فصل‌های ۸ تا ۱۱ با زمانی بیش از زمان فصل‌های ابتدایی با عنوان‌ها، موسیقی و تم‌هایی متفاوت به نمایش گذاشته شد و توانست با شوخی‌ها خاص‌اش همراهان بیشتری را هم به سوی خود بکشاند. این انیمیشن سریالی داستان سه فست‌فود انسان‌نما است که با هم زندگی می‌کنند و اغلب با همسایه‌اشان، کارل، ماجراهایی دارند. در سال ۲۰۰۷ اولین فیلم انیمیشنی بلند از آن اقتباس شد و در سال ۲۰۲۲ علاقه‌مندان این سری توانستند داستانی دیگر از این گروه قدیمی را مشاهده کنند. امسال یعنی سال ۲۰۲۳ قرار است پنج اپیزود دیگر هم از این مجموعه ارائه شود.
سال‌هاست که هالیوود و بیشتر شرکت‌های فیلم‌سازی برای داشتن مخاطبان بیشتر سعی می‌کنند روایت‌ها و تصاویر خود را به‌گونه‌ای بسازند که تمام سنین بتوانند فیلم‌های آنها را مشاهده کنند. به همین دلیل هم است که اگر یک روایت کمی خشن و بزرگسالانه بر صفحه‌ی نمایش از سوی این شرکت‌ها دیده شود، انبوه تعریف‌ها نثار آن می‌شود. اینکه روایت چه است و چه می‌گوید و چه‌طور آنچه می‌خواهد را می‌گوید هم چندان اهمیتی ندارد. کمی خون، کمی خشونت و اگر روایت کمدی باشد کمی طنز تلخ و شعارهای گفته‌شده توسط شخصیت‌ها کافی است تا همه را به وجد آورد. استفاده از نوستالژی هم مفید است.
انیمیشن جدید «آکواتین برای همیشه» روایتی از افرادی است که برای رسیدن به خواسته‌های احمقانه‌ی خود حاضرند حتی تمام زمین و جهان را هم نابود کنند. داستانی که در آن خنده‌ها بیشتر پوزخندهایی به افکار و اعمال شخصیت‌های داستان هستند که چگونه می‌خواهند خود را از موقعیتی که در آن گرفتار آمده‌اند، نجات دهند. کمدی‌های سیاه همگی باعث ایجاد پوزخندهایی عمیق در مخاطب خود می‌شوند و می‌توانند او را به فکر فرو برند؛ البته کمدی‌های سیاه تأثیرگذاری که هدف داستان‌اشان را می‌توانند در بستر روایت خود به خوبی شرح دهند. این انیمیشن اما آن‌قدر که باید تلاش نکرده به شخصیت‌ها و داستان خود عمق دهد. آنچه در آن دیده می‌شود پتانسیلی است که حیف شده و شخصیت‌هایی که باید بهتر از این می‌بودند. شاید خود مجموعه‌ی آکواتین از همان ابتدا آن‌قدر که مجموعه‌های بزرگسالانه‌ی دیگری چون «ریک و مورتی» موفق بودند نتوانسته بودند موفق باشند، اما  هنوز هم مخاطبان خاص خود را داشتند. این انیمیشن هم علی‌رغم روایتی که زمان‌اش اندک است و گاه خسته‌کننده و ملال‌‌آور، مخاطب گذشته‌ی خود را دارد، اما نمی‌تواند مخاطبی جدید را به خود اضافه کند. مخاطبانی که سری این انیمیشن را تا کنون ندیده‌اند، نمی‌توانند ارتباط عمیقی با آن برقرار کنند و مخاطبان گذشته هم آن‌قدر راضی نیستند که بخواهند شاید بار دیگر آن را به تماشا بنشینند. در نهایت هم کمی خنده، کمی تصاویر کامپیوتری خونین و داستانی که هرگز شهامت بزرگ شدن را ندارد برای ساعتی مخاطبان آشنای این انیمیشن را مشغول خود می‌کند.