با مرور پلات فیلم ناخودآگاه بهیاد فیلمهایی همچون «تلما و لوئیس» یا «جونو» میافتیم، البته با کمی تفاوت در نگرش به موضوع زنان و سقط جنین. همین چند روز پیش بود که در فیلم گلوریا به همین مسئلهی آزادی سقط جنین در ایالات متحده و جنبشهایی که برای رسیدن به این خواسته بود اشاره کردیم. حال «ریچل لی گلدنبرگ» در فیلم جدید خود و با ساختار یک کمدیِ تینیجری، قرار است دو نوجوان را به سفری جادهای و بین ایالتی ببرد. ورونیکا و بیلی، دو دوست دوران کودکی که بهسبب مسائلی در دوران دبیرستان از یکدیگر فاصله گرفتهاند، حال قرار است بهسبب حاملگی ناخواستهای که برای ورونیکا پیش آمده، ۹۹۶ کیلومتر را از ایالت خود به سوی ایالتی دیگر بروند تا طبق قانون آن ایالت و بدون حضور والدین سقطجنین را انجام دهند.
فیلم در نگاه اول همان ساختار فیلمهایی چون «لیدی برد» را دارد و سعی کرده در فضایی آمیخته با کمدیهای بابطبع نوجوانان آمریکایی وارد بطن اصلی خود شود. اما کارگردان میتوانست با نگاهی به فیلمهایی همچون «جونو» کمی جسارت بیشتری به خرج دهد و این فیلم جادهای را برای مخاطب خود زیباتر کند. فیلم در همان پانزده دقیقهی ابتدایی سریعاً سعی دارد تا خود را از محیط دبیرستان و درگیر کردن ورونیکا با جو فیلمهای دبیرستانی رها کند. باید گفت که موفق بوده و کمی خیال مخاطب را راحت میکند. اما در ایجاد موقعیتهای کمدی، راه جدیدی را پیش نگرفته و بعضاً همان فضای کمدیهای معمول را ادامه میدهد. و باز هم همان موسیقی طولانی و آزاردهنده بهسبک هالیوودی در فیلم که اجازهی نفس کشیدن به مخاطب نمیدهد. گویا مخاطب آمریکایی باید با همین موسیقیهای پیاپی در طول فیلم درگیر باشد و اصلاً نیازی به فضای ایجاد شده توسط صداهای محیط ندارد. این یک عیب است یا حسن را باید از میازاکی پرسید که چگونه هالیوود در دوبلههای خود با اضافه کردن نود دقیقه موسیقی اضافی به آثار او باعث از بین بردن زحماتاش در نسخههای دوبلهی انگلیسی شد. بههمین سبب است که وقتی فیلمی از هالیوود با جریان طبیعی فیلمسازی ساخته میشود، مخاطب بیشازپیش درگیر آن خواهد شد.
این فیلم شاید نتواند همچون فیلم «عسل آمریکایی» به دل بنشیند، اما فیلم خوبیست که در قالب زبان هالیوودی و بالاخص نوجوان آمریکایی و سفرهای معمول جادهای، نوعی انتقاد به رادیکالیسم مذهبی، عرفی و قانونی ایالات متحده که برآمده از دو گزینهی اول است دارد. در این فیلم سعی شده هر دو نوجوان که نقش اصلی را دارند، از آن شلنگتختههای معمول در کمدیهای تینیجری دور بمانند و بهنوعی در ذهن مخاطب باورپذیرتر شوند. در پایان باید گفت که هالیوود برای فراخ شدن نگاه انتقادیاش به جامعه میتواند از این بهتر هم عمل کند و آثاری بهمراتب سینماییتر و نه انتزاعیتر و سرخوشانه به مخاطب خود ارائه دهد. فیلم «سقط» از آن دسته فیلمهاییست که هالیوود جدید به آن نیاز دارد.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.