روایتی قابل تماشا از برهه‌ای در تاریخ قرن نوزدهم ژاپن

در مرور فیلم «سگ‌های جهنمی» از دنیای سینمایی «ماساتو هارادا» گفتیم. این کارگردان ژاپنی در یکی دیگر از آثار جدید خود، این‌بار به‌سراغ اکشنی تاریخی و سنتی رفته است و سعی دارد زندگی یکی از جنگجویان ژاپنی را که نه رونین بود و نه سامورائی به‌تصویر بکشد. نام این جنگجو «هیجیکاتا» بود. آقای هارادا سعی دارد زندگی هیجیکاتا را از زمانی که در شهر خود به‌همراه خواهرش زندگی می‌کرد تصویر کند. روایت او در اصل فلش‌بکی به گذشته است که کاراکتر هیجیکاتا در حال بازگو کردن آن است.
این روایت مانند آثار گذشته‌ی کارگردان در زمانی بیش از ۱۲۰ دقیقه تصویر می‌شود و به‌همین سبب کارگردان با خیال راحت روند زندگی این جنگجوی ژاپنی را به‌تصویر می‌کشد. هیجیکاتا توشیزو یک جنگجوی شجاع و باهوش بود که در دوران شوگونات توکوگاوا، نهضت شین‌سن‌گومی را برای حفظ نظم و امنیت در کیوتو تشکیل داد. او با قوانین سختگیرانه و مهارت‌های نظامی، سامورائی‌های خود را به جنگ دشمنان و خائنان هدایت می‌کرد. هارادا در طول فیلم سعی دارد تلاش این جنگجو و عطش او برای تبدیل شدن به یک سامورائی را تصویر کند. باید گفت که این تصویرسازی قابل تأمل است و مخاطب به‌خوبی از چندوچون زندگی این جنگجو آگاه می‌شود.
یکی از نکات مثبت در باب این روایت تسلط هارادا روی آن است. اگر فیلم «سگ‌های جهنمی» را دیده و مرورش را مطالعه کرده باشید، در باب روایت به این نکته اشاره کردیم که هارادا نمی‌تواند گذر زندگی آن افسر پلیس را برای مخاطب شفاف کند و در عمل با روایتی جسته‌و‌گریخته از زندگی او رو‌به‌رو هستیم. اما هارادا در این روایت به‌خوبی آن ضعف را پوشش داده و توانسته مخاطب را در برابر یک کاراکتر قرن نوزدهمی در ژاپن قرار دهد. حتی خرده‌روایت عشق هیجیکاتا به یک زن نقاش در کنار مسیر اصلی روایت عمق بیشتری به آن داده است.
فیلم جدید آقای هارادا مانند آثار قبلی‌اش قاب شلوغی دارد. اما این‌بار شلوغی قاب نه‌تنها مخاطب را آزار نمی‌دهد، بلکه در عوض به‌طور هوشمندانه‌ای هوش مبارزه‌ی هیجیکاتا را به رخ می‌کشد. هارادا در این روایت اقتباسی سعی دارد مخاطب را به درون ژاپن نابسامان و در آستانه‌ی جنگ‌های داخلی ببرد. هیجیکاتا در این روایت تمام توان خود را روی حفظ نظم موجود قرار می‌دهد. حسن این روایت در نگاه بی‌طرفانه‌ی کارگردان است. در این فیلم با ضد قهرمان و فردی شرور مواجه نیستیم. هیجیکاتا یک هدف شخصی دارد و برای رسیدن به آن باید تمام تلاش خود را به‌کار ببندد تا از نظم موجود حمایت کند.
آنچه در این روایت مخاطب را با تصاویر همراه می‌کند پالت رنگ و طراحی لباس خوب آن است. یکی از نکاتی که مخاطب آثار تاریخی به آن توجه دارد طراحی مناسب لباس‌هاست که باید گفت روایت آقای هارادا این دسته از مخاطبان را راضی نگاه می‌دارد. وسواس هارادا در سکانس‌های ترور، جشن و جنگ‌ نیز به‌خوبی قابل مشاهده است. او سعی دارد همه‌ی اراکان روایت را در اختیار آن بازه‌ی دو دهه‌ای از زندگی هیجیکاتا قرار دهد؛ بازه‌ای که در آن تفنگ‌ها جای شمشیرها را می‌گیرند و کت‌و‌شلوار جایگزین کیمونو می‌شود. فیلم باراگاکی اثر خوب و قابل احترامی است که بی‌طرفانه دو دهه از ژاپن قبل از جنگ‌های داخلی را همراه با آشفتگی سیاسی و نظامی این کشور به‌تصویر می‌کشد؛ روایتی از جاه‌طلبی، فداکاری، عشق، خیانت، شجاعت و در نهایت رهایی.