تصاویری که یک داستان ساده را فرم داد

«پاملا»ی پانزده ساله در سال ۱۹۹۱ تلاش می‌کند باکرگی خود را از دست بدهد. او با پسران متعددی دوست می‌شود، اما هر کدام از آنها به نوعی او را ناامید می‌کنند تا اینکه می‌تواند عشق خود را بیابد.
انیمیشن «سال شهوانی من» در پنج اپیزود با داستان‌هایی متفاوت تلاش پاملا را برای دوست شدن با پسران مورد علاقه‌اش و داشتن رابطه‌ی جنسی با آنها به نمایش می‌گذارد. در اپیزود اول پاملا به پسری که به شدت به او علاقه دارد نزدیک می‌شود. این پسر آرایش‌ها و لباس‌های عجیبی می‌پوشد و سعی دارد دختران را تحت تأثیر قرار دهد. او برخلاف پاملا که دوست‌اش دارد، فقط می‌خواهد با او رابطه‌ی جنسی داشته باشد. تصویر شدن فانتزی‌های ذهنی پاملا از رابطه‌اش با این پسر مهم‌ترین اتفاقات این اپیزود هستند. در اپیزود دوم پاملا در دوراهی داشتن رابطه‌ی جنسی با یک پسر در سینما یا نداشتن آن گیر کرده‌ است و در این میان دو شخصیت آبی و قرمز برای تصویر کردن کشمکش‌ها و گفت‌وگوی درونی او استفاده شده‌اند. این دو شخصیت که یکی وجدان پاک پاملا است و دیگری وسوسه‌های شهوانی او گفت‌وگویی کاملاً واقعی را ایجاد می‌کنند که هر نوجوانی در این سن می‌تواند با آن مواجه شود. اپیزود سوم رابطه‌ی پاملا را با پسری جدید در تصاویری انیمه نشان می‌دهد که در یک شهربازی قرار است رخ دهد. اپیزود چهارم که بعد از اپیزود پنجم بهترین اپیزود است قرار است پاملا را وارد یک مهمانی نوجوانانه کند که تمام افراد آن مواد مخدر مصرف می‌کنند و دنیایی ترسناک و عجیب دارند. تصاویر در این اپیزود غیرمعمول هستند و از خطوط صافی که در اپیزودهای دیگر در شمایل پاملا و دوستان‌اش دیده می‌شود هم خبری نیست. خطوط کج بوده و صورت‌ها زشت شده‌اند. این بخش به خوبی می‌تواند آن قسمت تاریک روابط نوجوانی را تصویر کند که مخرب و از بین‌برنده هستند. اپیزود پنجم که بهترین اپیزود از لحاظ تصویری و حتی داستانی می‌تواند باشد زمانی را نشان می‌دهد که پاملا مجبور است در برابر پدرش بنشیند و نصیحت‌های او را درباره‌ی روابط جنسی بشنود. در این بخش تصاویر به مؤثرترین شکل ممکن خود توانسته‌اند از احساسات پاملا حرف بزنند. زمانی که او فقط می‌خواهد از دست نصایح پدر فرار کند و گاهی گوش خود را جدا می‌کند و به سمت دیوار پرتاب می‌کند و گاهی اندام‌های‌اش در هم پیچ‌ می‌خورند تا نتواند سخنان پدر را گوش دهد. این اپیزود بسیار بهتر از دیگر اپیزودها توانسته است عمق احساسات درونی پاملا را شرح دهد.
«پاملا ریبون» نویسنده‌ی این انیمیشن خاطرات دوران نوجوانی خود را با کمک کارگردان اثر به خوبی در تصاویری انیمیشنی بازسازی کرده و توانسته است هم احساسات درونی یک نوجوان دختر را در رابطه با پسران اطراف‌اش و داشتن رابطه‌ی جنسی به بهترین شکل تصویر کند و هم حس نوستالژیکی برای نوجوان گذشته ایجاد کند. این حس نوستالژیک با تصاویری واقعی از خودش که نوجوان بوده است بیشتر شده است. تصاویر واقعی از چهره‌ی پاملا در میان تصاویر انیمیشنی به جداسازی اپیزودها کمک کرده است. درواقع علی‌رغم داستان ساده و تکراری این انیمیشن تصاویر آن هستند که توانسته‌اند فرمی جدید و نو ایجاد کنند و او را لایق نامزدی اسکار قرار دهند.