روایت سینوسی که گاه جان داشت و گاه از جهان پرت بود

دنیای ارزهای دیجیتال چند سالی است که بسیاری از مردم دنیا را درگیر خود کرده است. سوددهی بالای این ارزها و ثروتمند شدن عده‌ای از طریق معاملات این بازار باعث ورود هکرها شد. بسیاری طی همین چند سال دارایی‌های خود را از دست دادند. حال کارگردان تازه‌کار کره‌ای، «هان هیون-سئوک»، سعی دارد بخشی از این دنیای آشفته را به‌تصویر بکشد.
«جائه-مین» پدر خود را طی یک کلاهبرداری اینترنتی از دست داده است. افتتاحیه‌ی فیلم به تلاش‌های بی‌نتیجه‌ی او از طریق پلیس و ناامیدی این جوان از مجرای قانون و رو آرودن به برنامه‌نویسی اشاره دارد. کارگردان سعی دارد اثر خود را در قالب یک روایت هیجان‌انگیز و سبک به مخاطب ارائه دهد. از سویی دیگر قصد دارد پیچیدگی‌های رایج در آثار جنایی و هیجان‌انگیز سینمای کره را در اثر خود جای دهد. باید گفت که او در برقراری تعادل بین یک اثر پیچیده و راحت‌الحلقوم ناکام است. شاید باید این نقص را در ضربآهنگ گاه بالا و گاه پائین آن جست‌و‌جو کرد. کارگردان کره‌ای روی ضربآهنگ اثر تسلط ندارد. در این فیلم با انبوهی از کاراکترها و خرده‌روایت‌ها مواجه هستیم. کارگردان قصد دارد به هر کدام از این کاراکترها و خرده‌روایت‌ها سری بزند. اما در نهایت جز کاراکتر اصلی، بقیه‌ی کاراکترها شخصیت‌هایی ناقص هستند. مخاطب در چنین اثری نیاز دارد که یک معمای پیچیده در برابرش قرار بگیرد و کارگردان در این میان سرنخ‌هایی به او بدهد. اما روایت در مقابل چیزی برای ارائه ندارد. کارگردان ابتدا سعی دارد همچون یک اثر جنایی، ما را در برابر کاراکتری قرار دهد که عزم خود را برای انتقام جزم کرده است. اما این انتقام در همان افتتاحیه رنگ می‌بازد و در سرتاسر پرده‌ی اول و دوم با عده‌ای جوان مواجه هستیم که در حال بازی‌های عاشقانه و خروس‌بازی هستند.
در چنین روایت‌هایی یک شرور باهوش وجود دارد و سینمای کره نشان داده که در پرداخت چنین کاراکترهایی صاحب سبک است. اما در این فیلم کارگردان تا پرده‌ی سوم و به‌سبک تینیجری‌های هالیوودی از این شرور پرده‌برداری نمی‌کند. در چنین روایتی به تقابل قهرمان و شرور نیاز است تا مخاطب علاقه‌مند به این ژانر روایت را در بر بگیرد. اما این اتفاق رخ نمی‌دهد. شاید اگر کارگردان تازه‌کار کره‌ای به همان ملودرام خود می‌پرداخت و سعی می‌کرد در راهروهای دانشگاه به‌دنبال روایت باشد، می‌توانستیم اثر او را حداقل از یک زوایه‌دید بررسی کنیم. فیلم جدید آقای هان یک اثر هیجان‌انگیز و اکشن نیست. در میان داستان او می‌توان یک عاشقانه‌ی ساده را بیرون آورد که اگر اسیر این تعقیب‌و‌گریزها نمی‌شد، شاید اکنون مخاطبان بیشتری را به خود جذب می‌کرد.
آقای هان در اثر جدید خود نشان می‌دهد که توانایی پرداخت چنین روایت‌هایی را ندارد. فیلم او هم در منطق روایی خود ضعف دارد و هم در شخصیت‌پردازی. این کارگردان به‌راحتی نقش پلیس را در روایت خود کم‌رنگ می‌کند، آن هم در حالی که افتتاحیه را با یک کاراکتر پلیس آغاز کرده است. بازی‌ کودکانه با چنین ژانرهایی منجر به خلق چنین آثاری می‌شود. شاید بهتر این است که آقای هان کمی در دنیای ملودرام‌های کمدی گام بردارد و به‌نظر می‌تواند در این ژانر موفق شود.