روایت پر از نقص در ووشیای چینی-هنگ‌کنگی

در سال ۱۹۶۳ رمانی در ژانر ووشیای چینی منتشر شد که نام‌اش «نیمه‌خدایان و نیمه‌شیاطین» بود. این رمان در آن زمان بسیار سر و صدا کرد. سه کاراکتر اصلی در رمان وجود داشتند که هر کدام به‌سبک افسانه‌های یونان باستان نوعی تراژدی را در پایان خود داشتند. یکی از کاراکترهای اصلی یا همان قهرمان‌های این رمان «چیائو فنگ» بود. از سال ۱۹۷۷ بود که سینمای هنگ‌کنگ و چین دست به اقتباس از روی این رمان بلند زدند. هر فیلمی سعی داشت بخشی از روایت را تصویری کند. آخرین اقتباس سینمایی از این رمان مربوط به سال ۱۹۹۴ بود. حال «دانی ین» تصمیم گرفته داستان چیائو فنگ را کارگردانی کند.
در رمان داستان چیائو فنگ این‌چنین می‌نمایاند که نویسنده سعی کرده تا حدودی از داستان «ادیپ» بهره ببرد. چیائو فنگ بی‌آنکه بداند از کدام اقلیم است توسط یک زوج فقیر بزرگ می‌شود و در شائولین تمرین می‌بیند. چیائو پس از فداکاری‌های بسیار اسیر توطئه‌ می‌شود و به‌ناگاه چهره‌ی او به‌عنوان یک قاتل در سرتاسر اقلیم معروف می‌شود. چیائو فنگ نیمی از زندگی خود را صرف اثبات بی‌گناهی‌اش می‌کند. اگر قرار بود این اثر جذاب تبدیل به یک نسخه‌ی سینمایی شود شاید باید با احتیاط به‌سمت آن می‌رفتند. می‌توان آثار دهه‌ی ۱۹۹۷۰ تا ۱۹۹۰ را به‌سبب به‌روز نشدن تکنیک‌های جلوه‌های ویژه کمی با خوش‌بینی تماشا کرد (زیرا بخش اعظمی از رمان تقابل‌های استادان رزمی‌ای است که تکنیک‌های ماورائی دارند). اما از اثری که در سال ۲۰۲۳ روی پرده رفته است، انتظارات به‌مراتب بالاتر است.
دانی ین به‌عنوان بازیگر نقش اول بسیاری از اکشن‌های رزمی طی یک دهه‌ی اخیر جانشین بازیگرانی چون بروس‌لی، جکی چان و جت ‌لی شده است. سرنوشت او مانند همه‌ی این بازیگران در نهایت به هالیوود ختم شده است و اکنون در بسیاری از آثار اکشن بلاک‌باستری نقشی را برعهده دارد. اما چرا او به‌سراغ اقتباس از روی این رمان رفته است؟ باید از خود ایشان پرسید. دانی ین مانند بسیاری از آثار بدنه‌ی سینمای چین، در اثر خود هیچ نشانی از یک کارگردان مسلط روی روایت ندارد. در این آثار گویی دیالوگ‌نویسی وجود ندارد و دیالوگ‌های پینگ‌پنگی کاراکترها فقط برای این است که کارگردان بخشی از قصه‌ی اصلی را به‌تصویر نکشد. حال‌وروز چیائو فنگ آقای دانی ین هم به‌همین ترتیب است. دانی ین با اعتماد‌به‌نفس سعی دارد بخش اعظمی از زندگی این قهرمان داستانی را به‌تصویر بکشد. هر چه به‌دنبال سکانسی می‌گردم که باعث نزدیکی مخاطب ناآشنا با رمان به این فیلم شود، آن‌قدر پرش‌ها زیاد است که نمی‌توان بخشی را برای درک بهتر زندگی این قهرمان داستانی پیدا کرد.
شاید برخی از تقابل‌های اکشن این فیلم، آن‌هم به‌سبب مسلط بودن دانی ین به این بخش، قابل دفاع باشند. دانی ین می‌توانست و فرصت داشت که بتواند اثری با ضربآهنگ ملایم و روایت‌محور را روی پرده ببرد. اما او نشان می‌دهد که همچنان یک بازیگر اکشن است و تا تبدیل‌شدن به یک فیلم‌ساز راه طولانی‌ای در پیش دارد. در لابه‌لای رمان‌های چینی می‌توان انبوهی از این قصه‌ها را یافت، اما به‌تصویر کشیدن آن‌ها کار هر کسی نیست. اینکه دانی ین قصد ادامه‌ی این داستان را دارد یا خیر، پایان‌بندی چنین می‌گوید که او به‌گونه‌ای سکانس‌ها را در پی هم آورده که بتواند بیشتر به درون قصه برود. اگر چنین است، امیدواریم این بازیگر باسابقه از مشاورانی قدرتمند در کنار خود بهره ببرد.